Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 47 · Παρασκευή

Εβδομάδα 47: Η ΟΔΥΝΗ ΩΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ — Σύνθεση & Κουίζ

Στίχος απομνημόνευσης: Romans 5:3-5

Η ΟΔΥΝΗ ΩΣ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ

Αυτή την εβδομάδα φέρνουμε δύο φωνές της Καινής Διαθήκης σε διάλογο για το ίδιο δύσκολο ερώτημα: τι κάνει η οδύνη στη ζωή της πίστης; Ο Παύλος, γράφοντας σε πιστούς στη Ρώμη που ζούσαν κάτω από πίεση, μας έδωσε ένα επιχείρημα σαν σκαλοπάτια. Η οδύνη, όταν τη συναντά η πίστη, γεννά υπομονή. Η υπομονή γεννά δοκιμασμένο χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας γεννά μια ελπίδα που δεν ντροπιάζει αυτόν που την κρατά, γιατί η αγάπη του Θεού έχει ήδη χυθεί στην καρδιά του πιστού μέσω του Αγίου Πνεύματος. Ο Ιάκωβος, γράφοντας σε σκορπισμένους χριστιανούς από εβραϊκή καταγωγή που περνούσαν άλλες δυσκολίες, μας έδωσε μια σοφή ρήση. Να χαίρεστε όταν έρχονται οι δοκιμασίες, γιατί η δοκιμασμένη πίστη γεννά υπομονή, και η υπομονή, όταν αφεθεί να ολοκληρώσει το έργο της, κάνει τον άνθρωπο τέλειο, ώριμο, χωρίς να του λείπει τίποτα. Το κλειδί της εβδομάδας, Ρωμαίους 5:3-5, τα κρατά όλα μαζί. Δεν ωραιοποιεί την οδύνη, δεν αρνείται τη δυνατότητά της να μας διαμορφώνει και δεν στηρίζει την ελπίδα στη δική μας αντοχή, αλλά στην αγάπη του Θεού που έχει ήδη χυθεί. Το εδάφιο κάνει τρία πράγματα ταυτόχρονα. Περιγράφει ένα μοτίβο. Απευθύνεται σε ανθρώπους που βρίσκονται ήδη μέσα στη φωτιά. Και δείχνει προς τον Θεό, τοποθετώντας την αληθινή αιτία της ελπίδας στο Πνεύμα και όχι στη δύναμη του ανθρώπου που υποφέρει. Είδαμε επίσης τι δεν κάνουν αυτά τα εδάφια. Δεν εξηγούν γιατί η οδύνη διαμορφώνει κάποιους και συνθλίβει άλλους. Δεν δικαιολογούν το να προκαλούμε οδύνη σε κανέναν. Δεν υπόσχονται ότι θα καταλάβουμε τη διαμόρφωση ενώ συμβαίνει. Η πραγματική σύνθεση της εβδομάδας είναι ότι η χριστιανική ωριμότητα είναι η ικανότητα να κρατάς με το ίδιο χέρι ένα βέβαιο μοτίβο και ένα ειλικρινές μυστήριο. Εμπιστευόμαστε το μοτίβο που περιγράφουν ο Παύλος και ο Ιάκωβος. Δεν το χρησιμοποιούμε σαν όπλο ενάντια σε άλλους που υποφέρουν. Αφήνουμε το Πνεύμα να κάνει έργο που δεν μπορούμε να δούμε. Και συνεχίζουμε να παρουσιαζόμαστε στη διαμόρφωση, όχι επειδή αγαπάμε τον πόνο, αλλά επειδή εμπιστευόμαστε την αγάπη που ήρθε πρώτη και παραμένει χυμένη.

Σκέψου το

  • Κοιτώντας πίσω σε όλη την εβδομάδα, ποια φωνή σου μίλησε περισσότερο, η λογική αλυσίδα του Παύλου ή η σοφή ρήση του Ιακώβου, και τι δείχνει η προτίμησή σου για τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τώρα τη δική σου δυσκολία;
  • Πώς θα ξεχωρίσεις, τον επόμενο μήνα της ζωής σου, ανάμεσα στην οδύνη που σε διαμορφώνει και στην οδύνη που χρειάζεται να δράσεις, να φύγεις ή να ζητήσεις βοήθεια;

Συνθέτοντας την εβδομάδα

Αυτή την εβδομάδα φέρνουμε δύο φωνές της Καινής Διαθήκης σε διάλογο για το ίδιο δύσκολο ερώτημα: τι κάνει η οδύνη στη ζωή της πίστης; Ο Παύλος, γράφοντας σε πιστούς στη Ρώμη που ζούσαν κάτω από πίεση, μας έδωσε ένα επιχείρημα σαν σκαλοπάτια. Η οδύνη, όταν τη συναντά η πίστη, γεννά υπομονή. Η υπομονή γεννά δοκιμασμένο χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας γεννά μια ελπίδα που δεν ντροπιάζει αυτόν που την κρατά, γιατί η αγάπη του Θεού έχει ήδη χυθεί στην καρδιά του πιστού μέσω του Αγίου Πνεύματος. Ο Ιάκωβος, γράφοντας σε σκορπισμένους χριστιανούς από εβραϊκή καταγωγή που περνούσαν άλλες δυσκολίες, μας έδωσε μια σοφή ρήση. Να χαίρεστε όταν έρχονται οι δοκιμασίες, γιατί η δοκιμασμένη πίστη γεννά υπομονή, και η υπομονή, όταν αφεθεί να ολοκληρώσει το έργο της, κάνει τον άνθρωπο τέλειο, ώριμο, χωρίς να του λείπει τίποτα. Το κλειδί της εβδομάδας, Ρωμαίους 5:3-5, τα κρατά όλα μαζί. Δεν ωραιοποιεί την οδύνη, δεν αρνείται τη δυνατότητά της να μας διαμορφώνει και δεν στηρίζει την ελπίδα στη δική μας αντοχή, αλλά στην αγάπη του Θεού που έχει ήδη χυθεί. Το εδάφιο κάνει τρία πράγματα ταυτόχρονα. Περιγράφει ένα μοτίβο. Απευθύνεται σε ανθρώπους που βρίσκονται ήδη μέσα στη φωτιά. Και δείχνει προς τον Θεό, τοποθετώντας την αληθινή αιτία της ελπίδας στο Πνεύμα και όχι στη δύναμη του ανθρώπου που υποφέρει. Είδαμε επίσης τι δεν κάνουν αυτά τα εδάφια. Δεν εξηγούν γιατί η οδύνη διαμορφώνει κάποιους και συνθλίβει άλλους. Δεν δικαιολογούν το να προκαλούμε οδύνη σε κανέναν. Δεν υπόσχονται ότι θα καταλάβουμε τη διαμόρφωση ενώ συμβαίνει. Η πραγματική σύνθεση της εβδομάδας είναι ότι η χριστιανική ωριμότητα είναι η ικανότητα να κρατάς με το ίδιο χέρι ένα βέβαιο μοτίβο και ένα ειλικρινές μυστήριο. Εμπιστευόμαστε το μοτίβο που περιγράφουν ο Παύλος και ο Ιάκωβος. Δεν το χρησιμοποιούμε σαν όπλο ενάντια σε άλλους που υποφέρουν. Αφήνουμε το Πνεύμα να κάνει έργο που δεν μπορούμε να δούμε. Και συνεχίζουμε να παρουσιαζόμαστε στη διαμόρφωση, όχι επειδή αγαπάμε τον πόνο, αλλά επειδή εμπιστευόμαστε την αγάπη που ήρθε πρώτη και παραμένει χυμένη.

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ, αυτή την εβδομάδα μου ζήτησες να κρατήσω περισσότερα από ένα αληθινά πράγματα ταυτόχρονα. Ο πόνος μπορεί να με διαμορφώσει, και ο πόνος δεν είναι καλός από μόνος του. Η αγάπη Σου χύθηκε πριν την κερδίσω, και η διαμόρφωση ακόμα πονάει. Το σχέδιο είναι αληθινό, και το μυστήριο είναι αληθινό. Δεν θα προσποιηθώ ότι το έχω καταλάβει. Θα συνεχίσω να περπατάω. Κράτα το Πνεύμα Σου χυμένο μέσα μου. Κάνε με κάποιον που μπορεί να κάθεται με τον δικό μου πόνο χωρίς απόγνωση και με τον πόνο των άλλων χωρίς να τον εξηγεί. Τελείωσε μέσα μου αυτό που είναι ατελείωτο. Αμήν.