Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 37-38 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η προσεκτική ερμηνεία της Γραφής από τον Ιωάννη Καλβίνο συνεχίζει να τρέφει την εκκλησία αιώνες αργότερα. Στο υπόμνημά του στους Ψαλμούς 37 και 38, ο Καλβίνος ανιχνεύει το σταθερό χέρι της θείας πρόνοιας μέσα από περιόδους φαινομενικής αδικίας και προσωπικής θλίψης. Τα λόγια του μας προσκαλούν να εξετάσουμε τις δικές μας αντιδράσεις στην ευημερία των ασεβών και στο βάρος της θλίψης. Καθώς ακούμε, ανακαλύπτουμε νέους λόγους να αναπαυθούμε στη διακυβέρνηση του Θεού αντί στους δικούς μας υπολογισμούς. Είθε οι γνώσεις του Καλβίνου να ανοίξουν τις καρδιές μας σε βαθύτερη εμπιστοσύνη και υπομονετική ελπίδα σήμερα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσει τη φωνή του ψαλμωδού σε αυτά τα δύο κεφάλαια. Διάβασε αργά, επιτρέποντας στις αντιθέσεις μεταξύ της παροδικής επιτυχίας των ασεβών και της διαρκούς μερίδας των δικαίων να εγκατασταθούν μέσα σου. Παρατήρησε τις επαναλαμβανόμενες προτροπές για εμπιστοσύνη, αναμονή και ελπίδα στον Κύριο εν μέσω θλίψης. Άσε το Πνεύμα να ζωντανέψει αυτά τα αρχαία λόγια καθώς παραμένεις σε κάθε στίχο.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά απευθυνόμενος στους εναρκτήριους στίχους του ψαλμού.
1. Μη οργίζεσαι εξαιτίας του ασεβούς. Ο Δαβίδ θέτει αυτό ως γενική αρχή, ότι η ευημερία των ασεβών, στην οποία αυτοί πολύ χαίρονται, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ενοχλεί ή να ταράζει τα τέκνα του Θεού, επειδή θα ξεθωριάσει σύντομα. Από την άλλη πλευρά, μολονότι ο λαός του Θεού θλίβεται για ένα διάστημα, εντούτοις η έκβαση των θλίψεών τους θα είναι τέτοια, ώστε έχουν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι με την μοίρα τους. Όλα αυτά εξαρτώνται από την πρόνοια του Θεού· διότι αν δεν πεισθούμε ότι ο κόσμος κυβερνάται από αυτόν με δικαιοσύνη και αλήθεια, οι νόες μας θα κλονιστούν σύντομα, και στο τέλος θα μας εγκαταλείψουν εντελώς. Ο Δαβίδ λοιπόν καταδικάζει δύο αμαρτωλές διαθέσεις του νου, οι οποίες πράγματι είναι στενά συνδεδεμένες, και η μία από τις οποίες γεννάται από την άλλη. Πρώτον, προτρέπει τους πιστούς να μην οργίζονται εξαιτίας των ασεβών· και, δεύτερον, να μην επιδίδονται σε πνεύμα φθόνου προς αυτούς. Διότι, κατά πρώτον, όταν βλέπουν τους ασεβείς να απολαμβάνουν ευημερία, από την οποία θα μπορούσε φυσικά να υποτεθεί ότι ο Θεός δεν φροντίζει τις υποθέσεις των ανθρώπων, υπάρχει κίνδυνος μήπως αποτινάξουν τον φόβο του Θεού, και αποστατήσουν από την πίστη. Έπειτα ακολουθεί ένας άλλος