Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις
Γένεσις 17-18 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεσταντικός)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σε αυτά τα κεφάλαια ο Κύριος επιστρέφει στον Άβραμ μετά από μακρό διάστημα σιωπής, όχι επειδή ο πατριάρχης είχε κερδίσει νέα εύνοια αλλά επειδή ο σκοπός της διαθήκης πρέπει να προχωρήσει σύμφωνα με την αμετάβλητη απόφαση του Παντοδύναμου. Δεκατρία χρόνια είχαν περάσει από τη γέννηση του Ισμαήλ, χρόνια κατά τα οποία η ανθρώπινη επινόηση είχε συμπληρώσει ό,τι η πίστη δεν είχε ακόμη λάβει. Τώρα ο Θεός που καλεί τα μη όντα ως όντα εμφανίζεται πάλι για να διακηρύξει ότι ο υποσχεμένος σπόρος θα έλθει μέσω της Σάρρας και ότι η γραμμή της διαθήκης θα σημαδευτεί με το σημείο της περιτομής. Η αφήγηση λοιπόν παρουσιάζει την κυριαρχία του Θεού τόσο στον χρόνο του λόγου του όσο και στα μέσα με τα οποία εξασφαλίζει την εκπλήρωσή του. Ο Άβραμ προσφωνείται όχι ως κάποιος που έχει επιτελέσει μεγάλα έργα αλλά ως κάποιος που πρέπει να περπατήσει ενώπιον του Κυρίου και να είναι άμεμπτος, εντολή που στηρίζεται στην προηγούμενη υπόσχεση και όχι σε οποιαδήποτε αξία του ίδιου του ανθρώπου. Τα κεφάλαια λοιπόν θέτουν ενώπιον του αναγνώστη το πρότυπο της θείας πρωτοβουλίας ακολουθούμενης από υπάκουη ανταπόκριση εντός του δεσμού της διαθήκης.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε τη Γένεση 17 και 18 με προσοχή στις επαναλαμβανόμενες διακηρύξεις της θείας δύναμης και στις ακριβείς διατάξεις της διαθήκης. Σημειώστε πώς οι αλλαγές ονομάτων και η καθιέρωση της περιτομής λειτουργούν ως ορατές επιβεβαιώσεις μιας αόρατης υπόσχεσης. Παρατηρήστε την αντίθεση μεταξύ της υποδοχής των τριών επισκεπτών από τον Αβραάμ και της εμπειρίας του Λωτ στα Σόδομα. Σημειώστε τη μεσιτεία που ακολουθεί την αναγγελία της κρίσης και τη μετρημένη συγκράτηση με την οποία ο Κύριος απαντά στις ικεσίες του Αβραάμ. Προσέξτε ιδιαίτερα τον τρόπο με τον οποίο το κείμενο παρουσιάζει τόσο τη βεβαιότητα του υποσχεμένου σπόρου όσο και την ηθική ευθύνη εκείνων που βρίσκονται έξω από τη γραμμή της διαθήκης.
Μελετήστε
Μελέτη
Η αρχή του κεφαλαίου 17 καταγράφει την αυτοταύτιση του Κυρίου ως Θεού Παντοδύναμου, τίτλος που υπογραμμίζει την ικανότητά του να επιτελέσει ό,τι η ανθρώπινη δύναμη δεν μπορεί να κατορθώσει. Ο Άβραμ διατάσσεται να περπατήσει ενώπιον αυτού του Θεού και να είναι άμεμπτος, όμως η εντολή πλαισιώνεται από την προηγούμενη υπόσχεση ότι ο Θεός θα τον πληθύνει υπερβολικά. Η διαθήκη στη συνέχεια επαναδιατυπώνεται με όρους που καθιστούν σαφή τον μονομερή χαρακτήρα της: ο Θεός θα την εδραιώσει ως αιώνια διαθήκη και θα δώσει τη γη στους απογόνους του Άβραμ. Το σημείο της περιτομής εισάγεται όχι ως όρος που κερδίζει την υπόσχεση αλλά ως το ορισμένο σημάδι με το οποίο ο λαός της διαθήκης διακρίνεται και με το οποίο η υπόσχεση επιβεβαιώνεται ορατά από γενιά σε γενιά. Η αλλαγή ονόματος από Άβραμ σε Αβραάμ σηματοδοτεί τη διεύρυνση της υπόσχεσης ώστε να περιλάβει πολλά έθνη, ενώ η υπόσχεση σχετικά με τη Σάρρα καθιστά σαφές ότι ο κληρονόμος θα έλθει μέσω αυτής και όχι μέσω άλλης. Το γέλιο του Αβραάμ καταγράφει την ένταση μεταξύ του λόγου που ελέχθη και της φανερής αδυναμίας εκπλήρωσής του κατά τη φυσική τάξη, όμως το κείμενο παρουσιάζει αυτό το γέλιο ως αφορμή για περαιτέρω διακήρυξη ότι η διαθήκη θα εδραιωθεί με τον Ισαάκ. Το κεφάλαιο 18 ανοίγει με την εμφάνιση του Κυρίου υπό τη μορφή τριών επισκεπτών. Η φιλοξενία του Αβραάμ καταγράφεται χωρίς έπαινο ή επίπληξη, λειτουργώντας απλώς ως το πλαίσιο στο οποίο η επαναλαμβανόμενη υπόσχεση γιου δίνεται με καθορισμένο χρόνο. Το γέλιο της Σάρρας μέσα στη σκηνή σημειώνεται και διορθώνεται από το ερώτημα αν υπάρχει οτιδήποτε πολύ δύσκολο για τον Κύριο. Η αφήγηση στρέφεται στη συνέχεια στην αποκάλυψη της επικείμενης κρίσης των Σοδόμων. Η μεσιτεία του Αβραάμ προέρχεται από το αποκαλυφθέν θέλημα του Θεού και όχι από οποιοδήποτε ανεξάρτητο δικαίωμα· επικαλείται τη δικαιοσύνη του Κριτή όλης της γης. Η ανταλλαγή αποκαλύπτει τόσο την υπομονή του Θεού προς τους δικαίους όσο και το αμετάβλητο όριο πέρα από το οποίο η κρίση πρέπει να πέσει. Σε όλη τη διάρκεια και των δύο κεφαλαίων το κείμενο διατηρεί ότι η διαθήκη στηρίζεται στην κυρίαρχη εκλογή και δύναμη του Θεού, ότι το σημείο και η υπόσχεση δίνονται μαζί, και ότι η ανθρώπινη ανταπόκριση, είτε πίστης είτε μεσιτείας, συμβαίνει εντός των ορίων που έχουν ήδη καθοριστεί από τον θείο λόγο.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Η διαθήκη που αναγγέλλεται εδώ επανεμφανίζεται στην Καινή Διαθήκη ως το πρότυπο σύμφωνα με το οποίο ο Θεός δικαιώνει τον ασεβή δια πίστεως χωρίς έργα. Ο Παύλος επικαλείται την υποδοχή της υπόσχεσης από τον Αβραάμ πριν από την περιτομή για να αποδείξει ότι η ευλογία ανήκει σε όλους όσοι πιστεύουν, είτε περιτετμημένοι είτε όχι. Τα ίδια κεφάλαια ενημερώνουν επίσης το δόγμα της εκλογής, διότι η διάκριση μεταξύ Ισαάκ και Ισμαήλ ανιχνεύεται όχι σε οποιαδήποτε διαφορά μεταξύ των ίδιων των υιών αλλά στον σκοπό του Θεού κατά την εκλογή. Η μεσιτεία που καταγράφεται στο κεφάλαιο 18 παρέχει πρότυπο για τις προσευχές των δικαίων που υιοθετείται αλλού στην Αγία Γραφή, όπου οι άγιοι διδάσκονται να επικαλούνται τόσο τον αποκαλυφθέντα χαρακτήρα του Θεού όσο και να υποτάσσονται στις τελικές του αποφάσεις. Αυτά τα χωρία λοιπόν στέκονται στην αρχή μιας μακράς γραμμής βιβλικής διδασκαλίας σχετικά με τη σταθερότητα του λόγου της διαθήκης του Θεού και τη δέουσα στάση εκείνων που τον λαμβάνουν.
Απαντήστε
Ανταπόκριση
Πώς το μήκος του χρόνου μεταξύ της πρώτης υπόσχεσης και της επιβεβαίωσής της σε αυτά τα κεφάλαια δοκιμάζει και ενισχύει την πεποίθηση ότι οι σκοποί του Θεού δεν επισπεύδονται ούτε εμποδίζονται από ανθρώπινα χρονοδιαγράμματα; Με ποιους τρόπους η απαίτηση της περιτομής ως σημείου διαθήκης διδάσκει τους πιστούς σήμερα σχετικά με τα εξωτερικά σημάδια με τα οποία ο λαός του Θεού πρέπει να διακρίνεται χωρίς να μετατρέπουν αυτά τα σημάδια σε βάσεις αξίας; Όταν ο Αβραάμ μεσιτεύει για τα Σόδομα, τι αποκαλύπτει ο τρόπος της προσφώνησής του σχετικά με την ισορροπία μεταξύ τόλμης στην προσευχή και υποταγής στη δικαιοσύνη του Θεού, και πώς μπορεί αυτή η ισορροπία να διαμορφώσει τη μεσιτεία για σύγχρονες πόλεις και έθνη;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Παντοδύναμε Θεέ, που εμφανίστηκες στον δούλο σου Αβραάμ και διακήρυξες τον εαυτό σου ικανό για την εκπλήρωση κάθε υποσχέσεως, χάρισε σε εμάς που καλούμαστε στην ίδια διαθήκη να αναπαυθούμε στον κυρίαρχο λόγο σου και όχι στη δύναμη της δικής μας κατανόησης. Φύλαξέ μας από το να υποθέτουμε ότι η καθυστέρηση των σκοπών σου προέρχεται από οποιαδήποτε αδυναμία σου, και δίδαξέ μας να δεχόμαστε τα σημεία που όρισες ως επιβεβαιώσεις της πιστότητάς σου. Διατήρησε την εκκλησία σου υπό το σημείο της διαθήκης του βαπτίσματος, ώστε όσοι το φέρουν να περπατούν ενώπιόν σου και να είναι άμεμπτοι. Όταν υψώνουμε τις φωνές μας για τις πόλεις στις οποίες κατοικούμε, δώσε μας τόσο την ελευθερία να επικαλούμαστε τη δικαιοσύνη σου όσο και την ταπείνωση να δεχόμαστε τις αποφάσεις σου. Εδραίωσε τη διαθήκη σου στα παιδιά μας μετά από εμάς, ώστε η υπόσχεση που δόθηκε στον Αβραάμ να επεκταθεί στα πέρατα της γης μέσω του Σπόρου στον οποίο όλα τα έθνη ευλογούνται. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.