← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 53-54 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 53-54Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στη σοφία του Ιωάννη Καλβίνου καθώς ανοίγει τις Γραφές στους Ψαλμούς 53 και 54. Η προσεκτική κατά στίχο ερμηνεία του Καλβίνου αποκαλύπτει το βάθος της εμπιστοσύνης του Δαβίδ εν μέσω διαφθοράς και διωγμού. Το σχόλιό του μας προσκαλεί να δούμε πώς ο ψαλμωδός καταφεύγει στο όνομα και τη δύναμη του Θεού όταν κάθε ανθρώπινο καταφύγιο αποτυγχάνει. Μέσα από τον Καλβίνο μαθαίνουμε την αναγκαιότητα της ακεραιότητας ενώπιον του θείου Κριτή και τη βεβαιότητα ότι ο Θεός θα ενεργήσει υπέρ εκείνων που επικαλούνται αυτόν. Η μελέτη μας εισάγει στην ίδια ζωντανή πίστη που στήριξε τον Δαβίδ στην έρημο. Ας καθοδηγήσουν οι γνώσεις του Καλβίνου την ανάγνωσή μας και ας διαμορφώσουν τις προσευχές μας σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοιμάστε την καρδιά σας για να ακούσετε τον λόγο του Θεού στους Ψαλμούς 53 και 54. Διαβάστε τους δύο ψαλμούς αργά, παρατηρώντας την αντίθεση ανάμεσα στον άφρονα που αρνείται τον Θεό και τον δίκαιο πάσχοντα που κραυγάζει για απελευθέρωση. Αφήστε τη γλώσσα της διαφθοράς, του φόβου και της βέβαιης ελπίδας να εγκατασταθεί στο πνεύμα σας. Κάντε παύση μετά από κάθε ψαλμό για να αισθανθείτε την κίνηση από την παγκόσμια ανομία στην προσωπική σωτηρία. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας προετοιμάσει για το σχόλιο που ακολουθεί.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει την ερμηνεία του Ψαλμού 54 εξετάζοντας την ικεσία του Δαβίδ για σωτηρία από το θείο όνομα και τη δύναμη. 1. Σώσε με, Θεέ! Καθώς ο Δαβίδ βρισκόταν τότε πέρα από την εμβέλεια ανθρώπινης βοήθειας, πρέπει να εννοηθεί ότι προσευχόταν να σωθεί από το όνομα και τη δύναμη του Θεού, με έμφαση, ή από αυτά σε αντίθεση προς τα συνήθη μέσα σωτηρίας. Αν και κάθε βοήθεια πρέπει τελικά να έρχεται από τον Θεό, υπάρχουν συνηθισμένες μέθοδοι με τις οποίες γενικά την επεκτείνει. Όταν αυτές αποτυγχάνουν και κάθε επίγειο στήριγμα αφαιρείται, τότε πρέπει να πάρει ο ίδιος το έργο στα χέρια του. Ήταν σε τέτοια κατάσταση που ο Δαβίδ κατέφυγε εδώ στο τελευταίο καταφύγιο των αγίων και ζήτησε να σωθεί με θαύμα θείας δύναμης. Επικαλούμενος, στο δεύτερο μέρος του στίχου, τον Θεό ως κριτή του, διακηρύττει την ακεραιότητά του. Και πρέπει να μας εντυπωσιάζει όλους ότι, ζητώντας τη θεία προστασία, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να είμαστε πεπεισμένοι για την καλοσύνη της υπόθεσής μας, καθώς θα ήταν η μεγαλύτερη ασέβεια σε οποιονδήποτε να περιμένει ότι ο Θεός θα προστάτευε την αδικία. Ο Δαβίδ ενθαρρύνθηκε να προσευχηθεί για απελευθέρωση από την καλοσύνη της υπόθεσής του και τη συνείδηση της ακεραιότητάς του· ούτε είχε ούτε μία αμφιβολία ότι, παρουσιάζοντας αυτό στον Θεό, θα ενεργούσε ως υπερασπιστής του και θα τιμωρούσε τη σκληρότητα και την προδοσία των εχθρών του. Στη συνέχεια πραγματεύεται την ειλικρίνεια της προσευχής και τον χαρακτήρα των εχθρών που περιγράφονται στους στίχους 2 και 3. 2. Άκουσε την προσευχή μου, Θεέ! Η γλώσσα εκφράζει την ειλικρίνειά του. Οδηγήθηκε σε αυτόν τον ζήλο ικεσίας από την ακρότητα των παρόντων περιστάσεών του, στην οποία γίνεται υπαινιγμός στον επόμενο στίχο, όπου παραπονιέται ότι περιβάλλεται από ανθρώπους άγριους, βάρβαρους και αχαλίνωτους από αίσθηση θρησκείας. Δεν υπήρχε ανάγκη να πληροφορήσει τον Θεό για ένα γεγονός που ήταν ήδη γνωστό σε αυτόν· αλλά απαλλάσσει την καρδιά του εκφράζοντας την αιτία του φόβου και της ανησυχίας του. Αποκαλώντας τους εχθρούς του ξένους, [288] φαίνεται να αναφέρεται στη βαρβαρότητά τους, είτε εφάρμοσε το όνομα μόνο στους Ζιφίτες είτε γενικά σε ολόκληρο τον στρατό του Σαούλ. Άλλοι θεωρούν ότι, με αυτόν τον όρο, υπαινίσσεται την εκφυλισμό τους ως παιδιά του Αβραάμ· και είναι αλήθεια ότι οι Ιουδαίοι στιγματίζονται επανειλημμένα από τους προφήτες με αυτή τη μορφή έκφρασης, όταν είχαν αποβάλει τον εαυτό τους από την Εκκλησία του Θεού με την ακολασία ή την ασέβειά τους. Αλλά σε αυτό το χωρίο φαίνεται να χρησιμοποιείται με διαφορετική έννοια. Καθώς ακόμη και οι εχθροί συνηθίζουν, σε κάποιο μέτρο, να σέβονται τους δεσμούς συγγένειας και συγγένειας, ο Δαβίδ θα μας έδειχνε την τερατώδη απανθρωπιά των ανθρώπων που τον περιέβαλλαν τώρα, από το γεγονός ότι τον επιτέθηκαν ως ξένους, ως πρόσωπα που δεν τον είχαν γνωρίσει ποτέ, ή σαν να είχε γεννηθεί σε κάποιο μακρινό μέρος του κόσμου. Τους αποκαλεί επίσης τρομερούς, [289] όχι ισχυρούς ή δυνατούς, όπως έχουν αποδώσει τη λέξη μερικοί· γιατί αυτό υπολείπεται του νοήματος που εννοούσε ο Δαβίδ, το οποίο ήταν ότι ήταν απογυμνωμένοι από κάθε ανθρωπιά και έτοιμοι να ορμήσουν επάνω του σαν άγρια θηρία. Εξ ου και ο φόβος με τον οποίο κατέφυγε στην προστασία του Θεού. Προσθέτει ότι ζητούσαν την ψυχή του, για να δηλώσει ότι τίποτε δεν θα ικανοποιούσε την ακόρεστη σκληρότητά τους παρά μόνο η ζωή του. Και για να εκφράσει καλύτερα την αχαλίνωτη φύση του θυμού τους, μας λέει ότι δεν είχαν σεβασμό προς τον Θεό. Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να υποτεθεί, στις περιστάσεις, ότι ενεργεί ως περιορισμός στο μυαλό τους, ήταν η σκέψη ότι υπάρχει ένας κριτής στον ουρανό στον οποίο ήταν υπεύθυνοι για τη συμπεριφορά τους· και όντας αναίσθητοι σε αυτό, τι μετριοπάθεια μπορούσε να αναμένεται από αυτούς; Στον στίχο 4 ο Καλβίνος δείχνει πώς ο Δαβίδ αριθμεί με βεβαιότητα τον Θεό ανάμεσα στους υπερασπιστές του. 4. Ιδού! Ο Θεός είναι ο βοηθός μου Τέτοια γλώσσα όπως αυτή μπορεί να μας δείξει ότι ο Δαβίδ δεν κατεύθυνε τις προσευχές του τυχαία στον αέρα, αλλά τις πρόσφερε στην άσκηση ζωντανής πίστης. Υπάρχει μεγάλη δύναμη στο δεικτικό επίρρημα. Δείχνει, σαν με το δάχτυλο, προς εκείνον τον Θεό που στεκόταν στο πλευρό του για να τον υπερασπιστεί· και δεν ήταν αυτό μια καταπληκτική απεικόνιση της δύναμης με την οποία η πίστη μπορεί να υπερνικήσει όλα τα εμπόδια και να ρίξει, σε μια στιγμή, από τα βάθη της απελπισίας στον ίδιο τον θρόνο του Θεού; Ήταν φυγάς ανάμεσα στα άντρα της γης, και ακόμη και εκεί σε κίνδυνο της ζωής του — πώς, λοιπόν, μπορούσε να μιλήσει για τον Θεό ως κοντά του; Ήταν πιεσμένος μέχρι το ίδιο το στόμα του τάφου· και πώς μπορούσε να αναγνωρίσει την ελεήμονα παρουσία του Θεού; Έτρεμε στην προσδοκία της στιγμής ότι θα καταστρεφόταν· και πώς είναι δυνατόν να θριαμβεύει στην ορισμένη ελπίδα ότι η θεία βοήθεια θα επεκταθεί σύντομα σε αυτόν; Στο να αριθμεί τον Θεό ανάμεσα στους υπερασπιστές του, δεν πρέπει να υποθέσουμε ότι του αποδίδει μια απλή κοινή θέση ανάμεσα στους ανθρώπους που υποστήριζαν την υπόθεσή του, κάτι που θα ήταν ιδιαίτερα μειωτικό για τη δόξα του. Εννοεί ότι ο Θεός πήρε μέρος με εκείνους, όπως ο Ιωνάθαν και άλλοι, που ενδιαφέρονταν για την ευημερία του. Αυτοί μπορεί να ήταν λίγοι σε αριθμό, να είχαν μικρή δύναμη και να ήταν καταβεβλημένοι από φόβους· αλλά πίστευε ότι, υπό την καθοδήγηση και την προστασία του Παντοδύναμου, θα αποδεικνύονταν ανώτεροι από τους εχθρούς του· ή, ίσως, μπορούμε να τον δούμε να αναφέρεται, με τα λόγια, στην πλήρη έλλειψη όλων των ανθρώπινων υπερασπιστών, και να διακηρύττει ότι η βοήθεια του Θεού θα αντιστάθμιζε άφθονα τα πάντα. [291]
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Καλβίνος κλείνει το τμήμα εξετάζοντας την υπόσχεση ευχαριστίας και τους δίκαιους που βλέπουν την ανταμοιβή των ασεβών. 6. Θα θυσιάσω ελεύθερα σε εσένα. Σύμφωνα με το συνήθειό του, δεσμεύεται, εφόσον χορηγηθεί απελευθέρωση, να αισθανθεί ευγνώμων αίσθηση γι' αυτό· και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εδώ υπόσχεται επίσης να αποδώσει ευχαριστίες στον Θεό, με επίσημο τρόπο, όταν θα απολαύσει την ευκαιρία να το κάνει. Αν και ο Θεός κυρίως κοιτάζει το εσωτερικό συναίσθημα της καρδιάς, αυτό δεν θα δικαιολογούσε την παράλειψη τέτοιων τελετουργιών όπως είχε ορίσει ο Νόμος. Θα μαρτυρούσε την αίσθησή του για την εύνοια που έλαβε, με τον τρόπο που είναι κοινός σε όλο τον λαό του Θεού, με θυσίες, και θα ήταν έτσι το μέσο να διεγείρει άλλους στο καθήκον τους με το παράδειγμά του. Και θα θυσίαζε ελεύθερα· με το οποίο δεν υπαινίσσεται την περίσταση ότι οι θυσίες ευχαριστίας ήταν στην επιλογή των προσκυνητών, αλλά στην προθυμία και την ευθυμία με την οποία θα πλήρωνε την υπόσχεσή του όταν είχε διαφύγει τους παρόντες κινδύνους. Η πλειονότητα των ανθρώπων υπόσχεται πολλά στον Θεό όσο βρίσκεται υπό την παρούσα πίεση της θλίψης, αλλά μόλις ανακουφιστεί, υποτροπιάζει σε εκείνη την αμέλεια που είναι φυσική σε αυτούς, και ξεχνά την καλοσύνη του Κυρίου. Αλλά ο Δαβίδ δεσμεύεται να θυσιάσει ελεύθερα, και με άλλο τρόπο από τον υποκριτή, του οποίου η θρησκεία είναι απόγονος δουλείας και καταναγκασμού. Διδασκόμαστε από το χωρίο ότι, ερχόμενοι στην παρουσία του Θεού, δεν μπορούμε να περιμένουμε αποδοχή εκτός αν φέρουμε στην υπηρεσία του πρόθυμο νου. Η τελευταία πρόταση αυτού του στίχου, και ο στίχος που ακολουθεί, αναφέρονται προφανώς στον χρόνο που ο Ψαλμωδός είχε λάβει την απελευθέρωση που ζητούσε. Ολόκληρος ο ψαλμός, είναι αλήθεια, πρέπει να είχε γραφτεί μετά την απελευθέρωσή του· αλλά μέχρι αυτό το σημείο, πρέπει να θεωρείται ως καταγραφή της μορφής προσευχής που χρησιμοποιούσε όταν ήταν ακόμη εκτεθειμένος στον κίνδυνο. Τώρα πρέπει να τον υποθέσουμε ανακουφισμένο από τις ανησυχίες του, και να προσθέτει μια νέα έκφραση ευγνωμοσύνης του· ούτε είναι απίθανο ότι αναφέρεται σε ελέη που είχε βιώσει σε άλλες περιόδους της ιστορίας του, και που ανακαλούνταν στη μνήμη του από το ένα που φέρθηκε πιο άμεσα υπό την προσοχή μας στους προηγούμενους στίχους· έτσι ώστε να εννοείται ότι δηλώνει, με πιο γενική έννοια, ότι το όνομα του Θεού ήταν καλό, και ότι είχε απελευθερωθεί από κάθε θλίψη. Έχω ήδη αναφερθεί, σε προηγούμενο ψαλμό, (Ψαλμός 52:6,) στην έννοια με την οποία οι δίκαιοι λέγεται ότι βλέπουν την καταστροφή των εχθρών τους. Είναι μια τέτοια θέα του γεγονότος που συνοδεύεται από χαρά και παρηγοριά· και αν κάποιος ρωτήσει, αν επιτρέπεται στα παιδιά του Θεού να αισθάνονται ευχαρίστηση βλέποντας την εκτέλεση των θείων κρίσεων στους ασεβείς, η απάντηση είναι προφανής, ότι όλα πρέπει να εξαρτώνται από το κίνητρο με το οποίο επηρεάζονται. Αν η ικανοποίησή τους προέρχεται σε κάποιο μέτρο από την ικανοποίηση ενός διεφθαρμένου συναισθήματος, πρέπει να καταδικαστεί· αλλά υπάρχει σίγουρα μια καθαρή και άμεμπτη ευχαρίστηση που μπορούμε να αισθανθούμε κοιτάζοντας τέτοιες απεικονίσεις της θείας δικαιοσύνης.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στις παρούσες περιστάσεις σας χρειάζεστε περισσότερο να επικαλεστείτε τον Θεό ως τον μόνο βοηθό σας; Πώς η βεβαιότητα της αλήθειας του Θεού ενισχύει την ελπίδα σας όταν η απελευθέρωση φαίνεται καθυστερημένη; Με ποιους τρόπους μπορείτε να καλλιεργήσετε την πρόθυμη και ευγνώμονα καρδιά που ο Καλβίνος συνιστά ως απόκριση σε απαντημένη προσευχή;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ὦ Δέσποτα Θεέ, ὁ ἐρευνῶν πᾶσαν καρδίαν καὶ βλέπων τὴν ἀφροσύνην τῶν ἀρνουμένων τὴν ὕπαρξίν Σου, χάρισαι ἡμῖν χάριν τοῦ ἐπικαλεῖσθαι τὸ ὄνομά Σου ὅταν πᾶσα ἄλλη βοήθεια ἐκλείψῃ. Στήριξον ἡμᾶς διὰ τῆς διαθηκικῆς Σου πιστότητος, ἵνα μετὰ ἀκεραιότητος ζητῶμεν τὴν ὑπεράσπισίν Σου καὶ ἀναπαυώμεθα ἐν τῇ βεβαιότητι τῆς παρουσίας Σου ἀκόμη καὶ ἐν τοῖς βάθεσιν. Μόρφωσον ἐν ἡμῖν πνεῦμα πρόθυμον τοῦ ἀποδιδόναι εὐχαριστίας μετὰ εὐθυμίας, εἰς ἔπαινον τῆς δόξης Σου μόνης. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →