Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 50 · Παρασκευή

Εβδομάδα 50: ΤΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ — Σύνθεση & Κουίζ

Στίχος απομνημόνευσης: 1 Thessalonians 4:18

ΤΙ ΣΥΜΦΩΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Αυτή την εβδομάδα μείναμε μέσα σε μία σύντομη παράγραφο της πρώτης σωζόμενης επιστολής του Παύλου και αφήσαμε να μας αγγίξει βαθιά. Το απόσπασμα είναι πρώτα ποιμαντικό και μετά προφητικό. Ο Παύλος γράφει σε θλιμμένους Θεσσαλονικείς που φοβούνται ότι οι νεκροί τους έχουν αποκλειστεί από τη σωτηρία που υποσχέθηκε ο Ιησούς, και απαντά με τέσσερις κινήσεις που διαμόρφωσαν την ελπίδα των χριστιανών από τότε. Πρώτα, επικυρώνει τη θλίψη ενώ την επαναπλαισιώνει: οι χριστιανοί δεν θλίβονται σαν άνθρωποι χωρίς ελπίδα, όμως θλίβονται. Δεύτερον, θεμελιώνει το μέλλον στο παρελθόν — η επιστροφή του Ιησού είναι αξιόπιστη μόνο επειδή η ανάστασή Του είναι πραγματική. Τρίτον, δίνει προτεραιότητα στους νεκρούς, απορρίπτοντας κάθε άποψη που θεωρεί τον θάνατο υποβιβασμό. Τέταρτον, τελειώνει με εντολή, όχι με χάρτη: «Να λέτε αυτά τα λόγια ο ένας στον άλλον». Το κλειδί στίχο στον οποίο επιστρέφουμε την 5η ημέρα, η τελευταία φράση της παραγράφου, δεν είναι τυχαία η προσταγή να παρηγορούμε. Ο Παύλος λέει στην Εκκλησία τι να κάνει με αυτή τη διδασκαλία. Προορίζεται να περνά από χέρι σε χέρι στα κρεβάτια νοσοκομείων, στα μνήματα και σε νυχτερινές συζητήσεις — όχι να φυλάσσεται ως ιδιωτική πληροφορία. Μέσα στην εβδομάδα χαρτογραφήσαμε πού συμφωνούν και πού διαφωνούν οι χριστιανοί για το τέλος. Η συμφωνία είναι ουσιαστική και αρχαία: ο Χριστός θα έρθει προσωπικά, οι νεκροί θα αναστηθούν σωματικά, η κτίση θα κριθεί και θα ανακαινιστεί, και ο λαός του Θεού θα είναι μαζί Του για πάντα. Αυτά ομολογούνται σε καθολικές, ορθόδοξες και προτεσταντικές παραδόσεις και σε σχεδόν κάθε αιώνα από τους αποστόλους. Η διαφωνία είναι επίσης πραγματική: οι προ-, α- και μετα-χιλιετείς ερμηνείες ταξινομούν διαφορετικά τον χρόνο και τον συμβολισμό· οι διασπαστικοί και ιστορικοί προ-χιλιετείς διαφωνούν για την αρπαγή πριν τη θλίψη· σοβαροί χριστιανοί διαβάζουν τις αποκαλυπτικές εικόνες πιο κυριολεκτικά ή πιο συμβολικά. Καμία από αυτές τις διαφωνίες δεν αγγίζει τον πυρήνα που τονίζει πραγματικά ο Παύλος στην Α΄ Θεσσαλονικείς 4. Η σύνθεση, λοιπόν, είναι αυτή: μια ώριμη χριστιανική ελπίδα κρατά το κέντρο σταθερά, τις άκρες ταπεινά, και αρνείται να περιμένει πλήρη επίλυση πριν ζήσει και δώσει παρηγοριά. Το απόσπασμα δεν είναι γρίφος που πρέπει να λύσεις πριν μπορέσεις να θλίβεσαι σωστά. Είναι μια υπόσχεση να μοιράζεσαι ενώ θλίβεσαι.

Σκέψου το

  • Αν έπρεπε να συνοψίσεις, σε μία παράγραφο, τι συμφωνούν όλες οι χριστιανικές παραδόσεις για το τέλος και πού ειλικρινά αποκλίνουν, τι θα έγραφες;
  • Ποια από τις τέσσερις ποιμαντικές κινήσεις του Παύλου αυτή την εβδομάδα — την επικύρωση της θλίψης, τη θεμελίωση της ελπίδας στην ανάσταση, την προτεραιότητα στους νεκρούς, την εντολή αμοιβαίας παρηγοριάς — είναι αυτή που χρειάζεσαι περισσότερο να ασκήσεις τον επόμενο μήνα, και γιατί;