πειρασμός, δηλαδή ότι η επίδραση του παραδείγματος των ασεβών διεγείρει σε αυτούς επιθυμία να εμπλακούν στην ίδια ανομία μαζί τους. Αυτή είναι η φυσική έννοια. Οι εβραϊκές λέξεις, 'l-ttchr, al-tithechar, τις οποίες αποδώσαμε, Μη οργίζεσαι, μεταφράζονται από μερικούς, Μη αναμιγνύεσαι με. [16] Αλλά αυτή η ερμηνεία είναι υπερβολικά βεβιασμένη, και μπορεί να αντικρουστεί από το συμφραζόμενο· διότι στον όγδοο στίχο, όπου γίνεται ρητή μνεία της οργής και του θυμού, θα ήταν σίγουρα παράλογο να ερμηνευθεί με άλλη έννοια το ίδιο ρήμα που ακολουθεί αμέσως αυτές τις δύο λέξεις, και το οποίο χρησιμοποιείται εκεί με την ίδια έννοια και για τον ίδιο σκοπό όπως σε αυτόν τον πρώτο στίχο. Κατά δεύτερον, η σειρά που τηρεί ο Δαβίδ είναι πολύ φυσική· διότι όταν η ευημερία των ασεβών έχει ερεθίσει τους νόες μας, πολύ σύντομα αρχίζουμε να τους φθονούμε την ευτυχία και την άνεσή τους. Πρώτον λοιπόν, μας προτρέπει να είμαστε σε επαγρύπνηση, μήπως μια ευτυχία που είναι μόνο παροδική, ή μάλλον φανταστική, μας ενοχλήσει ή μας ταράξει· και, δεύτερον, μήπως ο φθόνος μας οδηγήσει να διαπράξουμε αμαρτία. Ο λόγος με τον οποίο ενισχύει αυτή την προτροπή προστίθεται στον επόμενο στίχο· διότι αν οι ασεβείς ανθθούν σήμερα σαν το χορτάρι του αγρού, αύριο θα κοπούν και θα μαραθούν. Δεν χρειάζεται να απορούμε ότι αυτή η παρομοίωση συναντάται συχνά στις ιερές γραφές, αφού είναι τόσο πολύ κατάλληλη· διότι βλέπουμε πόσο σύντομα η δύναμη του χορταριού φθίνει, και ότι όταν ριχθεί κάτω από μια ριπή ανέμου, ή ξεραθεί από τη ζέστη του ήλιου, ακόμη και χωρίς να κοπεί από το χέρι του ανθρώπου, μαραίνεται. [17] Παρομοίως, ο Δαβίδ μας λέει ότι η κρίση του Θεού, σαν ένα δρεπάνι στο χέρι του ανθρώπου, θα κόψει τους ασεβείς, ώστε να αφανιστούν ξαφνικά.Στην πρόσκληση να εμπιστευθούμε στον Ιεχωβά και να κάνουμε το καλό, ο Καλβίνος γράφει:
3. Εμπιστεύσου στον Κύριο, και κάνε το καλό. Ο εμπνευσμένος συγγραφέας προχωρεί τώρα, κατά δεύτερον, να πει, ότι στο τέλος όλα θα είναι καλά με τον δίκαιο, επειδή βρίσκεται υπό την προστασία του Θεού. Αλλά επειδή δεν υπάρχει τίποτε καλύτερο ή πιο επιθυμητό από το να απολαμβάνει κανείς τη φροντίδα και την προστασία του Θεού, προτρέπει αυτούς να εμπιστευθούν σε αυτόν, και συγχρόνως να ακολουθήσουν την καλοσύνη και την αλήθεια. Δεν είναι χωρίς καλό λόγο που αρχίζει με το δόγμα της πίστεως, ή της εμπιστοσύνης στον Θεό· διότι δεν υπάρχει τίποτε πιο δύσκολο για τους ανθρώπους από το να διατηρήσουν τους νόες τους σε κατάσταση ειρήνης και ηρεμίας, ατάραχους από οποιουσδήποτε ταραχώδεις φόβους, ενώ βρίσκονται σε αυτόν