Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 47 · Πέμπτη

Μη Επιλυμένη Ένταση

Στίχος απομνημόνευσης: Romans 5:3-5

Θέτοντας το σκηνικό

Σήμερα βάζουμε τον Παύλο και τον Ιάκωβο στο ίδιο δωμάτιο και παρατηρούμε ότι δεν λένε ακριβώς τα ίδια πράγματα. Ο Παύλος χτίζει μια λογική αλυσίδα που στηρίζεται στην αγάπη που χύνει το Άγιο Πνεύμα. Ο Ιάκωβος δίνει μια πρακτική εντολή που στηρίζεται σε έναν γνωστό σκοπό. Το ακροατήριο του Παύλου υποφέρει επειδή ακολουθεί τον Χριστό στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας. Το ακροατήριο του Ιακώβου είναι διασκορπισμένο, πιεσμένο οικονομικά και πιθανότατα έτοιμο να τα παρατήσει. Οι δύο συγγραφείς δεν συντονίζονταν. Απαντούσαν σε παρόμοια προβλήματα με διαφορετικό λεξιλόγιο. Η πρώτη Εκκλησία κράτησε και τις δύο επιστολές στον κανόνα χωρίς να προσπαθήσει να τις ενώσει. Αυτή η απόφαση είναι από μόνη της ένα κομμάτι σοφίας. Η Εκκλησία επέλεξε να ζει με δύο φωνές για τον πόνο αντί για μία τακτοποιημένη θεωρία.

Διαμόρφωση χωρίς πλήρη εξήγηση

Εδώ βρίσκεται η δύσκολη αλήθεια αυτής της ενότητας: ούτε ο Παύλος ούτε ο Ιάκωβος εξηγούν πλήρως γιατί ο πόνος μας διαμορφώνει. Και οι δύο επιμένουν ότι το κάνει, υπό ορισμένες συνθήκες, όταν συναντιέται με πίστη. Κανείς τους δεν λέει ότι κάθε πόνος διαμορφώνει τον καθένα. Κανείς τους δεν υπόσχεται ότι η διαμόρφωση θα φανεί στο δικό σας χρονοδιάγραμμα. Κανείς τους δεν λέει ότι θα την καταλάβετε ενώ συμβαίνει, ή ακόμα και μετά. Τα κείμενα είναι σίγουρα για το μοτίβο και ταπεινά για τον τρόπο που γίνεται. Η χριστιανική ωριμότητα σημαίνει να μπορείς να ζεις μέσα σε αυτό το κενό, αρνούμενος τόσο τον κυνισμό που λέει ότι ο πόνος δεν έχει νόημα όσο και την ψεύτικη βεβαιότητα που λέει ότι πάντα ξέρουμε τι σημαίνει.

Στον κόσμο σου

Σκέψου δύο ανθρώπους που περνούν το ίδιο διαζύγιο, την ίδια διάγνωση, την ίδια απώλεια ενός φίλου. Ο ένας βγαίνει με βαθύτερη συμπόνια και πιο σταθερή πίστη. Ο άλλος βγαίνει πικραμένος, μικρότερος, λιγότερο ικανός να εμπιστευτεί. Ίδιο γεγονός, διαφορετική διαμόρφωση. Οι παράγοντες δεν είναι πλήρως ορατοί στους άλλους, και μερικές φορές ούτε στους ίδιους. Γι’ αυτό δεν έχουμε το δικαίωμα να κρίνουμε τον πόνο των άλλων. Μπορούμε να τον δούμε, να τον συνοδεύσουμε και να αρνηθούμε να τον εξηγήσουμε. Αυτή η άρνηση δεν είναι αποτυχία της θεολογίας. Είναι ένα είδος σεβασμού.

Σκέψου το

  • Πού νιώθεις πίεση να δώσεις μια πλήρη εξήγηση για τον πόνο κάποιου άλλου, είτε για να τον παρηγορήσεις είτε για να υπερασπιστείς τον Θεό; Τι θα άλλαζε αν το άφηνες αυτό;
  • Μπορείς να ονομάσεις ένα σημείο στη δική σου ιστορία όπου συνέβη διαμόρφωση που ακόμα δεν μπορείς να εξηγήσεις; Τι κάνει αυτό το κενό στην πίστη σου;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ, θέλω απαντήσεις, και εσύ συνεχίζεις να μου δίνεις τον εαυτό σου αντ' αυτού. Βοήθησέ με να σταματήσω να απαιτώ μια θεωρία του πόνου πριν σε εμπιστευτώ στον δικό μου. Όταν φίλοι πονάνε, δώσε μου την αυτοσυγκράτηση να μην εξηγώ αυτό που δεν ξέρω. Όταν πονάω, δώσε μου την εμπιστοσύνη να μην απαιτώ μια εξήγηση πριν σε αφήσω να με πλησιάσεις. Αμήν.