Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Λευιτικόν
Λευιτ. 5-6 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στο ταξίδι μας μέσα από το Λευιτικόν, στρεφόμαστε στο διορατικό σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στα κεφάλαια 5 και 6, όπου αναλύει τις βαθιές αλήθειες της προσφοράς για παράπτωμα. Οι σκέψεις του Χένρι μας οδηγούν στην κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ο Θεός αντιμετωπίζει συγκεκριμένες αμαρτίες και παρέχει οδούς αποκατάστασης. Καθώς εμβαθύνουμε σε αυτούς τους αρχαίους νόμους, ανακαλύπτουμε διαχρονικές αρχές ομολογίας, αποζημίωσης και θείας ευσπλαχνίας που μιλούν στις καρδιές μας σήμερα. Ας φωτίσουν τα λόγια του Χένρι τον τρόπο με τον οποίο ο Θεός καλεί τον λαό Του σε αγιότητα και συμφιλίωση.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου καθώς διαβάζουμε μαζί τα κεφάλαια 5 και 6 του Λευιτικού. Αυτά τα χωρία περιγράφουν λεπτομερώς τις προσφορές για παράπτωμα και τις προσεκτικές οδηγίες για τη διατήρηση των πυρών του θυσιαστηρίου. Άφησε τα λόγια να εγκατασταθούν ήσυχα μέσα σου, προσκαλώντας το Πνεύμα να τονίσει την πρόνοια του Θεού για την αμαρτία και την πρόσκλησή Του σε διαρκή πιστότητα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά εξετάζοντας τα συγκεκριμένα παραπτώματα που απαιτούν την προσφορά για παράπτωμα.
Ι. Τα παραπτώματα που υποτίθενται εδώ είναι: 1. Η απόκρυψη της αλήθειας από έναν άνθρωπο όταν ορκίστηκε ως μάρτυρας να πει την αλήθεια, όλη την αλήθεια και τίποτε άλλο παρά την αλήθεια. Οι κριτές μεταξύ των Ιουδαίων είχαν εξουσία να ορκίζουν όχι μόνο τους μάρτυρες, όπως εμείς, αλλά και το πρόσωπο που ήταν ύποπτο (σε αντίθεση με έναν κανόνα του νόμου μας, ότι κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να κατηγορήσει τον εαυτό του), όπως φαίνεται από τον αρχιερέα που όρκισε τον Σωτήρα μας, ο οποίος τότε απάντησε, αν και προηγουμένως στεκόταν σιωπηλός, Ματθ. κστ΄ 63, 64. Τώρα (εδ. 1), Εάν μια ψυχή αμαρτήσει (δηλαδή ένα πρόσωπο, διότι η ψυχή είναι ο άνθρωπος), εάν ακούσει τη φωνή του όρκου (δηλαδή εάν ορκιστεί να μαρτυρήσει ό,τι γνωρίζει, με όρκο του Κυρίου επάνω του, Α΄ Βασ. η΄ 31), εάν σε τέτοια περίπτωση, από φόβο να προσβάλει κάποιον που είτε υπήρξε φίλος του είτε μπορεί να γίνει εχθρός του, αρνείται να δώσει μαρτυρία ή τη δίνει μόνο εν μέρει, θα φέρει την ανομία του. Και αυτό είναι βαρύ φορτίο, το οποίο, εάν δεν ληφθεί κάποιο μέτρο για να αφαιρεθεί, θα βυθίσει τον άνθρωπο στον κατώτατο άδη. Εκείνος που ακούει κατάρα (δηλαδή που ορκίζεται έτσι) και δεν την προδίδει (δηλαδή καταπνίγει τη μαρτυρία του και δεν την εκφέρει), είναι συνένοχος με τον αμαρτωλό και μισεί την ίδια του την ψυχή· βλέπε Παρ. κθ΄ 24. Όλοι όσοι καλούνται κάποτε να δώσουν μαρτυρία ας σκεφτούν αυτόν τον νόμο και ας είναι ελεύθεροι και ανοιχτοί στη μαρτυρία τους, και ας προσέξουν να μην προφασιστούν. Ο όρκος του Κυρίου είναι ιερό πράγμα και δεν πρέπει να παίζεται. 2. Η επαφή ενός ανθρώπου με οτιδήποτε ήταν τελετουργικά ακάθαρτο, εδ. 2, 3. Εάν ένας άνθρωπος, μολυσμένος από τέτοια επαφή, εισερχόταν στο αγιαστήριο απερίσκεπτα, ή εάν παραμελούσε να πλυθεί σύμφωνα με τον νόμο, τότε έπρεπε να θεωρεί τον εαυτό του ένοχο και να φέρει την προσφορά του. Αν και η επαφή με το ακάθαρτο πράγμα προκαλούσε μόνο τελετουργική μόλυνση, η παράλειψη να πλυθεί σύμφωνα με τον νόμο ήταν τέτοια περίπτωση είτε αμέλειας είτε περιφρόνησης που προκαλούσε ηθική ενοχή. Εάν αρχικά του ήταν κρυμμένο, όμως όταν το γνωρίζει θα είναι ένοχος. Σημείωσε, Μόλις ο Θεός με το Πνεύμα Του πείσει τις συνειδήσεις μας για κάποια αμαρτία ή καθήκον, πρέπει αμέσως να συμφωνήσουμε με την πειθώ και να την προωθήσουμε, ως εκείνοι που δεν ντρεπόμαστε να παραδεχθούμε το προηγούμενο λάθος μας. 3. Ο απερίσκεπτος όρκος. Εάν ένας άνθρωπος δεσμεύεται με όρκο ότι θα κάνει ή δεν θα κάνει κάτι, και η εκπλήρωση του όρκου του αργότερα αποδεικνύεται είτε παράνομη είτε ανέφικτη, από την οποία απαλλάσσεται από την υποχρέωση, όμως πρέπει να φέρει προσφορά για να εξιλεώσει την απερισκεψία του στο να ορκιστεί τόσο απερίσκεπτα, όπως ο Δαβίδ ότι θα σκότωνε τον Ναβάλ. Και τότε ήταν που έπρεπε να πει ενώπιον του αγγέλου ότι ήταν λάθος, Εκκλ. ε΄ 6. Θα είναι ένοχος σε ένα από αυτά (κεφ. ε΄ 4), ένοχος εάν δεν εκπληρώσει τον όρκο του, και όμως, εάν το θέμα του ήταν κακό, ένοχος εάν το κάνει. Τέτοια άθλια διλήμματα φέρνουν μερικοί άνθρωποι τον εαυτό τους με την απερισκεψία και την ανοησία τους· όπου και αν πάνε οι συνειδήσεις τους πληγώνονται, η αμαρτία τους κοιτάζει κατά πρόσωπο, τόσο θλιβερά παγιδεύονται στα λόγια του στόματός τους. Ένα πιο θλιβερό δίλημμα αυτό από εκείνο των λεπρών, 'Εάν καθίσουμε ακίνητοι, πεθαίνουμε· εάν κινηθούμε, πεθαίνουμε.' Η σοφία και η επαγρύπνηση εκ των προτέρων θα απέτρεπαν αυτές τις δυσκολίες.Ο Χένρι συνεχίζει τονίζοντας την αναγκαιότητα της συγκεκριμένης ομολογίας και της ιερατικής εξιλέωσης.
ΙΙ. Τώρα σε αυτές τις περιπτώσεις, 1. Ο παραβάτης πρέπει να ομολογήσει την αμαρτία του και να φέρει την προσφορά του (εδ. 5, 6)· και η προσφορά δεν γινόταν δεκτή εάν δεν συνοδευόταν από μετανοητική ομολογία και ταπεινή προσευχή για συγχώρεση. Παρατήρησε, Η ομολογία πρέπει να είναι συγκεκριμένη, ότι αμάρτησε σε εκείνο το πράγμα· τέτοια ήταν η ομολογία του Δαβίδ (Ψαλμ. να΄ 4), Έκανα αυτό το κακό· και του Αχάν (Ιησ. Ναυή ζ΄ 20), Έτσι και έτσι έκανα. Η απάτη βρίσκεται στα γενικά· πολλοί θα παραδεχθούν γενικά ότι αμάρτησαν, διότι αυτό πρέπει να παραδεχθεί όλοι, ώστε να μην είναι κάποια συγκεκριμένη μομφή γι' αυτούς· αλλά ότι αμάρτησαν σε αυτό το πράγμα στέκονται υπερβολικά στην τιμή τους για να το παραδεχθούν· αλλά ο τρόπος για να είμαστε καλά βέβαιοι για τη συγχώρεση, και να είμαστε καλά οπλισμένοι κατά της αμαρτίας για το μέλλον, είναι να είμαστε συγκεκριμένοι στις μετανοητικές ομολογίες μας. 2. Ο ιερέας πρέπει να κάνει εξιλέωση γι' αυτόν. Όπως η εξιλέωση δεν γινόταν δεκτή χωρίς τη μετάνοιά του, έτσι η μετάνοιά του δεν θα τον δικαίωνε χωρίς την εξιλέωση. Έτσι, στη συμφιλίωσή μας με τον Θεό, το μέρος του Χριστού και το δικό μας είναι και τα δύο απαραίτητα.Ο Χένρι εξερευνά περαιτέρω τις απαιτήσεις της αποζημίωσης σε περιπτώσεις παραπτώματος κατά γειτόνων.
ΙΙ. Η προσφορά για παράπτωμα που ορίζεται. 1. Την ημέρα της προσφοράς του για παράπτωμα πρέπει να κάνει ικανοποίηση στον αδελφό του. Αυτό πρέπει να γίνει πρώτα εάν ο αδελφός σου έχει κάτι εναντίον σου· Επειδή αμάρτησε και είναι ένοχος, (εδ. 4, 5), δηλαδή καταδικάζεται για την ενοχή του από τη συνείδησή του και αγγίζεται από τύψη γι' αυτό· βλέποντας τον εαυτό του ένοχο ενώπιον του Θεού, ας αποκαταστήσει πιστά όλα όσα απέκτησε με απάτη ή καταπίεση, με ένα πέμπτο μέρος προστιθέμενο, για να αποζημιώσει τον ιδιοκτήτη για την απώλεια και τον κόπο που υπέστη εν τω μεταξύ· ας λογαριάσει τόσο για το χρέος όσο και για τις ζημιές. Σημείωσε, Όπου έγινε αδίκημα πρέπει να γίνει αποζημίωση· και μέχρι να γίνει στο μέγιστο των δυνατοτήτων μας, ή να γίνει δεκτό ισοδύναμο από το πρόσωπο που αδικήθηκε, δεν μπορούμε να έχουμε την παρηγοριά της συγχώρεσης της αμαρτίας· διότι η διατήρηση όσων αποκτήθηκαν άδικα επιβεβαιώνει την αφαίρεση, και και τα δύο μαζί αποτελούν μόνο μία συνεχιζόμενη πράξη αδικίας. Το να μετανοείς είναι να αναιρείς ό,τι κάναμε λάθος, το οποίο (ό,τι και αν προσποιούμαστε) δεν μπορούμε να πούμε ότι κάνουμε μέχρι να αποκαταστήσουμε ό,τι αποκτήθηκε από αυτό, όπως ο Ζακχαίος (Λουκ. ιθ΄ 8), και να κάνουμε ικανοποίηση για το αδίκημα που έγινε. 2. Τότε πρέπει να έρθει και να προσφέρει το δώρο του, να φέρει την προσφορά του για παράπτωμα στον Κύριο τον οποίο είχε προσβάλει· και ο ιερέας πρέπει να κάνει εξιλέωση γι' αυτόν, εδ. 6, 7. Αυτή η προσφορά για παράπτωμα δεν μπορούσε, από μόνη της, να κάνει ικανοποίηση για την αμαρτία, ούτε συμφιλίωση μεταξύ του Θεού και του αμαρτωλού, αλλά όπως σήμαινε την εξιλέωση που επρόκειτο να γίνει από τον Κύριό μας Ιησού, όταν θα έκανε την ψυχή Του προσφορά για αμαρτία, προσφορά για παράπτωμα· είναι η ίδια λέξη που χρησιμοποιείται εδώ, Ησ. νγ΄ 10. Τα παραπτώματα που αναφέρονται εδώ είναι ακόμη παραπτώματα κατά του νόμου του Χριστού, ο οποίος επιμένει τόσο πολύ στη δικαιοσύνη και την αλήθεια όσο ποτέ ο νόμος της φύσης ή ο νόμος του Μωυσή· και αν και τώρα μπορούμε να τα συγχωρεθούμε χωρίς προσφορά για παράπτωμα, όμως όχι χωρίς αληθινή μετάνοια, αποζημίωση, μεταρρύθμιση και ταπεινή πίστη στη δικαιοσύνη του Χριστού· και, εάν κάποιος γίνεται πιο τολμηρός με αυτές τις αμαρτίες επειδή δεν τίθεται τώρα στο έξοδο μιας προσφοράς για παράπτωμα γι' αυτές, μετατρέπει τη χάρη του Θεού σε ακολασία, και έτσι φέρνει επάνω του ταχεία καταστροφή. Ο Κύριος είναι ο εκδικητής όλων αυτών, Α΄ Θεσ. δ΄ 6.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Χένρι ολοκληρώνει αντανακλώντας στο αιώνιο πυρ επάνω στο θυσιαστήριο ως σύμβολο διαρκούς αφοσίωσης.
ΙΙ. Ο ιερέας πρέπει να φροντίζει για το πυρ επάνω στο θυσιαστήριο, ώστε να διατηρείται πάντα αναμμένο. Αυτό τονίζεται πολύ εδώ (εδ. 9, 12), και δίνεται αυτός ο ρητός νόμος: Το πυρ θα καίει πάντα επάνω στο θυσιαστήριο, δεν θα σβήσει ποτέ, εδ. 13. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν πέρασε ημέρα χωρίς κάποιες έκτακτες θυσίες, οι οποίες προσφέρονταν πάντα μεταξύ του πρωινού και του εσπερινού αμνού· έτσι ώστε από το πρωί μέχρι τη νύχτα το πυρ στο θυσιαστήριο διατηρούνταν φυσικά. Αλλά για να το διατηρήσουν όλη τη νύχτα μέχρι το πρωί (εδ. 9) απαιτούσε κάποια φροντίδα. Εκείνοι που κρατούν καλά σπίτια δεν αφήνουν ποτέ το πυρ της κουζίνας τους να σβήσει· επομένως ο Θεός θα έδινε έτσι ένα παράδειγμα της καλής οικιακής του διαχείρισης. Το πρώτο πυρ επάνω στο θυσιαστήριο ήρθε από τον ουρανό (κεφ. θ΄ 24), έτσι ώστε διατηρώντας το συνεχώς με σταθερή προμήθεια καυσίμων όλες οι θυσίες τους σε όλες τις γενιές τους να μπορούσαν να ειπωθούν ότι καταναλώθηκαν με εκείνο το πυρ από τον ουρανό, σε ένδειξη της αποδοχής του Θεού. Εάν, από αμέλεια, το άφηναν ποτέ να σβήσει, δεν μπορούσαν να περιμένουν να ανάψει ξανά έτσι. Σύμφωνα με αυτό, οι Ιουδαίοι μας λένε ότι το πυρ δεν έσβησε ποτέ επάνω στο θυσιαστήριο, μέχρι την αιχμαλωσία στη Βαβυλώνα. Αυτό αναφέρεται στο Ησ. λα΄ 9, όπου ο Θεός λέγεται ότι έχει το πυρ Του στη Σιών, και τον κλίβανο Του στην Ιερουσαλήμ. Με αυτόν τον νόμο διδασκόμαστε να διατηρούμε στις διάνοιές μας μια σταθερή διάθεση για όλες τις πράξεις ευσέβειας και αφοσίωσης, μια συνήθη στοργή για τα θεία πράγματα, ώστε να είμαστε πάντα έτοιμοι για κάθε καλό λόγο και έργο. Δεν πρέπει μόνο να μην σβήνουμε το Πνεύμα, αλλά πρέπει να διεγείρουμε το χάρισμα που είναι μέσα μας. Αν και δεν θυσιάζουμε πάντα, όμως πρέπει να διατηρούμε το πυρ της αγίας αγάπης πάντα αναμμένο· και έτσι πρέπει να προσευχόμαστε πάντα.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σου μπορεί ο Θεός να προσκαλεί μια πιο συγκεκριμένη ομολογία αντί για γενική; Πώς η πρόσκληση για αποζημίωση προκαλεί τις τρέχουσες σχέσεις ή δεσμεύσεις σου; Με ποιους τρόπους μπορείς να διατηρείς το πυρ της αφοσίωσης να καίει σταθερά στην καθημερινή σου πορεία;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεός, ὁμολογοῦμεν τὰς ἁμαρτίας τὰς ὁποίας διεπράξαμεν ἐναντίον Σου καὶ τοῦ πλησίον ἡμῶν, τόσο τὰς φανερὰς ὅσο καὶ τὰς ἀφανεῖς, καὶ Σὲ αἰνοῦμεν διὰ τὸ ἐξιλαστήριον αἷμα τοῦ Χριστοῦ τὸ ὁποῖον καλύπτει πᾶσαν παράβασιν καὶ ἀποκαθιστᾷ ὅ,τι ἦτο συντετριμμένον. Διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, χάρισον εἰς ἡμᾶς εἰλικρινῆ μετάνοιαν καὶ τὴν χάριν νὰ κάμωμεν πλήρη ἀποκατάστασιν, ἵνα περιπατῶμεν ἐν τῇ ἐλευθερίᾳ καὶ τῇ ἁγιότητι τῇ ἀποκτηθείσῃ διὰ τοῦ σταυροῦ. Κράτησον τὰς καρδίας ἡμῶν εὐαίσθητας πρὸς τὸ ἔλεός Σου καὶ πιστὰς εἰς τὴν ὑπακοήν. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →