Έφηβος · Εβδομάδα 47 · Τετάρτη
Το Πνεύμα και η Κοινή Ελπίδα
Στίχος απομνημόνευσης: Romans 5:5
Θέτοντας το σκηνικό
Ο στίχος πέντε είναι ο βασικός τοίχος όλου του επιχειρήματος του Παύλου στην προς Ρωμαίους 5. Αφού ανεβαίνει σκαλοπάτι-σκαλοπάτι από την ταλαιπωρία στην υπομονή, από την υπομονή στον χαρακτήρα και από τον χαρακτήρα στην ελπίδα, ο Παύλος δίνει τον λόγο για τον οποίο η αλυσίδα δεν καταρρέει. Η ελπίδα στην κορυφή δεν μας ντροπιάζει, λέει, γιατί η αγάπη του Θεού έχει χυθεί στις καρδιές μας μέσω του Αγίου Πνεύματος που μας δόθηκε. Το ρήμα «χύθηκε» είναι σε παρακείμενο χρόνο στα ελληνικά, δηλαδή μια πράξη που έγινε στο παρελθόν και συνεχίζει να ισχύει. Η αγάπη δεν χύνεται σταγόνα-σταγόνα καθώς την κερδίζουμε με την ταλαιπωρία. Χύθηκε ήδη και παραμένει χυμένη. Αυτό αλλάζει τη σειρά που συνήθως φανταζόμαστε: νομίζουμε ότι η διαμόρφωση παράγει την αγάπη του Θεού. Ο Παύλος λέει ότι η αγάπη του Θεού παράγει τη διαμόρφωση.
Αγάπη που χύθηκε πριν τη διαμόρφωση
Η σημερινή ιδέα είναι η βαθύτερη κίνηση σε όλη τη σειρά. Η ταλαιπωρία δεν κερδίζει την αγάπη του Θεού. Η ταλαιπωρία συμβαίνει μέσα σε μια καρδιά που έχει ήδη πλημμυρίσει. Το Άγιο Πνεύμα δεν είναι ανταμοιβή στο τέλος της πορείας· το Πνεύμα είναι το μέσο με το οποίο όλη η πορεία γίνεται δυνατή. Γι’ αυτό η χριστιανική διαμόρφωση δεν μοιάζει με τη στωική αυτοβελτίωση. Ο Στωικός υποφέρει μόνος και γυμνάζει τον εαυτό του. Ο Χριστιανός υποφέρει μέσα σε μια αγάπη που του έχει ήδη δοθεί, και η διαμόρφωση είναι έργο του Πνεύματος όσο και του πιστού. Η ελπίδα που δεν μας ντροπιάζει δεν είναι εμπιστοσύνη στη δική μας αντοχή. Είναι εμπιστοσύνη σε μια αγάπη που δεν φτιάξαμε εμείς και δεν μπορούμε να εξαντλήσουμε.
Στον κόσμο σου
Σκεφτείτε πώς μαθαίνει ένα μικρό παιδί να περπατά. Ο γονιός δεν χύνει την αγάπη του στο παιδί σαν ανταμοιβή επειδή τελικά περπάτησε. Η αγάπη υπήρχε πριν από το πρώτο βήμα, σε κάθε πτώση και μετά. Η πτώση ακόμα πονάει. Η αγάπη δεν αφαιρεί τις μελανιές. Αλλά αλλάζει τι σημαίνουν οι μελανιές. Γίνονται μέρος μιας ιστορίας μάθησης και όχι μιας ιστορίας εγκατάλειψης. Ο Παύλος λέει ότι η ταλαιπωρία μας βρίσκεται μέσα σε μια τέτοια σχέση και όχι έξω από αυτήν.
Σκέψου το
- Αν πίστευες πραγματικά ότι η αγάπη του Θεού έχει ήδη χυθεί μέσα σου πριν αρχίσει οποιαδήποτε ταλαιπωρία σου, τι θα άλλαζε στον τρόπο που ερμηνεύεις τα δύσκολα πράγματα που περνάς τώρα;
- Πού παρατηρείς ότι προσπαθείς να κερδίσεις μια αγάπη που σου έχει ήδη δοθεί; Πώς φαίνεται αυτή η προσπάθεια στην καθημερινή σου ζωή;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Πνεύμα του Θεού, προσπαθούσα να κερδίσω αυτό που είχε ήδη χυθεί. Διάβαζα τον πόνο μου ως απόδειξη ότι δεν είμαι αγαπητός, ενώ εσύ μου λες ότι ο πόνος μου συμβαίνει μέσα σε μια αγάπη που προϋπήρχε. Βάλε αυτό μέσα μου σήμερα, όχι μόνο στο μυαλό μου. Άσε την ελπίδα που καλλιεργείς μέσα μου να στηρίζεται σε σένα, όχι στο πόσο καλά διαχειρίζομαι τα πράγματα. Αμήν.