Συνθέτοντας την εβδομάδα

Αυτή την εβδομάδα μείναμε μέσα σε μία σύντομη παράγραφο της πρώτης σωζόμενης επιστολής του Παύλου και αφήσαμε να μας αγγίξει βαθιά. Το απόσπασμα είναι πρώτα ποιμαντικό και μετά προφητικό. Ο Παύλος γράφει σε θλιμμένους Θεσσαλονικείς που φοβούνται ότι οι νεκροί τους έχουν αποκλειστεί από τη σωτηρία που υποσχέθηκε ο Ιησούς, και απαντά με τέσσερις κινήσεις που διαμόρφωσαν την ελπίδα των χριστιανών από τότε. Πρώτα, επικυρώνει τη θλίψη ενώ την επαναπλαισιώνει: οι χριστιανοί δεν θλίβονται σαν άνθρωποι χωρίς ελπίδα, όμως θλίβονται. Δεύτερον, θεμελιώνει το μέλλον στο παρελθόν — η επιστροφή του Ιησού είναι αξιόπιστη μόνο επειδή η ανάστασή Του είναι πραγματική. Τρίτον, δίνει προτεραιότητα στους νεκρούς, απορρίπτοντας κάθε άποψη που θεωρεί τον θάνατο υποβιβασμό. Τέταρτον, τελειώνει με εντολή, όχι με χάρτη: «Να λέτε αυτά τα λόγια ο ένας στον άλλον». Το κλειδί στίχο στον οποίο επιστρέφουμε την 5η ημέρα, η τελευταία φράση της παραγράφου, δεν είναι τυχαία η προσταγή να παρηγορούμε. Ο Παύλος λέει στην Εκκλησία τι να κάνει με αυτή τη διδασκαλία. Προορίζεται να περνά από χέρι σε χέρι στα κρεβάτια νοσοκομείων, στα μνήματα και σε νυχτερινές συζητήσεις — όχι να φυλάσσεται ως ιδιωτική πληροφορία. Μέσα στην εβδομάδα χαρτογραφήσαμε πού συμφωνούν και πού διαφωνούν οι χριστιανοί για το τέλος. Η συμφωνία είναι ουσιαστική και αρχαία: ο Χριστός θα έρθει προσωπικά, οι νεκροί θα αναστηθούν σωματικά, η κτίση θα κριθεί και θα ανακαινιστεί, και ο λαός του Θεού θα είναι μαζί Του για πάντα. Αυτά ομολογούνται σε καθολικές, ορθόδοξες και προτεσταντικές παραδόσεις και σε σχεδόν κάθε αιώνα από τους αποστόλους. Η διαφωνία είναι επίσης πραγματική: οι προ-, α- και μετα-χιλιετείς ερμηνείες ταξινομούν διαφορετικά τον χρόνο και τον συμβολισμό· οι διασπαστικοί και ιστορικοί προ-χιλιετείς διαφωνούν για την αρπαγή πριν τη θλίψη· σοβαροί χριστιανοί διαβάζουν τις αποκαλυπτικές εικόνες πιο κυριολεκτικά ή πιο συμβολικά. Καμία από αυτές τις διαφωνίες δεν αγγίζει τον πυρήνα που τονίζει πραγματικά ο Παύλος στην Α΄ Θεσσαλονικείς 4. Η σύνθεση, λοιπόν, είναι αυτή: μια ώριμη χριστιανική ελπίδα κρατά το κέντρο σταθερά, τις άκρες ταπεινά, και αρνείται να περιμένει πλήρη επίλυση πριν ζήσει και δώσει παρηγοριά. Το απόσπασμα δεν είναι γρίφος που πρέπει να λύσεις πριν μπορέσεις να θλίβεσαι σωστά. Είναι μια υπόσχεση να μοιράζεσαι ενώ θλίβεσαι.

Ας προσευχηθούμε μαζί

Κύριε Ιησού, αυτή την εβδομάδα περάσαμε μέσα σε μερικές από τις πιο τρυφερές προτάσεις των αποστόλων σου. Σε ευχαριστούμε για μια ελπίδα που είναι σταθερή στον πυρήνα της και ταπεινή στις άκρες της. Σώσε μας από την αλαζονεία για όσα δεν έχεις κάνει σαφή, και από τη δειλία για όσα έχεις κάνει. Κάνε μας τέτοιους φίλους που μπορούν να καθίσουν δίπλα σε έναν τάφο χωρίς να διστάσουν και να πουν τις υποσχέσεις σου χωρίς να προσποιούνται. Σε εμπιστευόμαστε τους νεκρούς μας, τις ερωτήσεις μας, και τον δικό μας επερχόμενο θάνατο. Μέχρι να επιστρέψεις, κράτησέ μας να παρηγορούμε ο ένας τον άλλον. Αμήν.