Eterniseed › Μαθήματα › Έφηβος

Έφηβος · Εβδομάδα 52 · Παρασκευή

Εβδομάδα 52: Η ΕΛΠΙΔΑ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ — Σύνθεση & Κουίζ

Στίχος απομνημόνευσης: Romans 15:13

Η ΕΛΠΙΔΑ ΩΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Αυτή η τελευταία εβδομάδα δεν σας έδωσε τόσο νέες πληροφορίες όσο ένα νέο κέντρο βάρους. Κατά τη διάρκεια του έτους περπατήσατε μέσα από τη δημιουργία, τη διαθήκη, τη βασιλεία, τον σταυρό, την ανάσταση, το Πνεύμα, την εκκλησία, και τώρα τα έσχατα. Ο λόγος που το πρόγραμμα σπουδών τελειώνει με την ελπίδα, και όχι, ας πούμε, με το δόγμα ή το καθήκον, είναι ότι η ελπίδα είναι η χριστιανική στάση απέναντι στον ίδιο τον χρόνο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το μέλλον γέρνει πίσω στο παρόν και το αναδιαμορφώνει. Το Ρωμαίους 15:13, το κλειδί εδάφιο αυτής της εβδομάδας, αξίζει μια πιο αργή ματιά υπό το φως όλων όσων έχουμε καλύψει. Ο Παύλος ονομάζει τον Θεό ως τον Θεό της ελπίδας — όχι τον δότη της ελπίδας αλλά Εκείνον του οποίου η ίδια η ύπαρξη χαρακτηρίζεται από αυτήν. Στη συνέχεια ζητά από αυτόν τον Θεό να γεμίσει τον πιστό με χαρά και ειρήνη ως αποτέλεσμα της εμπιστοσύνης, ώστε η ελπίδα να ξεχειλίζει μέσω της δύναμης του Αγίου Πνεύματος. Αν διαβαστεί προσεκτικά, το εδάφιο είναι μια πλήρης θεολογία. Η πηγή είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας του Θεού. Το μέσο είναι η εμπιστοσύνη. Η εσωτερική απόδειξη είναι η χαρά και η ειρήνη, όχι ως διαθέσεις αλλά ως ένα σταθερό κλίμα. Ο μηχανισμός είναι το Άγιο Πνεύμα. Το αποτέλεσμα είναι η υπερχείλιση — ελπίδα που ξεχειλίζει πέρα από το άτομο και φτάνει σε άλλους ανθρώπους. Σε συνδυασμό με την επιστολή του Πέτρου, η εικόνα γίνεται πιο καθαρή. Ο Πέτρος μας λέει σε τι είναι αγκυροβολημένη η ελπίδα (την ανάσταση του Ιησού), προς τι κινείται (μια κληρονομιά που φυλάσσεται), τι κοστίζει (ταλαιπωρίες που εξευγενίζουν αντί να καταστρέφουν την αληθινή πίστη), και πώς νιώθει από μέσα (αγαπώντας κάποιον που δεν έχεις δει, χαρά που τα λόγια δεν μπορούν να κρατήσουν πλήρως). Μαζί, τα δύο αποσπάσματα σας δίνουν τόσο τη δομή όσο και την εμπειρία της χριστιανικής ελπίδας. Εδώ είναι η ενοποίηση για το έτος: η πίστη είναι η στάση απέναντι σε αυτό που έχει κάνει ο Θεός, η αγάπη είναι η στάση απέναντι στους ανθρώπους, και η ελπίδα είναι η στάση απέναντι σε αυτό που θα κάνει ο Θεός. Δεν μπορείς να ζήσεις καλά χωρίς και τα τρία. Αυτή η εβδομάδα σας ζήτησε να πάρετε την ελπίδα στα σοβαρά όχι ως ένα συναίσθημα που μερικές φορές σας επισκέπτεται αλλά ως μια στάση στην οποία μπορείτε να εκπαιδευτείτε. Αυτή η εκπαίδευση δεν τελειώνει με αυτό το πρόγραμμα σπουδών. Τελειώνει, αν ο Πέτρος έχει δίκιο, με το να δείτε Εκείνον στον οποίο εμπιστευόσασταν όλο αυτόν τον καιρό. Μέχρι τότε, ζείτε ως κάποιος που ήδη γνωρίζει το τέλος της ιστορίας και επομένως είναι ελεύθερος να δοθεί πλήρως στο μέσο της.

Σκέψου το

  • Αν έπρεπε να περιγράψετε — με τα δικά σας λόγια, σε κάποιον έξω από την πίστη — τι είναι στην πραγματικότητα η χριστιανική ελπίδα και γιατί έχει σημασία, τι θα λέγατε μετά από αυτή την εβδομάδα;
  • Ποιος είναι ένας συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο θέλετε η στάση της ελπίδας να διαμορφώσει το επόμενο έτος της ζωής σας, και ποιο είναι ένα ειλικρινές εμπόδιο που περιμένετε να αντιμετωπίσετε;

Συνθέτοντας την εβδομάδα

Αυτή η τελευταία εβδομάδα δεν σας έδωσε τόσο νέες πληροφορίες όσο ένα νέο κέντρο βάρους. Κατά τη διάρκεια του έτους περπατήσατε μέσα από τη δημιουργία, τη διαθήκη, τη βασιλεία, τον σταυρό, την ανάσταση, το Πνεύμα, την εκκλησία, και τώρα τα έσχατα. Ο λόγος που το πρόγραμμα σπουδών τελειώνει με την ελπίδα, και όχι, ας πούμε, με το δόγμα ή το καθήκον, είναι ότι η ελπίδα είναι η χριστιανική στάση απέναντι στον ίδιο τον χρόνο. Είναι ο τρόπος με τον οποίο το μέλλον γέρνει πίσω στο παρόν και το αναδιαμορφώνει. Το Ρωμαίους 15:13, το κλειδί εδάφιο αυτής της εβδομάδας, αξίζει μια πιο αργή ματιά υπό το φως όλων όσων έχουμε καλύψει. Ο Παύλος ονομάζει τον Θεό ως τον Θεό της ελπίδας — όχι τον δότη της ελπίδας αλλά Εκείνον του οποίου η ίδια η ύπαρξη χαρακτηρίζεται από αυτήν. Στη συνέχεια ζητά από αυτόν τον Θεό να γεμίσει τον πιστό με χαρά και ειρήνη ως αποτέλεσμα της εμπιστοσύνης, ώστε η ελπίδα να ξεχειλίζει μέσω της δύναμης του Αγίου Πνεύματος. Αν διαβαστεί προσεκτικά, το εδάφιο είναι μια πλήρης θεολογία. Η πηγή είναι ο ίδιος ο χαρακτήρας του Θεού. Το μέσο είναι η εμπιστοσύνη. Η εσωτερική απόδειξη είναι η χαρά και η ειρήνη, όχι ως διαθέσεις αλλά ως ένα σταθερό κλίμα. Ο μηχανισμός είναι το Άγιο Πνεύμα. Το αποτέλεσμα είναι η υπερχείλιση — ελπίδα που ξεχειλίζει πέρα από το άτομο και φτάνει σε άλλους ανθρώπους. Σε συνδυασμό με την επιστολή του Πέτρου, η εικόνα γίνεται πιο καθαρή. Ο Πέτρος μας λέει σε τι είναι αγκυροβολημένη η ελπίδα (την ανάσταση του Ιησού), προς τι κινείται (μια κληρονομιά που φυλάσσεται), τι κοστίζει (ταλαιπωρίες που εξευγενίζουν αντί να καταστρέφουν την αληθινή πίστη), και πώς νιώθει από μέσα (αγαπώντας κάποιον που δεν έχεις δει, χαρά που τα λόγια δεν μπορούν να κρατήσουν πλήρως). Μαζί, τα δύο αποσπάσματα σας δίνουν τόσο τη δομή όσο και την εμπειρία της χριστιανικής ελπίδας. Εδώ είναι η ενοποίηση για το έτος: η πίστη είναι η στάση απέναντι σε αυτό που έχει κάνει ο Θεός, η αγάπη είναι η στάση απέναντι στους ανθρώπους, και η ελπίδα είναι η στάση απέναντι σε αυτό που θα κάνει ο Θεός. Δεν μπορείς να ζήσεις καλά χωρίς και τα τρία. Αυτή η εβδομάδα σας ζήτησε να πάρετε την ελπίδα στα σοβαρά όχι ως ένα συναίσθημα που μερικές φορές σας επισκέπτεται αλλά ως μια στάση στην οποία μπορείτε να εκπαιδευτείτε. Αυτή η εκπαίδευση δεν τελειώνει με αυτό το πρόγραμμα σπουδών. Τελειώνει, αν ο Πέτρος έχει δίκιο, με το να δείτε Εκείνον στον οποίο εμπιστευόσασταν όλο αυτόν τον καιρό. Μέχρι τότε, ζείτε ως κάποιος που ήδη γνωρίζει το τέλος της ιστορίας και επομένως είναι ελεύθερος να δοθεί πλήρως στο μέσο της.

Ας προσευχηθούμε μαζί

Θεέ της ελπίδας, σε ευχαριστούμε γι' αυτή τη χρονιά. Σε ευχαριστούμε για την υπομονή των δασκάλων, για τις ερωτήσεις που έκανα και αυτές που φοβήθηκα να κάνω, και για το αργό έργο που έκανες κάτω από όλα αυτά. Καθώς αυτό το πρόγραμμα σπουδών κλείνει, μην αφήσεις τη μάθηση να σκληρύνει σε πληροφορία. Κάνε την μια στάση ζωής. Γέμισέ με χαρά και ειρήνη καθώς σε εμπιστεύομαι, ώστε να ξεχειλίζω από ελπίδα με τη δύναμη του Πνεύματός σου. Στείλε με σε ό,τι ακολουθεί ως κάποιον που κουβαλάει το τέλος της ιστορίας μέσα του. Αμήν.