Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις
Ο Λέων του Ιούδα, η Προσδοκία των Εθνών: Γένεση 49 και 50
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η Γένεση τελειώνει εκεί όπου έδειχνε από την αρχή — στον Χριστό. Ο ετοιμοθάνατος Ιακώβ συγκεντρώνει τους δώδεκα γιους του και μιλάει για τον καθένα, αλλά όταν φτάνει στον Ιούδα τα λόγια του ανοίγονται σε προφητεία: το σκήπτρο δεν θα απομακρυνθεί από τον Ιούδα, ούτε νομοθέτης από ανάμεσα στα πόδια του, μέχρι να έρθει ο Σηλώ — μέχρι να έρθει Εκείνος στον οποίο ανήκει, και σε Αυτόν θα γίνει η συγκέντρωση των λαών. Ο Ιούδας είναι το λιονταράκι, ξαπλωμένο και άφοβο, και από τη γενιά του θα αναστηθεί ο υποσχόμενος Βασιλιάς. Ο μάρτυράς μας σε αυτή την τελική προφητεία είναι ο Μακάριος Αυγουστίνος Ιππώνος (354–430), ο μεγάλος Πατέρας της Δύσης τον οποίο η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά ως *Μακάριο* Αυγουστίνο — διαβάζεται εδώ επειδή οι αναγνώσεις των Ελλήνων Πατέρων για την ευλογία του Ιακώβ σώζονται μόνο σε προστατευμένες από πνευματικά δικαιώματα σύγχρονες μεταφράσεις, ενώ ο Αυγουστίνος καταγράφει την Μεσσιανική προφητεία με τα δημόσια λόγια που η αδιαίρετη Εκκλησία πάντα ομολογούσε. Οι Πατέρες, Ανατολής και Δύσης, το έχουν διαβάσει ως τον σαφέστερο λόγο για τον Μεσσία σε όλο το βιβλίο της Γενέσεως: ο Λέων της φυλής του Ιούδα, ο Ένας για τον οποίο περιμένουν τα έθνη. Και έτσι το βιβλίο που άνοιξε με 'Εν αρχή' κλείνει με δύο τάφους στην Αίγυπτο και μια ελπίδα που τους ξεπερνά και τους δύο — οι πατριάρχες πεθαίνουν, αλλά η υπόσχεση όχι, γιατί η Προσδοκία των εθνών είναι ακόμα να έρθει. Ο Αυγουστίνος αρπάζει αυτή ακριβώς την ευλογία ως το αποκορύφωμα της τελευταίας ώρας του Ιακώβ.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωση Γένεση 49–50 — ο Ιακώβ καλεί τους γιους του για να τους πει 'εκείνα που θα σας συμβούν στις έσχατες ημέρες', και ευλογεί τον καθένα σύμφωνα με το μερίδιό του. Για τον Ιούδα μιλάει τον μεγάλο λόγο: 'Ιούδα, εσύ είσαι αυτός τον οποίο θα αινέσουν οι αδελφοί σου'· 'ο Ιούδας είναι λιονταράκι'· 'το σκήπτρο δεν θα απομακρυνθεί από τον Ιούδα… μέχρι να έρθει ο Σηλώ· και σε αυτόν θα γίνει η συγκέντρωση του λαού'. Όταν τελείωσε, διατάζει τους γιους του να τον θάψουν στη σπηλιά της Μαχπελά με τον Αβραάμ και τον Ισαάκ, και παραδίδει το πνεύμα. Ο Ιωσήφ κλαίει πάνω από το πρόσωπο του πατέρα του, και τον μεταφέρει στην Χαναάν με μεγάλο πένθος, και τον θάβει. Τότε οι αδελφοί φοβούνται την εκδίκηση του Ιωσήφ, αλλά αυτός τους παρηγορεί για άλλη μια φορά: 'εσείς σκεφτήκατε κακό εναντίον μου· αλλά ο Θεός το εννοούσε για καλό'. Ο Ιωσήφ ζει για να δει τα παιδιά των παιδιών του, και πεθαίνοντας, κάνει τον Ισραήλ να ορκιστεί να μεταφέρει τα οστά του έξω από την Αίγυπτο όταν ο Θεός τους επισκεφθεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μακάριος Αυγουστίνος δεν αφήνει τον θάνατο του Ιακώβ να περάσει ως απλό τέλος· το διαβάζει ως την ώρα της σαφέστερης προφητείας. Καταγράφει ότι ο Ιακώβ, στο τέλος,
ευλόγησε τους γιους του και τους εγγονούς του από τον Ιωσήφ, και προφήτευσε σαφέστατα για τον Χριστό, λέγοντας στην ευλογία του Ιούδα— και έπειτα καταγράφει τα ίδια τα λόγια του πατριάρχη, τον χρησμό που όλη η Εκκλησία έχει διαβάσει ως την υπόσχεση του Μεσσία.
Ηγεμόνας δεν θα εκλείψει από τον Ιούδα, ούτε αρχηγός από τους μηρούς του, μέχρι να έρθουν εκείνα που είναι αποταμιευμένα γι' αυτόν. Η βασιλεία θα παραμείνει στη γενιά του Ιούδα μέχρι να έρθει ο Ένας για τον οποίο έχει όλα φυλαχθεί. Και ο Αυγουστίνος προσκολλάται στην τελευταία φράση ως τη σφραγίδα όλης της προφητείας, τον λόγο που ανοίγει την υπόσχεση σε όλη τη γη.
και Αυτός είναι η προσδοκία των εθνών. Όχι μόνο ο Ισραήλ, αλλά τα έθνη — όλος ο ειδωλολατρικός κόσμος που ο Αυγουστίνος έχει ιχνηλατήσει μέσα από τους βασιλείς και τα είδωλά του — περιμένουν, είτε το γνωρίζουν είτε όχι, τον Βασιλιά που θα αναστηθεί από τον Ιούδα.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Κρατήστε αυτές τις δύο φράσεις μαζί: ηγεμόνας δεν θα εκλείψει από τον Ιούδα, και Αυτός είναι η προσδοκία των εθνών. Η πρώτη είναι υπόσχεση μονιμότητας — η βασιλική γενιά διατηρημένη μέσα από αιώνες εξορίας και καταστροφής· η δεύτερη είναι υπόσχεση καθολικότητας — ότι ο Βασιλιάς που τελικά έρχεται δεν είναι φυλετικός αρχηγός αλλά η επιθυμία όλων των λαών. Η Χριστιανική Ανατολή ομολογεί ότι και τα δύο εκπληρώνονται σε ένα Πρόσωπο: τον Ιησού, γεννημένο από τη φυλή του Ιούδα, τον Λέοντα που είναι επίσης ο σφαγμένος και αναστημένος Αμνός, ενώπιον του οποίου η συγκέντρωση των εθνών τώρα κλίνει. Γι' αυτό η Γένεση μπορεί να τελειώσει σε ένα φέρετρο στην Αίγυπτο χωρίς να τελειώσει σε απόγνωση. Ο Ιακώβ πεθαίνει· ο Ιωσήφ πεθαίνει και τα οστά του τοποθετούνται σε ένα κιβώτιο για να περιμένουν· αλλά η υπόσχεση σφραγισμένη στην ευλογία του Ιούδα είναι αθάνατη. Το βιβλίο κλείνει, όπως βλέπει ο Μακάριος Αυγουστίνος τον λαό του Θεού να το κλείνει, όχι ως ένα ξεθωριασμένο υπόλειμμα αλλά ως σπόρος που διογκώνεται προς τη συγκομιδή του — γιατί μετά τον θάνατο του Ιωσήφ
αυτοί ακόμα αυξάνονταν, πολλαπλασιαζόμενοι με θεόδοτη γονιμότητα. Η προσδοκία που φυτεύτηκε στη Γένεση 49 θα ωριμάσει μέσα από την Έξοδο, τους προφήτες, και τους μακρούς αιώνες, μέχρι ο Λέων του Ιούδα να γεννηθεί στη Βηθλεέμ του Ιούδα, και τα έθνη να έρθουν επιτέλους στον Βασιλιά τους.
Απαντήστε
Απόκριση
Στέκεστε στην μακρινή πλευρά της προφητείας που μίλησε ο Ιακώβ. Ο Λέων του Ιούδα έχει έρθει· η Προσδοκία των εθνών έχει όνομα και πρόσωπο. Έτσι διαβάστε το τέλος της Γενέσεως όχι ως θλιβερό αποχαιρετισμό σε νεκρούς πατριάρχες αλλά ως το άνοιγμα μιας ελπίδας που τρέχει κατευθείαν σε εσάς. Όπως ο Ιωσήφ, μπορεί να σας ζητηθεί να συγχωρήσετε εκείνους που σας σκόπευαν κακό, εμπιστευόμενοι ότι ο Θεός το εννοούσε για καλό· όπως ο Ιακώβ, μπορεί να χρειαστεί να πεθάνετε σε ξένη γη με την υπόσχεση ακόμα ανεκπλήρωτη μπροστά στα μάτια σας — και ακόμα να πεθάνετε με πίστη, διατάζοντας εκείνους που έρχονται μετά σας να μεταφέρουν την ελπίδα σας μπροστά. Οι πατριάρχες δεν είδαν την ημέρα του Λέοντα του Ιούδα, όμως πέθαναν εμπιστευόμενοι ότι θα ερχόταν. Εσείς την έχετε δει. Ζήστε, λοιπόν, ως ένας που ανήκει στη φυλή Του και περιμένει την εμφάνισή Του — συγχωρώντας ελεύθερα, ελπίζοντας πέρα από τον τάφο, και συγκεντρώνοντας με όλα τα έθνη στον Βασιλιά για τον οποίο όλη η γη έγινε για να περιμένει.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Χριστέ Θεέ μας, ο Λέων της φυλής του Ιούδα και η Προσδοκία των εθνών, προφητευμένος από τον ετοιμοθάνατο Ιακώβ και αναμενόμενος μέσα από όλους τους αιώνες: Σε ευλογούμε που η υπόσχεση σφραγισμένη στη Γένεση δεν απέτυχε, αλλά άνθισε επιτέλους στην έλευσή Σου. Δώσε μας την πίστη των πατριάρχων, που πέθαναν εμπιστευόμενοι έναν λόγο που δεν είχαν ακόμα δει να εκπληρώνεται, και την καρδιά του Ιωσήφ, που συγχώρεσε το κακό που του έγινε επειδή είδε το καλό Σου πίσω από αυτό. Μεταφορά μας, όπως μετέφερες τον προσκυνητή λαό Σου, μέσα από κάθε Αίγυπτο αυτής της ζωής προς τη γη της επαγγελίας· και όταν πεθάνουμε, ας πεθάνουμε με ελπίδα, τα μάτια μας στερεωμένα στην εμφάνισή Σου. Συγκέντρωσέ μας με όλα τα έθνη σε Σένα, ω Βασιλιά που αναμενόταν και έχει έρθει και θα έρθει πάλι, με τον Πατέρα Σου που είναι από αιώνων και το πανάγιο και ζωοποιό Πνεύμα Σου, τώρα και αεί, και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →