Έφηβος · Εβδομάδα 52 · Πέμπτη
Η Ελπίδα ως Στάση της Χρονιάς
Στίχος απομνημόνευσης: 1 Peter 1:8
Θέτοντας το σκηνικό
Κοιτώντας πίσω, και τα δύο κείμενα γράφτηκαν από ηγέτες που προσπαθούσαν να στηρίξουν κοινότητες κάτω από πίεση. Ο Πέτρος γράφει σε ανθρώπους που χάνουν την κοινωνική τους θέση. Ο Παύλος γράφει σε ανθρώπους που χάνουν την υπομονή τους μεταξύ τους εξαιτίας εθνοτικών και ταξικών διαφορών. Και στις δύο επιστολές η συνταγή δεν είναι στρατηγική ή τεχνική, αλλά μια επαναπροσανατολισμένη εσωτερική ζωή — μια στάση. Ο αρχαίος κόσμος χρησιμοποιούσε τη λέξη «στάση» (hexis στην ελληνική φιλοσοφία) για να περιγράψει μια σταθερή διάθεση που καθορίζει πώς αντιμετωπίζει κάποιος ό,τι έρχεται. Ο Αριστοτέλης θεωρούσε τις αρετές στάσεις. Οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης δανείζονται αυτή την ιδέα και την εφαρμόζουν στην ελπίδα. Η ελπίδα, σύμφωνα με την Αγία Γραφή, δεν είναι ένα συναίσθημα που σε επισκέπτεται όταν τα πράγματα φαίνονται καλύτερα. Είναι μια σταθερή στάση από την οποία αντιμετωπίζεις τα πάντα.
Η Ελπίδα ως ενοποιητική στάση
Αυτή την εβδομάδα χτίστηκε ένα επιχείρημα. Ημέρα 1: η ελπίδα έχει θεμέλιο — την ανάσταση. Ημέρα 2: η ελπίδα έχει πηγή δύναμης — το Πνεύμα. Ημέρα 3: η ελπίδα έχει διαδικασία καθαρισμού — τα παθήματα. Η σημερινή σύνθεση είναι ότι αυτά δεν είναι τρία ξεχωριστά δόγματα· είναι τρεις όψεις μιας στάσης. Η ανάσταση δίνει στην ελπίδα το έρεισμά της στην πραγματικότητα. Το Πνεύμα δίνει στην ελπίδα την ενέργειά της στο παρόν. Τα παθήματα δίνουν στην ελπίδα το πεδίο δοκιμής της. Αν αφαιρέσεις έστω και μία, η ελπίδα παραμορφώνεται. Ανάσταση χωρίς Πνεύμα γίνεται διανοητική συγκατάθεση χωρίς χαρά. Πνεύμα χωρίς ανάσταση γίνεται συναισθηματική εμπειρία χωρίς άγκυρα. Και τα δύο χωρίς παθήματα γίνονται άνετη φούσκα που σπάει μόλις η ζωή γίνει αληθινή. Μαζί σχηματίζουν αυτό που ο Πέτρος ονομάζει αγάπη σε κάποιον που δεν έχεις δει και γεμάτη ανέκφραστη χαρά — μια στάση, όχι μια διάθεση.
Στον κόσμο σου
Σκέψου πώς έχεις αλλάξει πραγματικά μέσα στη χρονιά που κάλυψε αυτό το πρόγραμμα. Η αλλαγή που μπορείς να ονομάσεις — τι ξέρεις, τι μπορείς να εκφράσεις — είναι το μικρότερο μέρος. Το μεγαλύτερο μέρος είναι η στάση που χτίζεις σιγά σιγά: πώς διαβάζεις το τηλέφωνό σου το πρωί, πώς αντιδράς όταν κάποιος σε απογοητεύει, τι υποθέτεις όταν έρχονται άσχημα νέα, πώς φέρεσαι σε ανθρώπους που δεν μπορούν να σε βοηθήσουν. Η ελπίδα ως στάση είναι το κομμάτι της μαθητείας σου που εμφανίζεται πριν προλάβεις να σκεφτείς. Αυτό είναι που εκπαίδευε αυτή η εβδομάδα, και ίσως ολόκληρη η χρονιά.
Σκέψου το
- Αν η ελπίδα είναι στάση και όχι συναίσθημα, ποιες συγκεκριμένες συνήθειες ή πρακτικές διαμορφώνουν αυτή τη στάση μέσα σου τώρα — και ποιες συγκεκριμένες συνήθειες την αποδυναμώνουν;
- Κοιτώντας πίσω αυτή τη χρονιά, πού είδες τις τρεις όψεις — ανάσταση, Πνεύμα, παθήματα — να δουλεύουν πραγματικά μαζί στη δική σου ιστορία; Πού είναι μία από αυτές αδύναμη, και πώς θα μπορούσε να δυναμώσει;
Ας προσευχηθούμε μαζί
Θεέ της ελπίδας, θέλω κάτι παραπάνω από πληροφορίες. Θέλω έναν τρόπο να στέκομαι. Χτίσε μέσα μου μια στάση που δεν καταρρέει όταν αλλάζει ο καιρός. Άγκυρά τη σε αυτό που έκανε ο Ιησούς, δώσε της ενέργεια με το Πνεύμα σου, και άφησέ την να δοκιμαστεί ειλικρινά αντί να προστατεύεται τεχνητά. Όταν τελειώσει αυτή η χρονιά και αρχίσει η επόμενη, άσε την ελπίδα να είναι αυτό που συναντούν οι άνθρωποι όταν με συναντούν. Αμήν.