← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 4 — με τον Χοτζ

Ρωμαίους 4Charles Hodge — Υπομνήματα επί των Ρωμαίων, Α΄-Β΄ Κορινθίους, Εφεσίων20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το μάθημα που αντλείται από το Σχόλιο του Καρόλου Χοτζ στους Ρωμαίους, την 1 Κορινθίους και την Εφεσίους, στρεφόμαστε στην έκθεσή του για το κεφάλαιο 4 των Ρωμαίους. Ο θεολόγος του Πρίνστον ξεδιπλώνει προσεκτικά το επιχείρημα του αποστόλου ότι η δικαίωση είναι μόνο δια πίστεως, χρησιμοποιώντας τον Αβραάμ ως το αποφασιστικό παράδειγμα. Η πραγματεία του Χοτζ προχωρεί από το ζήτημα της επίτευξης του Αβραάμ στη φύση της ίδιας της καταλογισμού, θεμελιώνοντας κάθε βήμα στο κείμενο της Γραφής. Η ανάλυσή του παραμένει πρότυπο μεταρρυθμισμένης ακριβείας, δείχνοντας πώς η διδασκαλία στέκεται ενάντια σε κάθε μορφή έργων-δικαιοσύνης. Ακούμε προσεκτικά καθώς αφήνει τον απόστολο να μιλήσει.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα το κεφάλαιο 4 των Ρωμαίους ολόκληρο, προσέχοντας την επίμονη επίκληση του αποστόλου στον Αβραάμ και στον Δαβίδ. Καθώς ακούμε τα λόγια, προετοιμάζουμε τις καρδιές μας να δεχθούμε την ίδια διδασκαλία που ο Χοτζ εκθέτει με τόση σαφήνεια και ευλάβεια. Είθε το Πνεύμα να μας δώσει κατανόηση καθώς το κείμενο ανοίγεται ενώπιόν μας.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χοτζ ανοίγει ιχνηλατώντας τη σύνδεση του εδαφίου 1 με το προηγούμενο επιχείρημα. Το τέταρτο επιχείρημα προέρχεται από τη φύση της διαθήκης που έγινε με τον Αβραάμ, στην οποία η υπόσχεση δόθηκε υπό τον όρο της πίστεως και όχι της νομικής υπακοής, Ρωμαίους 4:13, Ρωμαίους 4:14. 5. Και το πέμπτο, από τη φύση του νόμου, Ρωμαίους 4:15-17. Σχόλιο Ρωμαίους 4:1 Τι λοιπόν θα πούμε ότι βρήκε ο Αβραάμ, ο πατέρας μας κατά σάρκα; Η σύνδεση αυτού του εδαφίου με την προηγούμενη αλυσίδα συλλογισμού είναι προφανής. Ο Παύλος είχε διδάξει ότι δικαιωνόμαστε δια πίστεως· για να επιβεβαιώσει αυτή τη διδασκαλία, καθώς και για να προλάβει μια αντίρρηση από τον Ιουδαίο, αναφέρεται στην περίπτωση του Αβραάμ: 'Πώς ήταν λοιπόν με τον Αβραάμ; Πώς απέκτησε τη δικαίωση;' Το σημείο της διαμάχης ήταν πώς αποκτάται η δικαίωση. Ο Παύλος προτείνει να αποφασίσει το ζήτημα με αναφορά σε μια περίπτωση για την οποία κανείς δεν μπορούσε να αμφιβάλλει. Όλοι παραδέχονταν ότι ο Αβραάμ δικαιώθηκε. Η μόνη ερώτηση ήταν, Πώς; Στη συνέχεια στρέφεται στο εδάφιο 2 και παρέχει τα βήματα του συνοπτικού συλλογισμού του αποστόλου. Εδάφιο 2. Ρωμαίους 4:2 Διότι εάν ο Αβραάμ δικαιώθηκε εξ έργων, έχει καύχημα, αλλά όχι ενώπιον του Θεού. Ο τρόπος συλλογισμού του αποστόλου είναι τόσο συνοπτικός ώστε συχνά αφήνει κάποια από τα βήματα του επιχειρήματός του να συμπληρωθούν, τα οποία όμως είναι σχεδόν πάντα αρκετά προφανή από το πλαίσιο. Όπως μόλις σημειώθηκε, μια αρνητική απάντηση πρέπει να υποτεθεί στην ερώτηση του πρώτου εδαφίου. Ο Αβραάμ δεν απέκτησε την εύνοια του Θεού δια της σαρκός. Η δύναμη του 'διότι' στην αρχή αυτού του εδαφίου είναι τότε προφανής, καθώς εισάγει τον λόγο για αυτή την απάντηση. Το ίδιο το χωρίο είναι πολύ συνοπτικό, και το τελευταίο μέρος δέχεται διαφορετικές ερμηνείες. 'Εάν ο Αβραάμ δικαιώθηκε εξ έργων, θα μπορούσε πράγματι να διεκδικήσει την εμπιστοσύνη και την εύνοια των συνανθρώπων του, αλλά δεν θα μπορούσε να έχει κανένα έδαφος καυχήματος ενώπιον του Θεού.' Στη συνέχεια ο Χοτζ εξετάζει το εδάφιο 3 μαζί με τη μαρτυρία της Γένεσης 15:6. Εδάφιο 3. Ρωμαίους 4:3 Διότι τι λέγει η Γραφή; Επίστευσε ο Αβραάμ στον Θεό, και του καταλογίσθηκε για δικαιοσύνη. Η σύνδεση αυτού του εδαφίου με το προηγούμενο είναι αυτή: Ο Παύλος είχε μόλις πει ότι ο Αβραάμ δεν είχε έδαφος καυχήματος ενώπιον του Θεού· διότι, τι λέγει η γραφή; Αναφέρει το έδαφος της δικαίωσης του Αβραάμ στα έργα του; Καθόλου. Δηλώνει ότι δικαιώθηκε δια πίστεως· το οποίο ο Παύλος δείχνει αμέσως ότι ισοδυναμεί με το να πει ότι δικαιώθηκε δωρεάν. Το χωρίο που παραθέτει ο απόστολος είναι Γένεση 15:6, 'Επίστευσε ο Αβραάμ στον Θεό, και του καταλογίσθηκε (δηλαδή, του καταλογίσθηκε) για δικαιοσύνη.' Αυτό είναι σημαντικό χωρίο, καθώς η φράση 'να καταλογισθεί η πίστη για δικαιοσύνη' εμφανίζεται επανειλημμένα στα γραπτά του Παύλου. 1. Η πρωταρχική σημασία της λέξης , που εδώ αποδίδεται ως να λογισθεί σε, ή να καταλογισθεί, είναι να συλλογισθεί, έπειτα να λογαριάσει, ή να αριθμήσει. Ο Χοτζ προχωρεί να εκθέσει εκτενώς τη βιβλική σημασία του καταλογισμού. , 'Ας μη του καταλογισθεί αυτό, και ας μη τον μεταχειρισθεί αναλόγως·' συγκρίνετε 1 Σαμουήλ 22:15, στα εβραϊκά και στην Εβδομήκοντα· Ψαλμοί 32:2 (Εβδομήκοντα, 31.) 'Μακάριος ο άνθρωπος στον οποίο ο Κύριος δεν καταλογίζει ανομία,' κ.λπ. Και στην Καινή Διαθήκη, 2 Κορινθίους 5:19, 'Μη καταλογίζωντας στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους·' 2 Τιμόθεο 4:16, 'Προσεύχομαι στον Θεό να μην καταλογισθεί σε αυτούς,' κ.λπ. Αυτά και πολυάριθμα παρόμοια χωρία καθιστούν απολύτως σαφή την ιδέα του καταλογισμού στη Γραφή. Είναι το να καταλογίζεται κάτι σε κάποιον, και να τον μεταχειρίζεται αναλόγως. Δεν παράγει καμία αλλαγή στο άτομο στο οποίο γίνεται ο καταλογισμός· απλώς αλλάζει τη σχέση του με τον νόμο. Όλες εκείνες οι αντιρρήσεις, επομένως, στη διδασκαλία που εκφράζεται με αυτόν τον όρο, οι οποίες βασίζονται στην υπόθεση ότι ο καταλογισμός αλλάζει τον ηθικό χαρακτήρα των ανθρώπων· ότι συνεπάγεται έγχυση είτε αμαρτίας είτε αγιότητας, στηρίζονται σε παρεξήγηση της φύσης του.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χοτζ υπογραμμίζει την κοινή ομολογία της εκκλησίας για τον καταλογισμό ως κεντρικό στη Μεταρρύθμιση. Έτσι οι εκφράσεις, 'η αμαρτία του θα είναι επάνω του,' 'θα φέρει την ανομία του,' που εμφανίζονται τόσο συχνά, είναι απολύτως συνώνυμες με τον τύπο, 'η αμαρτία του θα του καταλογισθεί·' και, φυσικά, 'να φέρει τις αμαρτίες άλλου,' ισοδυναμεί με το να πει, 'εκείνες οι αμαρτίες καταλογίζονται.' Η αντίρρηση, επομένως, ότι η λέξη καταλογίζω δεν εμφανίζεται σε σχέση με τον καταλογισμό της αμαρτίας ή της δικαιοσύνης ενός ανθρώπου σε άλλον, ακόμη και αν είναι καλά θεμελιωμένη, που δεν είναι το γεγονός, δεν έχει περισσότερη δύναμη από τις αντιρρήσεις κατά των διδασκαλιών της Τριάδας, της αντιπροσωπευτικής εξιλέωσης, της επιμονής των αγίων, κ.λπ., που βασίζονται στο γεγονός ότι αυτές οι λέξεις δεν εμφανίζονται στη Γραφή. Το ουσιαστικό σημείο σίγουρα είναι, Εμφανίζονται οι ιδέες; Η διδασκαλία του 'καταλογισμού της δικαιοσύνης' δεν είναι η διδασκαλία αυτής ή εκείνης της σχολής στη θεολογία. Είναι η κτήση της Εκκλησίας. Ήταν ιδιαίτερα η δόξα και η δύναμη της Μεταρρύθμισης. Στη συνέχεια παραθέτει τα συμβολικά βιβλία για τον δικαστικό χαρακτήρα της δικαίωσης. Εκείνοι που διέφεραν περισσότερο αλλού, συμφωνούσαν απόλυτα εδώ. Λουθηρανοί και Μεταρρυθμισμένοι, αποξενωμένοι ο ένας από τον άλλον από τη μυστηριακή διαμάχη, ήταν μιας γνώμης σε αυτή τη μεγάλη διδασκαλία. Η μαρτυρία του λογίου Ορθολογιστή, Μπρετσνάιντερ, εάν χρειάζεται οποιαδήποτε μαρτυρία σε τόσο γνωστό γεγονός, μπορεί να παρατεθεί εδώ. Μιλώντας με ειδική αναφορά στη Λουθηρανική Εκκλησία, λέγει, 'Τα συμβολικά βιβλία, πρώτον, αντικρούουν τη σχολαστική αναπαράσταση της δικαίωσης, που ακολουθείται από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, δηλαδή, ότι είναι μια πράξη του Θεού, με την οποία μεταδίδει στους ανθρώπους μια εγγενή δικαιοσύνη (justitia habitualis, infusa), δηλαδή τους καθιστά ενάρετους. Την περιέγραψαν ως μια δικαστική ή δικανική πράξη του Θεού, δηλαδή, μια πράξη με την οποία απλώς αλλάζει η ηθική σχέση του ανθρώπου προς τον Θεό, όχι ο ίδιος ο άνθρωπος (τουλάχιστον όχι αμέσως).' 'Ως εκ τούτου, η δικαίωση συνίσταται σε τρία μέρη: 1. Ο καταλογισμός της αξίας του Χριστού. 2.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πώς το παράδειγμα του Αβραάμ αποκαλύπτει κάθε αξίωση αξίας ενώπιον του Θεού; 2. Με ποιους τρόπους η διδασκαλία του καταλογισμού διασφαλίζει την ελευθερία της χάριτος; 3. Πού βρίσκετε την ίδια σας την εμπιστοσύνη να στηρίζεται όταν εξετάζετε τη δικαίωση;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Πατέρα, σε ευχαριστούμε για τη σαφή μαρτυρία του λόγου σου σχετικά με τη δικαίωση μόνο δια πίστεως. Σε δοξάζουμε που έθεσες τον Αβραάμ ως πατέρα όλων όσοι πιστεύουν, όχι στη βάση των έργων αλλά στη βάση της υπόσχεσής σου. Δώσε μας, σε παρακαλούμε, την ίδια πίστη που στηρίζεται ολοκληρωτικά στη δικαιοσύνη του Χριστού που μας καταλογίζεται. Φύλαξέ μας από κάθε ύπουλη επιστροφή στην εμπιστοσύνη στον εαυτό μας. Είθε η δικαστική φύση της δικαιωτικής σου πράξης να μας γεμίσει με ταπεινή βεβαιότητα και άγια χαρά. Δια Ιησού Χριστού του Κυρίου μας, Αμήν.

Charles Hodge — Υπομνήματα επί των Ρωμαίων, Α΄-Β΄ Κορινθίους, Εφεσίων · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →