Έφηβος · Εβδομάδα 50 · Πέμπτη
Η Ελπίδα που δεν Περιμένει την Επίλυση
Στίχος απομνημόνευσης: 1 Thessalonians 4:13
Θέτοντας το σκηνικό
Επίστρεψε στο απόσπασμα για ακόμη μία φορά και πρόσεξε κάτι που ο Παύλος δεν κάνει. Δεν περιμένει μέχρι οι Θεσσαλονικείς να έχουν ένα πλήρες εσχατολογικό σύστημα πριν τους πει να ζουν με ελπίδα. Δεν λέει, μόλις καταλάβετε τη σειρά των γεγονότων, τότε μπορείτε να παρηγορείτε ο ένας τον άλλον. Τους δίνει αρκετά — ο Ιησούς πέθανε, ο Ιησούς αναστήθηκε, ο Ιησούς θα επιστρέψει, οι νεκροί δεν χάθηκαν — και μετά τους λέει να το χρησιμοποιήσουν. Η ελληνική προστακτική στο τέλος του αποσπάσματος είναι πληθυντική και πρακτική: παρηγορείτε ο ένας τον άλλον με αυτά τα λόγια. Η ελπίδα είναι φτιαγμένη για να είναι φορητή, να λέγεται, να εφαρμόζεται. Ο Παύλος γράφει σε μια εκκλησία υπό κοινωνική πίεση, πιθανώς οικονομική απώλεια, σίγουρα πένθος. Δεν τους δίνει έναν ολοκληρωμένο χάρτη. Τους δίνει μια αξιόπιστη κατεύθυνση και τους λέει να περπατήσουν. Αυτό το ποιμαντικό ένστικτο έχει σημασία για τον τρόπο που προσεγγίζουμε τα αναπάντητα ερωτήματα. Η πίστη στην Καινή Διαθήκη σπάνια περιμένει την πλήρη επίλυση πριν δράσει. Προχωράει με ό,τι έχει δοθεί.
Ζωντανή ελπίδα μέσα σε αναπάντητα ερωτήματα
Η ζωντανή ελπίδα δεν είναι η ανταμοιβή που παίρνεις αφού λύσεις κάθε θεολογικό αίνιγμα. Είναι η πρακτική να εμπιστεύεσαι ό,τι ο Θεός έχει πραγματικά αποκαλύψει, ενώ παραμένεις ειλικρινά ατελής για ό,τι δεν έχει αποκαλύψει. Η ελπίδα είναι κάτι που οι χριστιανοί το κάνουν μαζί, ειδικά στις κηδείες, στα κρεβάτια των νοσοκομείων και στις συζητήσεις στις 2 τα ξημερώματα — όχι μόνο κάτι που πιστεύουν ιδιωτικά.
Στον κόσμο σου
Σκέψου τους ανθρώπους στη ζωή σου που αποδομούν — που αμφισβητούν, αμφιβάλλουν, φεύγουν, επιστρέφουν. Οι φθηνές απαντήσεις (απλώς χρειάζεται να διαβάσεις περισσότερη απολογητική, ή απλώς χρειάζεται να το νιώσεις ξανά) συνήθως αποτυγχάνουν επειδή αντιμετωπίζουν την ελπίδα ως ιδιωτική γνωστική κατάσταση. Ο Παύλος αντιμετωπίζει την ελπίδα ως κάτι που μια κοινότητα κουβαλάει για λογαριασμό των πιο αδύναμων μελών της. Ο φίλος που κάθεται δίπλα σου στην κηδεία και δεν προσπαθεί να εξηγήσει τίποτα κάνει πραγματική θεολογία.
Σκέψου το
- Ποια είναι μία ερώτηση για τον θάνατο, το τέλος ή τη μετά θάνατον ζωή που έχεις σταματήσει να κάνεις επειδή κανείς γύρω σου δεν φαινόταν πρόθυμος να καθίσει μαζί της — και σε ποιον θα μπορούσες να τη φέρεις αυτή την εβδομάδα;
- Όταν η δική σου ελπίδα χαμηλώνει, ποιος την κουβαλάει για σένα, και ποιανού ελπίδα βοηθάς εσύ αυτή τη στιγμή να κουβαληθεί;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Ιησού, έκλαψες σε έναν τάφο, παρόλο που γνώριζες το τέλος. Δίδαξέ μας αυτό το είδος ελπίδας — καθαρόβλεπτη, χωρίς βιασύνη, πρόθυμη να κλάψει. Όταν οι ερωτήσεις μας ξεπερνούν τις απαντήσεις μας, κράτησέ μας κοντά σε ανθρώπους που θα μας ξαναπούν τα λόγια σου. Κάνε μας αυτούς τους ανθρώπους για κάποιον άλλον. Σε εμπιστευόμαστε για όσα δεν καταλαβαίνουμε ακόμα. Αμήν.