Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 51 · Τρίτη

Ο Θάνατος Καταπίνεται στη Νίκη

Στίχος απομνημόνευσης: 1 Corinthians 15:58

Θέτοντας το σκηνικό

Ο Παύλος φτάνει τώρα στην κορύφωση του μεγαλύτερου επιχειρήματός του για την ανάσταση. Αφού έδειξε ότι το αναστημένο σώμα είναι συνεχές αλλά μεταμορφωμένο, μιλάει για ένα τελευταίο μυστήριο: τι γίνεται με τους πιστούς που θα είναι ζωντανοί όταν έρθει ο Χριστός; Απαντά ότι όλοι, ζωντανοί και πεθαμένοι, θα αλλάξουν. Η γλώσσα γίνεται σχεδόν σαν ύμνος, καθώς ο Παύλος συνδέει δύο προφητείες από τον Ησαΐα 25 και τον Ωσηέ 13. Και οι δύο μιλούσαν για την υπόσχεση του Θεού να νικήσει τον θάνατο. Τον πρώτο αιώνα ο θάνατος δεν ήταν κάτι αφηρημένο. Η βρεφική θνησιμότητα στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία έφτανε το ένα στα τρία. Το προσδόκιμο ζωής ήταν γύρω στα είκοσι πέντε χρόνια αν υπολογίζονταν και οι θάνατοι παιδιών. Οι δημόσιες εκτελέσεις ήταν συνηθισμένες και ο σταυρός ήταν όργανο κρατικού τρόμου. Ο Παύλος γράφει σε ανθρώπους που έχουν θάψει τα παιδιά τους και έχουν δει φίλους να πεθαίνουν κάτω από την αυτοκρατορία. Σε αυτούς λέει: ο θάνατος έχει ημερομηνία λήξης. Το «κεντρί» του θανάτου, λέει, είναι η αμαρτία, και η δύναμη της αμαρτίας συνδέεται με τον νόμο που την αποκαλύπτει. Στον Χριστό όλος αυτός ο μηχανισμός διαλύεται. Προσέξτε όμως πώς τελειώνει ο Παύλος. Δεν χάνεται σε ομίχλη. Στηρίζει όλο το όραμα στην πιο απλή λέξη: εργασία. Επειδή η ανάσταση είναι αληθινή, η δουλειά σας δεν είναι μάταιη. Η ελληνική λέξη για τον «κόπο» σημαίνει ιδρωμένη, εξαντλητική προσπάθεια.

Άφθαρτη κληρονομιά και καθημερινή εργασία

Η μελλοντική ανάσταση δεν είναι ένα ηρεμιστικό που μουδιάζει το παρόν. Είναι το καύσιμο που κάνει την πιστότητα στο σήμερα λογική. Αν ο θάνατος έχει τον τελευταίο λόγο, κάθε ηθική προσπάθεια είναι τελικά παράλογη. Αν ο Χριστός έχει τον τελευταίο λόγο, καμία πράξη αγάπης δεν πάει χαμένη.

Στον κόσμο σου

Σκέψου τη θλίψη για το κλίμα, την πολιτική απόγνωση ή την κούραση που περιγράφουν έφηβοι όταν ρωτούν «ποιο το νόημα όλου αυτού;» Ο Παύλος δεν υποτιμά αυτή την εξάντληση. Την ξαναβλέπει αλλιώς. Το να βοηθάς ένα μικρότερο παιδί στο διάβασμα, να υπερασπίζεσαι έναν συμμαθητή που τον κοροϊδεύουν, να προετοιμάζεσαι για ένα επάγγελμα που υπηρετεί ανθρώπους, να φροντίζεις έναν ηλικιωμένο παππού ή γιαγιά — τίποτα από αυτά δεν είναι μάταιη απασχόληση. Στην οικονομία της ανάστασης, κάθε τίμιος κόπος αγάπης είναι κατάθεση, όχι απώλεια.

Σκέψου το

  • Πού σε πειράζει τώρα η απόγνωση — προσωπικά, στις σχέσεις σου ή σε παγκόσμιο επίπεδο; Πώς θα ήταν να συνεχίσεις να εργάζεσαι εκεί σαν να μετράει η δουλειά για πάντα;
  • Είναι δίκαιη η κριτική του Μαρξ για «παράδεισο στον ουρανό» απέναντι στη δική σου κοινότητα πίστης; Πού είναι δίκαιη και πού όχι;

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ που ξεπερνάς τον θάνατο, έχω δει ανθρώπους να πεθαίνουν. Έχω δει κινήματα να καταρρέουν. Έχω νιώσει την επιθυμία να σταματήσω να προσπαθώ. Δίδαξέ μου μια ελπίδα που δεν είναι άρνηση. Κάνε με επίμονο στην αγάπη. Άσε το έργο των χεριών μου να έχει σημασία, ακόμα κι όταν δεν μπορώ να δω τον καρπό. Αμήν.