Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις
Τόλμη ενώπιον του Συνεδρίου· Μία Καρδιά και Μία Ψυχή
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η θεραπεία στην Ωραία Πύλη φέρνει τους αποστόλους ενώπιον του ίδιου του δικαστηρίου που καταδίκασε τον Κύριό τους. Ο Πέτρος και ο Ιωάννης συλλαμβάνονται, κρατούνται όλη τη νύχτα, και τίθενται στο μέσο των αρχόντων, των πρεσβυτέρων, των γραμματέων, του αρχιερέα και των συγγενών του — το πλήρες βάρος της εξουσίας της Ιερουσαλήμ παραταγμένο για να τους φιμώσει. Και η απάντηση που λαμβάνουν είναι εκπληκτική: δύο αμαθείς και αγράμματοι άνδρες, γεμάτοι από το Άγιο Πνεύμα, κηρύττουν τον Χριστό εσταυρωμένο και αναστημένο στους ίδιους τους κριτές τους, και διακηρύττουν, «Εάν είναι δίκαιο ενώπιον του Θεού να υπακούωμεν εις εσάς μάλλον παρά εις τον Θεόν, κρίνατε… ημείς δεν δυνάμεθα να μη λαλώμεν τα οποία είδομεν και ηκούσαμεν.» Απειλούμενοι, επιστρέφουν στην συντροφιά τους, και ολόκληρη η Εκκλησία δεν φεύγει αλλά προσεύχεται — και ο τόπος σείεται. Οι Πράξεις 4 κλείνουν με τον καρπό εκείνης της τόλμης και εκείνης της προσευχής: ένα πλήθος «μίας καρδιάς και μίας ψυχής,» έχοντες όλα κοινά, ώστε «ούτε υπήρχεν τις μεταξύ αυτών ενδεής.»
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώσατε τας Πράξεις 4 — οι ιερείς και ο αρχηγός του ναού και οι Σαδδουκαίοι, λυπηθέντες διά το κήρυγμα της αναστάσεως, επιθέτοντες χείρας επί τον Πέτρον και τον Ιωάννην· όμως πολλοί των ακουσάντων επίστευσαν, ο αριθμός ανερχόμενος εις περίπου πεντακισχιλίους· οι άρχοντες, οι πρεσβύτεροι, οι γραμματείς και ο αρχιερεύς συναθροισθέντες, απαιτούντες «διά ποίας δυνάμεως, ή διά ποίου ονόματος, επράξατε τούτο;»· ο Πέτρος, πλησθείς υπό του Αγίου Πνεύματος, αποκρινόμενος ότι ήτο «διά του ονόματος Ιησού Χριστού του Ναζωραίου, ον υμείς εσταυρώσατε, ον ο Θεός ανέστησεν εκ νεκρών»· «ούτε υπάρχει σωτηρία εν ουδενί άλλω»· οι άρχοντες θαυμάζοντες την τόλμην αμαθών και αγράμματων ανδρών, και γνωρίζοντες αυτούς ότι ήσαν μετά του Ιησού· τας απειλάς και την εντολήν να μη λαλώσι πλέον εν τω ονόματι τούτω· την απάντησιν του Πέτρου και του Ιωάννου, «ημείς δεν δυνάμεθα να μη λαλώμεν τα οποία είδομεν και ηκούσαμεν»· την επιστροφήν αυτών εις την συντροφιάν των· ολόκληρον την Εκκλησίαν υψούσαν την φωνήν προς τον Θεόν ομοθυμαδόν, και τον τόπον σειόμενον, και πάντας πλησθέντας του Αγίου Πνεύματος, λαλούντας τον λόγον μετά τόλμης· και το πλήθος των πιστευσάντων «μίας καρδιάς και μίας ψυχής,» εχόντων όλα κοινά, ώστε ουδείς να στερήται.
Μελετήστε
Μελέτη
Ιδέτε πρώτον την τόλμην των κατηγορουμένων. Ο αυτός Πέτρος ο οποίος άλλοτε εδειλία ενώπιον μιας δούλης τώρα ίσταται αφόβως ενώπιον του Συνεδρίου, ενώ οι άρχοντες αυτοί εκτίθενται εν τη κακία αυτών. Ο Χρυσόστομος δεν αμβλύνει την σκληρότητα των αρχόντων — ονομάζει την αναισχυντίαν ανδρών οι οποίοι θα εδίωκον τους πράξαντας αναμφισβήτητον αγαθόν:
Τις αναισχυντία! Ουκ εφοβήθησαν το πλήθος· διότι και ο αρχηγός του ναού ήτο μετ' αυτών· αι χείρες αυτών έτι εστάζοντο εκ του αίματος του προτέρου θύματος.Πλην κατά της αναισχυντίας ταύτης ίσταται αγιωτέρα πεποίθησις. Όταν οι απόστολοι ελευθερωθέντες διηγούνται τα συμβάντα, ο Χρυσόστομος φροντίζει να αναγνώση το κίνητρον αυτών ορθώς: ου καυχώνται περί της ιδίας ανδρείας, αλλά μεγαλύνουν την χάριν την ενεργήσασαν δι' αυτών.
Ουχ υπέρ της ιδίας δόξης διηγήσαντο την ιστορίαν — πώς θα ήτο τούτο το κίνητρον αυτών; — αλλ' όπερ επέδειξαν ήσαν αι αποδείξεις εντεύθεν εκτεθειμέναι της χάριτος του Χριστού.Η τόλμη αυτών δεν είναι θράσος· είναι η υπερχείλισις ανδρών οι οποίοι ήσαν μετά του Ιησού και δεν δύνανται να σιωπήσουν.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Συλλογίσθητε πώς η Εκκλησία αντιμετωπίζει την απειλήν — ουχί μετά στρατηγικής αλλά μετά προσευχής, και ουχί μόνη αλλά «ομοθυμαδόν.» Δεν ζητούσι να φεισθώσι· ζητούσι τόλμην να συνεχίσωσι λαλούντες, και ο οίκος σείεται εν απαντήσει. Και τότε έρχεται ο καρπός: κοινότης «μίας καρδιάς και μίας ψυχής,» εχόντων όλα κοινά, ώστε «ούτε υπήρχεν τις μεταξύ αυτών ενδεής.» Τούτο δεν είναι παροδικός ενθουσιασμός αλλά συνήθεια σφυρηλατουμένη, υπόδειγμα προωρισμένον να υπερβή την γενεάν η οποία ήρξατο αυτού. Ο Χρυσόστομος βλέπει εν τη τοιαύτη κοινή ζωή τι το οποίον, άπαξ εγκατασταθέν, γίνεται μόνιμος κληρονομία της Εκκλησίας:
Διότι αγαθή συνήθεια άπαξ εισελθούσα, και φυλαττομένη υπό πάντων, θα παραδοθή εις μακρούς αιώνας, και ουδεμία περίστασις θα δυνηθή να εξαλείψη αυτήν.Η τόλμη ενώπιον των αρχόντων και η ενότης εντός του Σώματος δεν είναι δύο ιστορίαι αλλά μία: το αυτό Πνεύμα το οποίον έλυσε τας γλώσσας αυτών συνέδεσε τας καρδίας αυτών. Εκκλησία διωκομένη η οποία προσεύχεται ομού γίνεται Εκκλησία γενναία η οποία μεταδίδει τα πάντα — και η συνήθεια αύτη της αυτοπαραιτήσεως αγάπης, άπαξ ληφθείσα, παραδίδεται ανεξάλειπτος διά των αιώνων εις ημάς.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού προστάζεσθε να σιωπήσητε περί του Χριστού — υπό φόβου, υπό μόδας, υπό της σιωπηράς πιέσεως να κρατήσητε την πίστιν σας δι' εαυτούς; Η απάντησις των αποστόλων είναι το χάρτης του χριστιανού: «ημείς δεν δυνάμεθα να μη λαλώμεν τα οποία είδομεν και ηκούσαμεν.» Αλλά λάβετε την προφύλαξιν του Χρυσοστόμου: λαλείτε ουχί «υπέρ της ιδίας δόξης» αλλά διά να επιδείξητε «την χάριν του Χριστού»· τόλμη υπέρ εαυτού είναι μόνον θράσος, τόλμη υπέρ Αυτού είναι μαρτυρία. Και παρατηρήσατε πώς η Εκκλησία απήντησε την απειλήν αυτής — μετά προσευχής, και ομοθυμαδόν. Όταν πιέζησθε, φθάνετε πρώτον εις την ιδίαν ευφυΐαν σας, ή υψώνετε την φωνήν σας μετά των άλλων προς τον Θεόν; Τέλος, δότε εαυτούς εις την οικοδομήν αγίας συνηθείας. Η «μία καρδιά και μία ψυχή» των Πράξεων 4 δεν ήτο αίσθημα αλλά πρακτική γενναιοδωρίας η οποία, λέγει ο Χρυσόστομος, «θα παραδοθή εις μακρούς αιώνας.» Μεταδίδετε, δίδετε, προμηθεύετε την ένδειαν την οποίαν δύνασθε να φθάσητε. Δεν εφευρίσκετε τον χριστιανικόν βίον· λαμβάνετε συνήθειαν «φυλαττομένην υπό πάντων,» και παραδίδετε αυτήν ανεξάλειπτον.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε, ο πληρώσας αμαθείς και δειλούς άνδρας μετά τοσαύτης τόλμης ώστε ελάλησαν το όνομά Σου ενώπιον των κριτών αυτών και δεν ηδύναντο να σιωπηθώσι: δός μοι το θάρρος να είπω, μετ' αυτών, ότι δεν δύναμαι να μη λαλώ τα οποία είδον και ήκουσα. Πλην φύλαξόν με από παντός θράσους, ώστε να ζητώ ουχί την ιδίαν μου δόξαν αλλά μόνον να επιδεικνύω την χάριν του Χριστού. Όταν απειλαί και φόβος περιβάλλωσί με, δίδαξόν με να υψώσω την φωνήν μου μετά της όλης Εκκλησίας Σου ομοθυμαδόν, έως ο τόπος σεισθή και πλησθώ υπό του Πνεύματός Σου. Σύνδεσον την καρδίαν μου μετά των αδελφών μου ως μίαν καρδίαν και μίαν ψυχήν, και ποίησόν με οικοδόμον της αγίας ταύτης συνηθείας της αγάπης η οποία, άπαξ ληφθείσα, παραδίδεται εις τους αιώνας και δεν δύναται να εξαλειφθή. Εις Σε, τον διδόντα τόλμην εις τους πραείς και ενότητα εις τους πιστούς, Πατέρα, Υιόν, και Άγιον Πνεύμα, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →