← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις

Γένεση 19-20 — με τον Μακλάρεν

Γένεσις 19-20Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Καλώς ήρθατε σε αυτό το καθημερινό μάθημα του Eterniseed που αντλείται από τις κλασικές Εκθέσεις της Αγίας Γραφής του Αλεξάνδρου Μακλάρεν. Στα κεφάλαια 19 και 20 της Γένεσης, ο Μακλάρεν παρακολουθεί την επίσημη ιστορία της κρίσης των Σοδόμων και της διάσωσης του Λωτ με διεισδυτική πνευματική διορατικότητα. Η μετρημένη έκθεσή του τονίζει τα στάδια της δισταγμού, της διάσωσης και της προειδοποίησης που εξακολουθούν να μιλούν σήμερα. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας προσκολλήσεις στον κόσμο και τον επείγοντα χαρακτήρα της κλήσης του Θεού να φύγουμε. Ας αφήσουμε αυτές τις αρχαίες σκηνές να διεγείρουν φρέσκια υπακοή και εμπιστοσύνη σε Εκείνον που κρίνει και σώζει. Ας ανοίξουμε τις καρδιές μας για να δεχθούμε ό,τι έχει ο Κύριος για εμάς μέσω αυτού του έμπιστου οδηγού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αφιερώστε λίγες ήσυχες στιγμές για να διαβάσετε τα κεφάλαια 19 και 20 της Γένεσης στην προτιμώμενη μετάφρασή σας. Αφήστε την αφήγηση της επίσκεψης των αγγέλων, του δισταγμού του Λωτ, της καταστροφής των πόλεων και των γεγονότων γύρω από τον Αβραάμ και τον Αβιμέλεχ να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη. Προσέξτε τις επαναλαμβανόμενες κλήσεις για διαφυγή και τις συνέπειες της οπισθοδρόμησης. Αφήστε το κείμενο να μιλήσει με τους δικούς του όρους πριν στραφούμε στην έκθεση του Μακλάρεν.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Μακλάρεν ξεκινά εξετάζοντας τον δισταγμό του Λωτ και τη διάσωσή του με βία. 1. Ο δισταγμός του Λωτ και η διάσωση με βία. Οι δεύτερες σκέψεις δεν είναι πάντα οι καλύτερες. Όταν πρέπει να ληφθούν μεγάλες αποφάσεις και όταν πρέπει να υπακούσει κανείς σε σαφή θεία εντολή, η πρώτη σκέψη είναι συνήθως η ευγενέστερη· και η δεύτερη, που την τραβά πίσω και καταπνίγει τον ζήλο της, είναι συνήθως γήινη, γήινη. Έτσι έγινε με τον Λωτ. Το βράδυ, στη συγκίνηση της τρομερής σκηνής που διαδραματίστηκε μπροστά στην πόρτα του, ο Λωτ όχι μόνο είχε αποφασίσει ο ίδιος να φύγει, αλλά η φωνή του είχε παροτρύνει τους γαμπρούς του να διαφύγουν από την καταδίκη που τότε ένιωθε ότι ήταν επικείμενη. Αλλά με το ψυχρό γκρίζο φως του πρωινού η διάθεσή του άλλαξε. Οι δεσμοί που τον κρατούσαν στα Σόδομα επαναβεβαιώνουν τη δύναμή τους. Ίσως το φως της ημέρας έκανε τους φόβους του να φαίνονται λιγότερο πραγματικοί. Δεν υπήρχε σημάδι στο ψυχρό ανατολικό λυκόφως ότι αυτή η ημέρα θα ήταν διαφορετική από τις άλλες ημέρες. Ίσως η πρόσκληση των αγγέλων τον ξύπνησε από τον ύπνο, και το «σήκω» τους εννοείται κυριολεκτικά. Θα μπορούσε να είχε δώσει φτερά στην πτήση του. Ο Μακλάρεν στρέφεται στη συνέχεια στη θεία φωνή που απευθύνεται στον Λωτ έξω από την πόλη. 2. Υπήρξε μια παύση έξω από την πόλη. Μια νέα φωνή μιλά τώρα στον Λωτ. «Εκείνοι» τον έβγαλαν έξω· αλλά «Αυτός» είπε «διαφύγε». Ο ίδιος «Κύριος» στον οποίο είχε προσευχηθεί ο Αβραάμ, έχει τώρα επανενωθεί με το μυστηριώδες ζευγάρι που είχε στείλει στα Σόδομα. Και η ικεσία του Λωτ απευθύνεται σε Εκείνον τον οποίο αποκαλεί «Κύριέ μου». Χρησιμοποιεί ενικούς αντωνυμίες σε όλη τη διάρκεια, αν και ο αφηγητής λέει ότι «είπε προς αυτούς». Φαίνεται να υπάρχει εδώ η ίδια ιδέα που ενσωματώνεται στη λέξη «Ελωχίμ»· δηλαδή ότι οι θεϊκές δυνάμεις θεωρούνται κατά κάποιο τρόπο διαχωρίσιμες, και όμως όλες εμπεριέχονται σε μια προσωπική ενότητα. Σε κάθε περίπτωση, έχουμε εδώ μια σαφή αναπαράσταση μιας επικοινωνίας μεταξύ Θεού και ανθρώπου, στην οποία σκέψεις μεταδίδονται στο ανθρώπινο πνεύμα απευθείας από το θείο, και επιθυμίες περνούν από το ανθρώπινο στο θείο. Τον τρόπο της επικοινωνίας δεν τον γνωρίζουμε, αλλά τη δυνατότητα του γεγονότος δύσκολα μπορεί να αρνηθεί οποιοσδήποτε πιστεύει σε Θεό· και, όσο κι αν το ονομάσουμε θαυματουργό ή μη φυσιολογικό, η ουσία του γεγονότος μπορεί να επαναληφθεί στην εμπειρία του καθενός μας. Ο Θεός εξακολουθεί να μιλά στους ανθρώπους, και οι άνθρωποι μπορούν ακόμη να ικετεύουν τον Θεό. Αν η θρησκεία μας δεν είναι κοινωνία, δεν είναι τίποτα. Ο Μακλάρεν εξερευνά στη συνέχεια τη μετάβαση από την αμέλεια στον απεγνωσμένο φόβο. Η απάντηση του Λωτ δείχνει πλήρη αλλαγή συναισθήματος. Είναι τώρα υπερβολικά τρομαγμένος. Ο τρόμος του είναι τόσο απεγνωσμένος που σκότωσε την πίστη και την κοινή λογική. Το φυσικό συμπέρασμα από το έλεος του Θεού, το οποίο αναγνωρίζει, θα ήταν εμπιστοσύνη και υπακοή. «Επομένως μπορώ να διαφύγω», όχι «αλλά δεν μπορώ να διαφύγω», θα ήταν η λογική της πίστης. Το δεύτερο είναι ο παραλογισμός του φόβου. Όταν ένας άνθρωπος που προσκολλήθηκε σε αυτή τη φευγαλέα ζωή των γήινων αγαθών ξυπνά για να πιστέψει τον κίνδυνό του, είναι πάντα έτοιμος να βυθιστεί σε μια άβυσσο τρόμου, στην οποία οι εντολές του Θεού φαίνονται αδύνατες, και το θέλημά Του να σώσει γίνεται ασαφές. Ο κόσμος πρώτα μας ψεύδεται λέγοντας «Είστε απολύτως ασφαλείς όπου βρίσκεστε. Μην βιάζεστε να φύγετε». Έπειτα ψεύδεται, «Δεν μπορείτε πλέον να φύγετε τώρα». Αντιστρέψτε τους γοερούς φόβους του Λωτ, και παίρνουμε την αλήθεια. Δεν είναι οι οδηγίες του Θεού για το πώς να διαφύγουμε, υποσχέσεις ότι θα διαφύγουμε; Θα αρχίσει να οικοδομεί, και δεν θα μπορέσει να ολοκληρώσει; Θα υπερβούν οι κρίσεις του χεριού Του την αποστολή τους, σαν κυνηγόσκυλο που, στην απουσία του κυρίου του, μπορεί να κατασπαράξει τον φίλο του; «Όλοι μας έχουμε μία ανθρώπινη καρδιά», και αυτό το γρήγορο άλμα από την αλόγιστη αμέλεια στον εξίσου αλόγιστο τρόμο, αυτή η αποτυχία να βγάλουμε το αληθινό συμπέρασμα από το παρελθόν έλεος του Θεού, και αυτή η απελπισμένη απομάκρυνση από το μονοπάτι που μας δείχθηκε, και η λαχτάρα για ευκολότερους τρόπους, ανήκουν σε εμάς. «Ένας παράξενος υπηρέτης του Θεού ήταν αυτός», λέμε. Ναι, και εμείς είμαστε συχνά εξίσου παράξενοι. Πόσοι άνθρωποι που ξύπνησαν για να δουν τον κίνδυνό τους απορροφώνται τόσο πολύ από το θέαμα που δεν μπορούν να δουν τον σταυρό, ή νομίζουν ότι δεν μπορούν ποτέ να τον φτάσουν!
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Μακλάρεν ολοκληρώνει αντανακλώντας τη μοίρα του οπισθοδρομούντος. Σαν άνθρωπος που πέφτει σε χιονοθύελλα, ή, ακόμη πιο ακριβώς, ακριβώς όπως μερικά από τα θύματα στην Πομπηία παραπαίτησαν κατά τη φυγή τους, και θάφτηκαν κάτω από τις στάχτες, που ακόμη διατηρούν το περίγραμμα των μορφών τους, έτσι και η σύζυγος του Λωτ καλύφθηκε με τη μισολιωμένη λασπώδη λάσπη. Δεδομένης της καθυστέρησης στη φυγή της, τα υπόλοιπα είναι απόλυτα απλά και φυσικά. Θάφτηκε σε έναν φρικτό τάφο· και, από οίκτο στη μνήμη της, κανένα όνομα δεν γράφτηκε πάνω του. Παραμένει σε όλες τις γενιές, με πολύ πιο αληθινή έννοια από ό,τι ονειρευόταν η δεισιδαιμονία όταν έδειχνε σε έναν όρθιο βράχο αλατιού ως φυλακή και μνημείο της, μια προειδοποίηση για τον κίνδυνο της οπισθοδρόμησης, που προδίδει την αληθινή κατοικία της καρδιάς, και μπορεί να μας αφήσει απροστάτευτους στην ανοιχτή πεδιάδα όταν ξεσπά η πύρινη θύελλα. «Θυμηθείτε τη σύζυγο του Λωτ». Κλείνει με την αποκάλυψη του χαρακτήρα του Θεού στην κρίση. Έτσι θεωρούμενο, το γεγονός έχει διπλή σημασία. Πρώτον, είναι μια αποκάλυψη ενός στοιχείου στον θείο χαρακτήρα και ενός χαρακτηριστικού στη θεία διακυβέρνηση. Για τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, θα μπορούσε να είναι προειδοποίηση. Στον Αβραάμ, και μέσω αυτού στους απογόνους του, και μέσω αυτών σε εμάς, κηρύττει μια αλήθεια πολύ δυσάρεστη σε πολλούς σήμερα: ότι υπάρχει στον Θεό κάτι που τον αναγκάζει να μισεί, να πολεμά και να τιμωρεί το κακό. Η διάθεση αυτής της γενιάς αποστρέφεται τέτοιες σκέψεις, και, στο όνομα της αλήθειας ότι «ο Θεός είναι αγάπη», θα ήθελε να εξαλείψει την αλήθεια ότι τιμωρεί και θα τιμωρήσει. Αλλά αν το τιμωρητικό στοιχείο κατασταλεί, και εκείνο στον Θεό που το καθιστά αναγκαίο αγνοηθεί ή αποδυναμωθεί, το αποτέλεσμα θα είναι ένας Θεός που δεν έχει αρκετή δύναμη για να αγαπά, αλλά μόνο αδύναμα να επιτρέπει. Αν δεν μισεί και δεν τιμωρεί, δεν συγχωρεί. Για χάρη της αγάπης του Θεού, πρέπει να κρατήσουμε σταθερά την πίστη στις κρίσεις του Θεού. Ο Θεός που κατέστρεψε τα Σόδομα δεν είναι απλώς ο Θεός μιας παλαιότερης ξεπερασμένης πίστης. «Είναι ο Θεός μόνο των Ιουδαίων; Δεν είναι και των εθνών; Ναι, και των εθνών επίσης».
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή μου διστάζω όταν ο Θεός με έχει καλέσει σαφώς να προχωρήσω; Ποιους κοσμικούς δεσμούς επιτρέπω να επιβραδύνουν την υπακοή μου; Πώς η προειδοποίηση της οπισθοδρόμησης αμφισβητεί την παρούσα εστίαση και τις στοργές μου;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Θεέ μου φιλάνθρωπε, στις προειδοποιήσεις της Γένεσης 19 βλέπουμε τόσο την αγία σου κρίση για την αμαρτία όσο και την επείγουσα ευσπλαχνία που μας καλεί να φύγουμε από αυτό που δεν μπορεί να σταθεί. Με το Πνεύμα σου δώσε μας πρόθυμη υπακοή να αφήσουμε πίσω κάθε επισφαλή πίστη, κρατώντας τα μάτια μας σταθερά στραμμένα προς το καταφύγιο που μόνο Εσύ παρέχεις. Είθε η βεβαιότητα της επερχόμενης κρίσης να εμβαθύνει την εμπιστοσύνη μας στον Χριστό, του οποίου η σωτηρία και μόνο μας λυτρώνει από την οργή. Αμήν.

Εκθέσεις της Αγίας Γραφής υπό του Alexander Maclaren · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →