Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο
Δευτερονόμιον 17-18 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική έκθεση του Ιωάννη Καλβίνου στα κεφάλαια 17 και 18 του Δευτερονόμιου. Η ερμηνεία του Καλβίνου φωτίζει τις άγιες απαιτήσεις του Θεού για τη λατρεία, τη δικαιοσύνη και την ηγεσία μεταξύ του λαού της διαθήκης Του. Οι γνώσεις του αποκαλύπτουν τόσο τη σοβαρότητα της θείας κρίσης κατά της ειδωλολατρίας όσο και την οργανωμένη ομορφιά της νόμιμης εξουσίας. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να δεχθούμε αυτά τα αρχαία λόγια εκ νέου για τη ζωή της πίστης σήμερα. Η ποιμαντική ακρίβεια του Καλβίνου μας καθοδηγεί μέσα από δύσκολες ερωτήσεις τιμωρίας, μαρτυρίας και βασιλείας. Είθε το Πνεύμα να ανοίξει τις καρδιές μας στην αλήθεια που ξεδιπλώνει.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγινώσκουμε τώρα μαζί τις οδηγίες του Κυρίου στο Δευτερονόμιον 17 και 18 σχετικά με τους κριτές, τους βασιλείς και τη διατήρηση της καθαρής λατρείας. Ας μιλήσει το κείμενο με τη δική του φωνή, θέτοντας ενώπιόν μας τόσο προειδοποιήσεις όσο και υποσχέσεις. Προσέξτε τα προσεκτικά όρια που θέτει ο Θεός στην ανθρώπινη εξουσία και την κλήση σε ολόψυχη πιστότητα. Καθώς διαβάζονται τα λόγια, ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει τον νου σας για την ερμηνεία που ακολουθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά εξετάζοντας την τιμωρία που διατάχθηκε κατά των ειδωλολατρών.
2. Αν βρεθεί ανάμεσά σας. Η ίδια τιμωρία διατάσσεται εδώ κατά των ειδωλολατρών, στην οποία είχαν καταδικαστεί προηγουμένως οι αποστάτες· και έτσι κάθε παράβαση κηρύσσεται κεφαλικό έγκλημα. Από αυτό συμπεραίνουμε ότι ενώπιον του Θεού δεν λογίζεται λιγότερο βαρύ αμάρτημα η παραβίαση της λατρείας Του με χονδροειδείς και ακάθαρτες δεισιδαιμονίες, παρά η ανοιχτή και ομολογημένη αποστασία από τη θρησκεία εντελώς. Έτσι στον Ιεζεκιήλ 20:39, αποχαιρετά τους Ιουδαίους και τρόπον τινά τους απελευθερώνει, ώστε να πορεύεται ο καθένας πίσω από τα είδωλά του, όταν δεν αρκούνται πλέον σε Αυτόν μόνο. Ενώ όμως ο Θεός είναι τόσο αυστηρός απαιτητής τιμωρίας, δεν θα ήθελε να εκδίδεται κρίση βιαστικά. Αυτά είναι σημεία αυστηρότητας, ότι γυναίκα καθώς και άνδρας πρέπει να θανατωθούν· ότι ολόκληρος ο λαός πρέπει να ενωθεί στη λιθοβολία τους· ότι το κακό πρέπει να απομακρυνθεί από το μέσο της γης, μήπως η βδελυγμία παραμείνει ατιμώρητη. Από την άλλη πλευρά πρέπει να τηρείται μετριοπάθεια, αφού πρέπει να γίνεται επιμελής έρευνα, ούτε να εκδίδεται απόφαση αν δεν αποδειχθεί πλήρως το ζήτημα· και πάλι, για να είναι νόμιμη η δίκη, η κατηγορία ενός ανθρώπου δεν πρέπει να καταδικάζει τον κατηγορούμενο. Ο Θεός λοιπόν δεν θα ήθελε οι κριτές, με πρόσχημα τον ζήλο, να χύνουν αίμα απερίσκεπτα· αλλά μόνο, μετά από ώριμη έρευνα, ο ένοχος να τιμωρείται ανάλογα με την παράβασή του. Με συνεκδοχή μιλά για τις πόλεις τους με το όνομα 'πύλες', και υπαινίσσεται ότι η γη τους είχε 'δοθεί', ώστε να μην δείξουν έλλειψη ευγνωμοσύνης προς τον Θεό βεβηλώνοντάς την. Σημειώνει επίσης τον βαρύ χαρακτήρα του αδικήματος, αποκαλώντας το 'παράβαση της διαθήκης του Θεού'· σαν να λέει ότι όλοι όσοι στρέφονται προς τα είδωλα είναι παραβάτες της διαθήκης. Διότι ο κλέφτης, και ο πόρνος, και ο μέθυσος, και παρόμοιοι παραβαίνουν πράγματι τον Νόμο, αλλά δεν τοποθετούνται σε αυτή την κατηγορία. Τελικά, δεν είναι απλή ασεβής πράξη που τιμωρείται εδώ, αλλά η προδοσία με την οποία εγκαταλείπεται η αληθινή θρησκεία, αφού οι άνθρωποι έχουν αφιερωθεί στον Θεό και ομολογήσει ότι ανήκουν στον αριθμό του λαού Του. Η επανάληψη των λέξεων 'εκείνος ο άνθρωπος ή εκείνη η γυναίκα', επιβεβαιώνει πληρέστερα όσα είπα, δηλαδή ότι μολονότι η αδυναμία του γυναικείου φύλου μπορεί να ελαττώσει την ενοχή τους, όμως δεν πρέπει να συγχωρούνται σε τέτοια περίπτωση, όπου η λατρεία του Θεού παραβιάζεται άμεσα. Αν και γίνεται μνεία μόνο του ήλιου, και της σελήνης, και των άστρων, το ίδιο ισχύει και για τα είδωλα· μάλιστα, εφόσον είναι πιο ταπεινωτικό να μεταφέρεται η τιμή του Θεού σε νεκρές πέτρες ή ξύλα, παρά σε εκείνους τους αστερισμούς στους οποίους λάμπει κάτι θείο, τόσο πιο απεχθή είναι εκείνοι που βυθίζονται σε τέτοια βλακεία.Ο Καλβίνος προχωρεί στη συζήτηση του ρόλου των μαρτύρων στην εκτέλεση της ποινής.
7. Τα χέρια των μαρτύρων θα είναι πρώτα. Δεν ήταν χωρίς λόγο που ο Θεός ήθελε οι εγκληματίες να θανατώνονται από το χέρι εκείνων των οποίων η μαρτυρία τους καταδίκασε. Ο αρχαίος λαός δεν χρησιμοποιούσε δημόσιους δημίους, ώστε να υπάρχει περισσότερη επισημότητα, σεμνότητα και ευλάβεια στην επιβολή των τιμωριών. Αυτό το καθήκον το επιτάσσει ιδιαιτέρως στους μάρτυρες, επειδή η γλώσσα πολλών είναι υπερβολικά βιαστική, για να μην πούμε χειρότερα, ώστε δεν διστάζουν να μαχαιρώσουν ανθρώπους λεκτικά, ενώ δεν θα τολμούσαν να βάλουν δάχτυλο πάνω τους. Αυτό λοιπόν ήταν ένα εξαιρετικό φάρμακο για την καταστολή ελαφρών κατηγοριών, να μην γίνεται δεκτή η μαρτυρία οποιουδήποτε, του οποίου το χέρι δεν ήταν έτοιμο να εκτελέσει την ποινή. Ο λιθοβολισμός ήταν πράγματι θλιβερό και φρικτό είδος τιμωρίας· αλλά είναι πιθανό ο Θεός να τον επέλεξε επειδή απαιτούσε την εφαρμογή πολλών χεριών. Αν η κρεμάλα δεν ήταν σε χρήση, ο Θεός θα είχε διατάξει μάταια να κατέβει το πτώμα ενός ανθρώπου που είχε κρεμαστεί από το δέντρο πριν τη δύση του ηλίου. (Δευτερονόμιον 21:23.) Υπήρχαν λοιπόν άλλα είδη θανατικής ποινής· αλλά όταν η γη έπρεπε να καθαριστεί, σαν με εξιλασμό, με τον θάνατο του αμαρτωλού, έπρεπε να λιθοβοληθεί από τα χέρια ολόκληρου του λαού, αφού θα ήταν σκληρό να θανατωθεί με αργό θάνατο, που θα συνέβαινε αν τον λιθοβολούσαν ο ένας μετά τον άλλον. Ο λόγος για τον οποίο ο λαός διατάχθηκε να ρίξει τις πέτρες με μία συγκατάθεση ήταν, για να δώσουν απόδειξη του ζήλου τους, και να φανερώσουν τη μεγάλη αγανάκτησή τους ότι η λατρεία του Θεού είχε παραβιαστεί.Για τη δικαστική εξουσία των ιερέων και των κριτών, ο Καλβίνος γράφει:
8 Αν προκύψει υπόθεση πολύ δύσκολη για σένα. Το κύριο καθήκον των ιερέων περιγράφεται εδώ υπό μία μόνο κεφαλή, δηλαδή ότι πρέπει να δηλώνουν τι είναι ορθό σε αμφίβολα και ασαφή ζητήματα από τον Νόμο του Θεού· διότι μολονότι ο Θεός φαίνεται να αναφέρεται μόνο σε αστικές διαμάχες, όμως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι με συνεκδοχή τους διορίζει ερμηνευτές της διδασκαλίας του Νόμου. Για να γίνει πιο σεβαστή η αυθεντία τους γενικά, διατάσσει τον λαό να υποταχθεί στην κρίση τους ακόμη και στα πιο δυσάρεστα σημεία· διότι αν η απόφασή τους πρέπει να υποβληθεί όπου διακυβεύεται η ζωή ενός ανθρώπου, ή όταν πρέπει να διευθετηθούν οποιεσδήποτε διαφορές, πολύ περισσότερο αφαιρείται κάθε ένσταση όσον αφορά τη λατρεία του Θεού και την πνευματική διδασκαλία. Ομολογώ ότι οι ιερείς δεν είναι οι μόνοι κριτές που διορίζονται εδώ, αλλά ότι άλλοι από τον λαό συνδέονται μαζί τους ως συνάδελφοι, όμως η αξιοπρέπεια της ιεροσύνης εξυψώνεται ιδιαιτέρως. Η γνώμη που κάποιοι έχουν, ότι ο αρχιερέας μόνο εννοείται από τη λέξη κριτής, διαψεύδεται εύκολα· επειδή ο Μωυσής απαριθμεί διακριτά τους ιερείς, τους Λευίτες και τον κριτή. Αλλά είναι πιθανό ότι υπάρχει με εναλλαγή αλλαγή αριθμού σε αυτό· διότι φαίνεται από την ιερή ιστορία ότι διορίστηκαν αρκετοί, όπου ο Ιωσαφάτ αναφέρεται ότι επέλεξε 'από τους Λευίτες, και από τους ιερείς, και από τους αρχηγούς των πατέρων του Ισραήλ' για να προεδρεύσουν στην Ιερουσαλήμ σε κρίση. (Β' Χρονικών 19:8.) Ασφαλώς ο ευσεβής βασιλιάς δεν θα ήθελε να αποχωρήσει στο ελάχιστο από τον κανόνα του Νόμου, και ο ζήλος του επαινείται από το ίδιο το Άγιο Πνεύμα· αλλά αυτή ήταν η διευθέτηση που έγινε, όπως φαίνεται λίγο πιο πέρα, ότι ο αρχιερέας κατείχε την πρωτοκαθεδρία 'σε ζητήματα του Κυρίου', και ο κυβερνήτης του βασιλιά φρόντιζε για αστικές υποθέσεις και επίγεια ζητήματα. Και έτσι πάλι επιβεβαιώνεται όσα ανέφερα πρόσφατα, δηλαδή ότι το καθήκον της διδασκαλίας εμπιστεύθηκε στους ιερείς, ώστε να λύσουν οποιεσδήποτε δύσκολες ερωτήσεις, το οποίο υποστηρίζεται επίσης από τα λόγια του Ιωσαφάτ, όταν λέει, 'Και όποια υπόθεση έρθει σε σας από τους αδελφούς σας -- μεταξύ αίματος και αίματος, μεταξύ νόμου και εντολής, διατάξεων και κρίσεων, θα τους προειδοποιείτε να μην παραβούν τον Κύριο.' (Β' Χρονικών 19:10.)
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος συνδέει αυτές τις διατάξεις με το ευρύτερο διδακτικό αξίωμα των ιερέων.
Βεβαίως, όπως η γνώση των κεφαλικών εγκλημάτων ανήκε κυρίως στους κριτές των άλλων φυλών, έτσι οι αποφάσεις σχετικά με εντολές και διατάξεις, και η ερμηνεία ολόκληρου του Νόμου, ήταν η ιδιαίτερη επαρχία των ιερέων· ούτε μπορούμε να αμφιβάλλουμε ότι τα λόγια του Μαλαχία, (Μαλαχίας 2:7,) «τα χείλη του ιερέως πρέπει να φυλάττουν γνώση, και να ζητούν τον νόμο από το στόμα αυτού· διότι αυτός είναι ο αγγελιαφόρος του Κυρίου των δυνάμεων», ελήφθησαν από αυτό το χωρίο. Τώρα, για να έλθουμε στο σύνολο αυτού, ο Θεός ορίζει την έδρα της κρίσεως να είναι στο αγιαστήριο· διότι, αν και στον πρώτο στίχο φαίνεται να ονομάζει τους ιερείς και τους κριτές αδιακρίτως για την απόφαση των επίγειων διαφορών, όμως στον τέταρτο στίχο από αυτόν δείχνει επαρκώς ότι άλλη επαρχία ανατίθεται στους ιερείς, δηλαδή να διατηρούν τον λαό σε υγιή και καθαρή διδασκαλία, και να εξηγούν τι είναι ορθό -- με μία λέξη, να είναι οι διδάσκαλοι της Εκκλησίας. Αλλά, αν και ο λαός έπρεπε να συμφωνεί με οτιδήποτε θα αποφάσιζαν, ώστε να είναι αμαρτωλό γι' αυτούς να αποκλίνουν από αυτό προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά, όμως τυραννική εξουσία δεν δόθηκε έτσι στα χέρια τους, σαν να είχαν αυθαίρετα αλλάξει το φως σε σκότος, οι διεστραμμένες αποφάσεις τους να θεωρούνται χρησμικές. Η ερμηνεία τους έπρεπε να γίνεται δεκτή χωρίς έφεση· όμως, από την άλλη πλευρά, αυτός ο κανόνας τους είχε οριστεί, ότι έπρεπε να ομιλούν ως από το στόμα του Θεού. Είναι αληθές ότι η λέξη που χρησιμοποιείται εδώ είναι, τωρά, [206] θώρα· η οποία, αν και σημαίνει διδασκαλία, όμως αναμφίβολα σημαίνει εκείνη τη διδασκαλία που περιλαμβάνεται στον Νόμο, ναι, είναι ισοδύναμη με τη λέξη νόμος. Και γι' αυτό ο Ιωσαφάτ είναι πιστός ερμηνευτής, όταν απαριθμεί τις διαιρέσεις, από τις οποίες η Γραφή παντού δείχνει ότι αποτελείται ο Νόμος του Μωυσέως. Αν και το φι, φι, λαμβανόμενο μεταφορικά, είναι ισοδύναμο στα εβραϊκά με λόγο, όμως εδώ εκφράζει εμφατικά την απόφαση που θα ληφθεί από την καθαρή διδασκαλία του Νόμου. Τα τέκνα του Ισραήλ, λοιπόν, διατάσσονται να κάνουν ό,τι θα τους έχουν διδάξει οι ιερείς· αλλά πώς; σύμφωνα με την απόφαση που λαμβάνεται από τον Νόμο. Ούτε μπορεί να αμφισβητηθεί ότι ο Θεός ταυτόχρονα εφοδίασε εκείνους, τους οποίους επιθυμούσε να εξυψώσει σε τόσο υψηλή αξιοπρέπεια, με το πνεύμα της κατανόησης και της ορθότητας, ώστε να μην εκφέρουν καμία ακατάλληλη απόφαση. Και αυτό επίσης μεταδίδεται από την υπόσχεση, «Θα σου δείξουν την απόφαση της κρίσεως·» αφού θα ήταν παράλογο ο λαός να είχε υπακούσει τον Θεό μάταια, και προς την ίδια του την καταστροφή. Αφού τώρα ένας μόνος Ιερεύς, ο οποίος είναι επίσης ο Διδάσκαλός μας, ακόμη και ο Χριστός, έχει τεθεί επάνω μας, αλλοίμονο σε εμάς αν δεν υποταχθούμε απλώς στον λόγο Του, και δεν είμαστε έτοιμοι να υπακούσουμε σε Αυτόν, με όλη την ταπεινοφροσύνη και την διδαξιμότητα που μας αρμόζει.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η μεταχείριση της ειδωλολατρίας από τον Καλβίνο αμφισβητεί τις δικές μας συμβιβασμούς με ψευδή λατρεία; Με ποιους τρόπους μπορεί η απαίτηση πολλαπλών μαρτύρων να διαμορφώσει την προσέγγισή μας στη δικαιοσύνη και την κατηγορία σήμερα; Πού βλέπουμε την ανάγκη για ταπεινή υποταγή στην τάξη που όρισε ο Θεός στη δική μας ζωή;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ μόνος βασιλεύων ἐν κυριαρχικῇ χάριτι ἐπὶ τὸν λαόν Σου τῆς διαθήκης, φύλαξον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης μορφῆς εἰδωλολατρίας καὶ ἀλαζονείας, ἵνα Σὲ φοβώμεθα καὶ περιπατῶμεν μόνον ἐν τοῖς προστάγμασιν οἷς ἔδωκας. Στήριξον ἐν ἡμῖν ταπεινὴν ὑποταγὴν εἰς τὰς ἐξουσίας ἃς διέταξας, ἐνῷ στερεοῦμεν τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἐπὶ τὸν Χριστόν, τὸν Προφήτην ὡς τὸν Μωυσῆν ὃν ἀνέστησας, τὸν μέγαν Ἀρχιερέα ἡμῶν καὶ Βασιλέα. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, φύλαξον τὴν Ἐκκλησίαν Σου ἐν καθαρότητι καὶ δικαιοσύνῃ μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης ὅτε πᾶν γόνυ κάμψει εἰς Αὐτὸν μόνον. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →