← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 99-100 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Ψαλμοί 99-100Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική έκθεση του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς 99 και 100. Ο Καλβίνος δείχνει πώς η βασιλεία του Θεού προκαλεί τόσο ευλαβικό φόβο όσο και εγκάρδια δοξολογία από τον λαό Του. Το σχόλιό του αναδεικνύει τον άγιο χαρακτήρα του Κυρίου που κατοικεί ανάμεσα στους δικούς Του, την πιστότητα των διορισμένων μεσολαβητών Του και την χαρούμενη πρόσκληση που εκτείνεται ακόμα και στα πέρατα της γης. Καθώς ακούμε τα λόγια του Καλβίνου, καλούμαστε να δούμε τη δικαιοσύνη και το έλεος του Θεού να εκδηλώνονται στη ζωή της κοινότητας της διαθήκης. Είθε αυτοί οι αρχαίοι ψαλμοί, φωτισμένοι από τη διορατικότητα του Καλβίνου, να διεγείρουν τη δική μας λατρεία και εμπιστοσύνη σήμερα.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Προετοιμαστείτε τώρα να διαβάσετε τους Ψαλμούς 99 και 100 στην Αγία Γραφή σας. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση να υψώσετε τον Κύριο επειδή είναι άγιος, την ανάμνηση του Μωυσή, του Ααρών και του Σαμουήλ που επικαλέστηκαν το όνομά Του, και την χαρούμενη πρόσκληση σε όλη τη γη να υπηρετήσουν τον Ιεχωβά με χαρά. Αφήστε τα λόγια να εγκατασταθούν στην καρδιά σας πριν μελετήσουμε τις σκέψεις του Καλβίνου πάνω στους ίδιους αυτούς στίχους.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ξεκινά εξηγώντας την εντολή προς τον λαό να τρέμει στη βασιλεία του Θεού. 1 Ο Ιεχωβά βασιλεύει Ο λαός, ο οποίος προηγουμένως κλήθηκε να χαίρεται, διατάσσεται τώρα να τρέμει. Διότι καθώς οι Ιουδαίοι ήταν περικυκλωμένοι από εχθρούς, ήταν υψίστης σημασίας να μεγαλυνθεί η δύναμη του Θεού μεταξύ τους, ώστε να γνωρίζουν ότι, ενώ βρίσκονταν υπό την προστασία του, θα ήταν συνεχώς και πλήρως ασφαλείς από το μίσος και την οργή κάθε εχθρού. Η εβραϊκή λέξη ργζ, ραγάζ, όπως έχουμε δει αλλού, μερικές φορές σημαίνει να τρέμει, άλλες φορές να οργίζεται, και, εν συντομία, δηλώνει κάθε έντονο συναίσθημα που προκύπτει είτε από οργή είτε από φόβο. [115] Συνεπώς, ο προφήτης εδώ εννοεί ότι ο Θεός, στην απελευθέρωση του εκλεκτού λαού του, θα έδινε μια τόσο απτή επίδειξη της δύναμής του, που θα προκαλούσε τρόμο σε όλα τα έθνη, και θα τους έκανε να αισθανθούν πόσο τρελά είχαν ορμήσει προς την ίδια τους την καταστροφή. Διότι είναι σε σχέση με τους ανθρώπους που λέγεται ότι ο Θεός βασιλεύει, όταν υψώνεται με τις μεγαλειώδεις επιδείξεις που δίνει της δυνάμεώς του· επειδή, ενώ η βοήθεια που τους παρέχει παραμένει αόρατη, οι άπιστοι ενεργούν με πιο αυθάδη τρόπο, ακριβώς σαν να μην υπήρχε Θεός. Ο Καλβίνος στρέφεται στη συνέχεια στην προτροπή να υψώσουν τον Ιεχωβά τον Θεό μας στο υποπόδιό του. 5 Υψώστε τον Ιεχωβά τον Θεό μας Αυτή η προτροπή απευθύνεται κατάλληλα μόνο στην Εκκλησία, επειδή, αφού έγινε μέτοχος της χάριτος του Θεού, οφείλει να αφιερωθεί με ακόμη μεγαλύτερο ζήλο στην υπηρεσία του και στην αγάπη της ευσέβειας. Ο ψαλμωδός, επομένως, καλεί τους Ιουδαίους να υψώσουν εκείνον τον Θεό από τον οποίο είχαν λάβει τόσο φανερή βοήθεια, και τους διατάζει να αποδώσουν τη λατρεία που ορίζεται στον Νόμο του. Ο ναός πράγματι σε άλλα μέρη ονομάζεται συχνά θρόνος του Θεού, ή οίκος, ή ανάπαυση, ή κατοικία· εδώ ονομάζεται υποπόδιό του, και για τη χρήση αυτής της μεταφοράς υπάρχει ο καλύτερος από όλους τους λόγους. Διότι ο Θεός επιθυμούσε να κατοικήσει στο μέσο του λαού του με τέτοιο τρόπο, ώστε όχι μόνο να κατευθύνει τις σκέψεις τους στον εξωτερικό ναό και στην κιβωτό της διαθήκης, αλλά μάλλον να τις ανυψώσει σε πράγματα υπεράνω. Εξ ου και ο όρος οίκος ή κατοικία έτεινε να τους εμπνεύσει θάρρος και εμπιστοσύνη, ώστε όλοι οι πιστοί να έχουν παρρησία να πλησιάσουν ελεύθερα τον Θεό, τον οποίο έβλεπαν να έρχεται να τους συναντήσει με τη δική του θέληση. Στη συνέχεια ο Καλβίνος τονίζει την ιδιαίτερη χάρη που δόθηκε μέσω του Μωυσή, του Ααρών και του Σαμουήλ. 6. Μωυσής και Ααρών. Ο ψαλμωδός μεγαλύνει την ιδιαίτερη χάρη που ο Θεός με πολύ αξιοσημείωτο τρόπο παραχώρησε στο σπέρμα του Αβραάμ, ώστε από εκεί επέλεξε για τον εαυτό του προφήτες και ιερείς για να είναι, ως μεσάζοντες μεταξύ αυτού και του λαού, να επικυρώσουν τη διαθήκη της σωτηρίας. Και αναφέρει τρία πρόσωπα που ήταν ένδοξα στους προηγούμενους χρόνους. Διότι ο Μωυσής ήταν, ως μεσάζων για να συμφιλιώσει τον λαό με τον Θεό. Ο Ααρών ήταν επενδεδυμένος με το ίδιο αξίωμα· και, αργότερα, ο Σαμουήλ διατήρησε τον ίδιο χαρακτήρα. Δεν υπάρχει αμφιβολία, ωστόσο, ότι υπό αυτά τα τρία πρόσωπα συμπεριέλαβε όλο τον λαό με τον οποίο ο Θεός είχε συνάψει διαθήκη. Αλλά αναφέρει τα ονόματα εκείνων που ήταν οι θεματοφύλακες και φύλακες αυτού του ανεκτίμητου θησαυρού. Μπορεί να φαίνεται ακατάλληλο ότι μιλά για τον Μωυσή ως μεταξύ των ιερέων, αφού οι γιοι του ήταν μόνο μεταξύ των κοινών Λευιτών, και ο ίδιος ο Μωυσής, μετά τη δόση του νόμου, δεν κατείχε ποτέ το αξίωμα του αρχιερέα. Αλλά καθώς οι Εβραίοι αποκαλούν κβχνημ, χοχανίμ, εκείνους που είναι αρχηγοί και πολύ εξέχοντα πρόσωπα, [121] όπως οι γιοι βασιλέων, δεν υπάρχει τίποτα που να εμποδίζει τον προφήτη να δώσει αυτή την ονομασία στον Μωυσή, σαν να είχε πει ότι ήταν ένας από τους αγίους άρχοντες της Εκκλησίας. [122] Επιπλέον, αν επιστρέψουμε στην πρώτη αρχή -- στην περίοδο πριν από τη δημοσίευση του νόμου, είναι βέβαιο ότι ο Μωυσής τότε ήταν επενδεδυμένος με το αξίωμα του αρχιερέα. Πρέπει επίσης να ληφθεί υπόψη ο σκοπός του προφήτη, δηλαδή ότι ο Θεός όχι μόνο υιοθέτησε το σπέρμα του Αβραάμ, αλλά ξεχώρισε μερικούς από αυτούς για να ενεργούν ως μεσάζοντες, τους οποίους διέταξε να επικαλούνται το όνομά του, ώστε η διαθήκη του να επιβεβαιώνεται περισσότερο. Διότι η επίκληση για την οποία μιλά δεν πρέπει να νοηθεί αδιακρίτως για κάθε τρόπο επικλήσεως, αλλά μόνο για εκείνη που ανήκει στους ιερείς, οι οποίοι επιλέχθηκαν από τον Θεό, ως μεσολαβητές για να εμφανιστούν ενώπιόν του στο όνομα όλου του λαού, και να μιλήσουν εκ μέρους τους.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος συνδέει την κυβέρνηση του Θεού με την πρακτική της δικαιοσύνης και της ισότητας από την Εκκλησία. 4 Η δύναμη του βασιλιά επίσης αγαπά την κρίση Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ως απειλή σχεδιασμένη να γεμίσει τους εχθρούς του με τρόμο· σαν να έλεγε, τέτοια είναι η φροντίδα του Θεού για τη δικαιοσύνη και την ισότητα, ώστε ντύθηκε με δύναμη για να εκδικηθεί τις αδικίες που οι εχθροί Του έκαναν σε Αυτόν. Νομίζω όμως προτιμότερο να το εφαρμόσω στην Εκκλησία, επειδή βρίσκεται υπό την κυβέρνηση του Θεού για τον ρητό σκοπό [116] να ασκεί δικαιοσύνη και αγιότητα. Υπάρχει μια άλλη ερμηνεία που δεν είναι καθόλου απαράδεκτη, δηλαδή εκείνη που δεν συνδέει ιδέες τυραννίας με την κυβέρνηση του Θεού, επειδή υπάρχει συνεχής συμφωνία μεταξύ της δύναμής Του και της δικαιοσύνης Του. Αλλά όταν εξετάζω όλο το πλαίσιο, δεν έχω αμφιβολία ότι ο προφήτης, αφού εισήγαγε τον Θεό ως εγκατεστημένο στον βασιλικό θρόνο Του, τώρα μιλά για τον τρόπο με τον οποίο κυβερνά το βασίλειό Του· διότι προσθέτει, εσύ έχεις θεμελιώσει ισότητα και δικαιοσύνη. Αυτή η πρόταση είναι δεκτική δύο ερμηνειών· είτε ότι ο Θεός στον νόμο Του έχει διατάξει τον λαό Του να ασκεί τέλεια ισότητα, είτε ότι, υποστηρίζοντας και υπερασπιζόμενος αυτούς, έχει ομοιόμορφα μαρτυρήσει τη μεγάλη φροντίδα Του για τη δικαιοσύνη και την ισότητά Του. Είναι αληθέστατο ότι η υψηλότερη ισότητα χαρακτήριζε πάντα τα έργα και τις κρίσεις του Θεού, όμως φαίνεται πιο πιθανό ότι αναφέρεται σε εκείνο το σύστημα, εκείνη τη μορφή διακυβέρνησης που ο Θεός, ο οποίος αγαπά τη δικαιοσύνη, διόρισε ανάμεσα στον λαό του Ισραήλ, και η οποία ήταν ο καλύτερος κανόνας για να οδηγήσει μια ζωή ειλικρίνειας και ακεραιότητας. Και ως εκ τούτου η λέξη να κάνει λαμβάνεται ακατάλληλα για να σημαίνει να διατάσσει ή να προστάζει. Αν κάποιος επιλέξει να θεωρήσει αυτή την τελευταία πρόταση ως σχετική με την κυβέρνηση του Θεού, δεν είμαι καθόλου διατεθειμένος να διαφωνήσω μαζί του. Διότι τίποτα δεν εμψυχώνει και ενθαρρύνει περισσότερο τους πιστούς να αποδώσουν υπακοή στον Θεό, ή δεν τους εμπνέει με μεγαλύτερο ζήλο να τηρούν τον νόμο Του, από το να βρουν σε αυτή την πορεία δράσης ότι είναι αντικείμενα της πατρικής φροντίδας Του, και ότι η δικαιοσύνη, την οποία απαιτεί από τον δικό του λαό με λόγια, από την πλευρά Του ανταποδίδεται με ευεργετικές πράξεις. Ο Καλβίνος επεκτείνει την πρόσκληση για χαρούμενη υπηρεσία σε όλη τη γη στον Ψαλμό 100. 1 Κάντε θορυβώδη χαρά Ο Ψαλμωδός αναφέρεται μόνο σε εκείνο το μέρος της υπηρεσίας του Θεού που συνίσταται στην απαρίθμηση των ευεργεσιών Του και στην απόδοση ευχαριστιών. Και αφού προσκαλεί αδιακρίτως όλο τον πληθυσμό της γης να δοξάσει τον Ιεχωβά, φαίνεται, με το πνεύμα της προφητείας, να αναφέρεται στην περίοδο όταν η Εκκλησία θα συγκεντρωνόταν από διαφορετικά έθνη. Ως εκ τούτου διατάζει (εδάφιο 2) να υπηρετείται ο Θεός με χαρά, υπονοώντας ότι η καλοσύνη Του προς τον δικό Του λαό είναι τόσο μεγάλη ώστε να τους παρέχει άφθονο έδαφος για χαρά. Αυτό εκφράζεται καλύτερα στο τρίτο εδάφιο, στο οποίο πρώτα ελέγχει την αυθάδεια εκείνων των ανθρώπων που είχαν αποστατήσει πονηρά από τον αληθινό Θεό, τόσο με το να πλάθουν για τον εαυτό τους πολλούς θεούς, όσο και με το να επινοούν διάφορες μορφές λατρείας τους. Και καθώς ένα πλήθος θεών καταστρέφει και καταστέλλει την αληθινή γνώση ενός μόνο Θεού, και αμαυρώνει τη δόξα Του, ο προφήτης, με μεγάλη καταλληλότητα, καλεί όλους τους ανθρώπους να σκεφτούν τον εαυτό τους, και να παύσουν να στερούν τον Θεό από την τιμή που οφείλεται στο όνομά Του· και, ταυτόχρονα, καταγγέλλει την ανοησία τους σε αυτό, ότι, μη αρκούμενοι στον έναν Θεό, έγιναν μάταιοι στις φαντασιώσεις τους. Διότι, όσο πολύ και αν αναγκάζονται να ομολογήσουν με το στόμα ότι υπάρχει Θεός, ο δημιουργός του ουρανού και της γης, όμως συνεχώς και πάλι σταδιακά τον απογυμνώνουν από τη δόξα Του· και με αυτόν τον τρόπο, η Θεότητα, στο μέγιστο βαθμό της δύναμής τους, ανάγεται σε ανυπαρξία. Καθώς είναι τότε ένα πολύ δύσκολο πράγμα να διατηρήσουν τους ανθρώπους στην πρακτική της καθαρής λατρείας του Θεού, ο προφήτης, όχι χωρίς λόγο, ανακαλεί τον κόσμο από τη συνήθη ματαιότητά του, και τους διατάζει να αναγνωρίσουν τον Θεό ως Θεό. Διότι πρέπει να προσέξουμε αυτόν τον σύντομο ορισμό της γνώσης Του, δηλαδή ότι η δόξα Του διατηρείται ακέραιη, και ότι δεν αντιτίθεται σε Αυτόν καμία θεότητα που θα μπορούσε να επισκιάσει τη δόξα του ονόματός Του. Αληθινά, πράγματι, στον Παπισμό, ο Θεός ακόμα διατηρεί το όνομά Του, αλλά καθώς η δόξα Του δεν περιλαμβάνεται στα απλά γράμματα του ονόματός Του, είναι βέβαιο ότι εκεί δεν αναγνωρίζεται ως Θεός. Γνωρίστε, επομένως, ότι η αληθινή λατρεία του Θεού δεν μπορεί να διατηρηθεί σε όλη της την ακεραιότητα μέχρις ότου η βάση βεβήλωση της δόξας Του, που είναι ο αχώριστος συνοδός της δεισιδαιμονίας, μεταρρυθμιστεί πλήρως.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η αγιότητα του Θεού τόσο σας παρηγορεί όσο και σας ταπεινώνει σήμερα; Με ποιους τρόπους πειράζεστε να αντιμετωπίσετε τη δόξα του Θεού ελαφρά; Πού μπορείτε να ενωθείτε με όλη τη γη στην υπηρεσία του Κυρίου με χαρά αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ βασιλεύων ἐν ἁγιότητι ὑπεράνω τῶν χερουβίμ, καὶ ὁ ἐκτελῶν κρίσιν καὶ δικαιοσύνην ἐν Ἰακώβ, στῆσον τὴν κυριαρχίαν Σου ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν καὶ μεταξὺ τῶν ἐθνῶν. Διὰ τῶν ἐλεῶν τῆς διαθήκης, τὰ ἐξασφαλισθέντα ἐν Χριστῷ, δώρησαι ἡμῖν χάριν νὰ τρέμωμεν ἐνώπιον τοῦ θρόνου Σου, ἀλλὰ καὶ νὰ εἰσερχώμεθα εἰς τὰς πύλας Σου μετ’ εὐχαριστίας, λατρεύοντές Σε μετὰ χαρᾶς ὡς τὰ πρόβατα τῆς βοσκῆς Σου. Ἄς γνωρίσῃ πᾶσα ἡ γῆ ὅτι Σὺ μόνος εἶσαι Θεός, καὶ φύλαξον ἡμᾶς πιστοὺς νὰ ἐπικαλώμεθα τὸ ὄνομά Σου μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης καθ’ ἣν πᾶν γόνυ θέλει κάμψει. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →