Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 49 · Πέμπτη

Η Υπομονή ως Πράξη Πίστης

Στίχος απομνημόνευσης: Revelation 13:10

Θέτοντας το σκηνικό

Δύο φορές στο βιβλίο ο Ιωάννης λέει ξεκάθαρα τι ζητά από τους αναγνώστες του. Στο πρώτο κεφάλαιο περιγράφει τον εαυτό του ως σύντροφό τους στον πόνο, στη βασιλεία και στην υπομονή. Στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο, μετά την τρομακτική εικόνα των θηρίων, σταματά το όραμα και απευθύνεται απευθείας στο ακροατήριο. Τους λέει ότι αν έρθει αιχμαλωσία, ας έρθει· αν έρθει βία, ας έρθει. Το νόημα δεν είναι μοιρολατρία. Το νόημα είναι ότι η μόνη πιστή απάντηση κάτω από μια καταπιεστική αυτοκρατορία είναι ένα ιδιαίτερο είδος υπομονής που αρνείται τόσο την ένοπλη εξέγερση όσο και τη σιωπηλή συνεργασία. Αυτή δεν ήταν η μοναδική εβραϊκή απάντηση τον πρώτο αιώνα. Οι Ζηλωτές διάλεξαν την ένοπλη επανάσταση, που κατέληξε στην καταστροφή της Ιερουσαλήμ το εβδομήντα. Οι Σαδδουκαίοι συμβιβάστηκαν σε μεγάλο βαθμό με τη ρωμαϊκή εξουσία και έχασαν τη σημασία τους. Οι Εσσαίοι αποσύρθηκαν στην έρημο. Ο Ιωάννης δείχνει έναν τέταρτο δρόμο: μένουμε στις πόλεις, μένουμε στις εκκλησίες, αρνούμαστε το χάραγμα και υπομένουμε.

Υπομονή κάτω από αμφισβητούμενη εξουσία

Η υπομονή στην Αποκάλυψη δεν είναι αδράνεια. Είναι μια πράξη πίστης, γιατί αρνείται στην αυτοκρατορία τα δύο πράγματα που θέλει περισσότερο: τη λατρεία σου και τον πανικό σου. Το να υπομένεις σημαίνει να δηλώνεις κάθε μέρα ότι ο Καίσαρας δεν είναι Κύριος, χωρίς όμως να μιμείς τις μεθόδους του. Αυτή είναι η ίδια λογική που κράτησε η πρώτη Εκκλησία στις κατακόμβες και που αργότερα ανακάλυψαν ξανά κινήματα ειρηνικής αντίστασης. Η αμφισβητούμενη κυριαρχία του βιβλίου είναι ακριβώς αυτό: η Ρώμη ισχυρίζεται ότι κυβερνά, όμως ένας διαφορετικός Βασιλιάς περπατά ανάμεσα στα λυχνάρια και ο λαός Του δείχνει σε ποια κυριαρχία εμπιστεύεται με τον τρόπο που περιμένει.

Στον κόσμο σου

Το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες κατάλαβε αυτή τη διαφορά. Η συνεχής ειρηνική αντίσταση δεν ήταν απουσία αγώνα· ήταν μια πειθαρχημένη και κοστοβόρα μορφή αγώνα. Ακτιβιστές εκπαιδεύονταν για μήνες ώστε να δέχονται βία χωρίς να την ανταποδίδουν, γιατί ο στόχος ήταν να αποκαλυφθεί το σύστημα και όχι να το μιμηθούν. Παρόμοιες λογικές διαμόρφωσαν την αντίσταση στη Νότια Αφρική του απαρτχάιντ, στην κατεχόμενη Ανατολική Ευρώπη και σε αμέτρητους πιο ήσυχους τοπικούς αγώνες. Η υπομονή, με την έννοια της Αποκάλυψης, μοιάζει περισσότερο με αυτή την πειθαρχημένη αντίσταση παρά με οτιδήποτε παθητικό.

Σκέψου το

  • Ποια είναι η διαφορά, από τη δική σου εμπειρία, ανάμεσα στην υπομονή που αντιστέκεται και στην υπομονή που απλώς υποτάσσεται;
  • Πού μπορεί να σε πειράξει είτε η ένοπλη αντίδραση είτε η σιωπηλή συνεργασία, και πώς θα έμοιαζε ένας τρίτος δρόμος για σένα αυτή την εβδομάδα;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ της μακράς αντίστασης, εμείς θέλουμε γρήγορα τελειώματα και καθαρές νίκες. Εσύ μας προσφέρεις κάτι πιο δύσκολο: μια πίστη που αντέχει περισσότερο από αυτό που προσπαθεί να την συντρίψει. Κράτησέ μας από το να μπερδεύουμε την υπομονή Σου με την παθητικότητά μας. Στάσου με αυτούς των οποίων η αντοχή είναι αναγκαστική και όχι επιλεγμένη, και φέρε τους δεσμοφύλακές τους να λογοδοτήσουν. Αμήν.