τον κόσμο, ο οποίος υπόκειται σε τόσες πολλές αλλαγές. Από την άλλη πλευρά, ενώ βλέπουν τους ασεβείς να γίνονται πλούσιοι με άδικα μέσα, να επεκτείνουν την επιρροή τους, και να αποκτούν δύναμη με αχαλίνωτη επιδίωξη της αμαρτίας, δεν είναι λιγότερο δύσκολο για αυτούς να επιμείνουν σταθερά σε μια ζωή ευσέβειας και αρετής. Ούτε αρκεί απλώς να αγνοήσουν εκείνα τα πράγματα που συνήθως επιδιώκονται με τη μεγαλύτερη προθυμία. Μερικοί από τους φιλοσόφους της αρχαιότητας ήταν τόσο ευγενείς στον νου, ώστε περιφρονούσαν τα πλούτη που αποκτήθηκαν άδικα, και απείχαν από την απάτη και τη ληστεία· μάλιστα, γελοιοποιούσαν την μάταιη πομπή και τη λαμπρότητα των ασεβών, την οποία ο κοινός λαός βλέπει με τόσο μεγάλο θαυμασμό. Αλλά επειδή στερούνταν πίστεως, στερούσαν τον Θεό από την τιμή του, και έτσι συνέβη ώστε ποτέ δεν γνώρισαν τι σημαίνει να είναι αληθινά ευτυχισμένοι. Τώρα, καθώς ο Δαβίδ τοποθετεί την πίστη πρώτη κατά σειρά, για να δείξει ότι ο Θεός είναι ο δημιουργός κάθε αγαθού, και ότι μόνο με την ευλογία του πρέπει να αναμένεται η ευημερία· έτσι πρέπει να παρατηρηθεί ότι συνδέει αυτό με μια άγια ζωή· διότι ο άνθρωπος που τοποθετεί όλη την εμπιστοσύνη του στον Θεό, και παραδίδεται να κυβερνάται από αυτόν, θα ζήσει ευθύς και αθώως, και θα αφιερωθεί στο να κάνει το καλό.Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στην εντολή να ρίξουμε τους δρόμους μας στον Κύριο.
5. Ρίξε [22] τους δρόμους σου στον Κύριο. Εδώ ο Δαβίδ επεξηγεί και επιβεβαιώνει το δόγμα που περιέχεται στον προηγούμενο στίχο. Προκειμένου ο Θεός να εκπληρώσει τις επιθυμίες μας, πρέπει να ρίξουμε όλες τις φροντίδες μας επάνω του με την άσκηση της ελπίδας και της υπομονής. Συνεπώς, διδασκόμαστε από αυτό το χωρίο πώς να διατηρήσουμε τους νόες μας σε ηρεμία εν μέσω ανησυχιών, κινδύνων, και πλημμυρών θλίψης. Δεν μπορεί να υπάρχει αμφιβολία, ότι με τον όρο δρόμους εννοούμε εδώ όλες τις υποθέσεις ή τις εργασίες. Ο άνθρωπος, λοιπόν, ο οποίος, αφήνοντας την έκβαση όλων των υποθέσεών του στο θέλημα του Θεού, και ο οποίος, περιμένοντας υπομονετικά να λάβει από το χέρι του ό,τι ευαρεστείται να στείλει, είτε ευημερία είτε δυστυχία, ρίχνει όλες τις φροντίδες του, και κάθε άλλο βάρος που φέρει, στον κόλπο του· ή, με άλλα λόγια, εμπιστεύεται σε αυτόν όλες τις υποθέσεις του, -- ένας τέτοιος άνθρωπος ρίχνει τους δρόμους του στον Κύριο. Ως εκ τούτου, ο Δαβίδ επαναλαμβάνει το καθήκον της ελπίδας και της εμπιστοσύνης στον Θεό· Και εμπιστεύσου σε αυτόν. Με αυτό υπαινίσσεται, ότι του αποδίδουμε την τιμή στην οποία δικαιούται μόνο όταν εμπιστευόμαστε σε αυτόν την κυβέρνηση και την κατεύθυνση των ζωών μας· και έτσι παρέχει ένα φάρμακο για μια ασθένεια με την οποία σχεδόν όλοι οι άνθρωποι είναι μολυσμένοι. Από πού προέρχεται ότι τα τέκνα του Θεού φθονούν τους ασεβείς, και βρίσκονται συχνά σε θλίψη και αμηχανία, και υποκύπτουν σε υπερβολική λύπη, και μερικές φορές ακόμη και γογγύζουν και παραπονιούνται, παρά μόνο επειδή, εμπλέκοντας τους εαυτούς τους υπερβολικά σε ατελείωτες φροντίδες, και τρέφοντας πολύ πρόθυμα επιθυμία να προνοήσουν για τους εαυτούς τους ανεξάρτητα από τον Θεό, βυθίζονται, όπως ήταν, σε μια άβυσσο, ή τουλάχιστον συσσωρεύουν στους εαυτούς τους ένα τόσο τεράστιο φορτίο φροντίδων, ώστε αναγκάζονται τελικά να βυθιστούν κάτω από αυτό; Επιθυμώντας να παράσχει ένα φάρμακο για αυτό το κακό, ο Δαβίδ μας προειδοποιεί, ότι με το να υποθέτουμε ότι αναλαμβάνουμε την κυβέρνηση της ίδιας μας της ζωής, και να προνοούμε για όλες τις υποθέσεις μας σαν να ήμασταν ικανοί να φέρουμε τόσο μεγάλο βάρος, απατώμαστε πολύ, και ότι, συνεπώς, το μόνο μας φάρμακο είναι να στερεώσουμε τα μάτια μας στην πρόνοια του Θεού, και να αντλήσουμε από αυτή παρηγοριά σε όλες τις θλίψεις μας. Εκείνοι που υπακούουν σε αυτή την συμβουλή θα διαφύγουν εκείνον τον φρικτό λαβύρινθο στον οποίο όλοι οι άνθρωποι κοπιάζουν μάταια· διότι όταν ο Θεός θα έχει πάρει μια φορά τη διαχείριση των υποθέσεών μας στο δικό του χέρι, δεν υπάρχει λόγος να φοβηθούμε ότι η ευημερία θα μας αποτύχει ποτέ. Από πού προέρχεται ότι μας εγκαταλείπει και διαψεύδει τις προσδοκίες μας, αν δεν είναι επειδή τον προκαλούμε, προσποιούμενοι μεγαλύτερη σοφία και κατανόηση από ό,τι κατέχουμε; Εάν, λοιπόν, θα του επιτρέπαμε μόνο, αυτός θα εκτελέσει το μέρος του, και δεν θα διαψεύσει τις προσδοκίες μας, τις οποίες μερικές φορές κάνει ως δίκαιη τιμωρία για την απιστία μας.Ο Καλβίνος συνεχίζει δείχνοντας πώς ο Θεός φέρνει εις φως τη δικαιοσύνη.
6. Και θα φέρει εις φως τη δικαιοσύνη σου ως το φως. Αυτό λέει ο Δαβίδ, για να προλάβει τις αμφιβολίες που συχνά μας ταράζουν όταν φαίνεται ότι χάνουμε τον κόπο μας στην πιστή υπηρεσία του Θεού, και στην ευθύτατη συμπεριφορά μας προς τους πλησίους μας· μάλιστα, όταν η ακεραιότητά μας είτε εκτίθεται στις συκοφαντίες των ασεβών, είτε γίνεται αφορμή βλάβης για εμάς από τους ανθρώπους· διότι τότε θεωρείται ότι δεν έχει καμία σημασία ενώπιον του Θεού. Ο Δαβίδ, λοιπόν, διακηρύττει, ότι ο Θεός δεν θα επιτρέψει η δικαιοσύνη μας να κρύβεται πάντοτε στο σκοτάδι, αλλά ότι θα την διατηρήσει και θα την φέρει εις φως· δηλαδή, όταν θα μας αποδώσει μια τέτοια ανταμοιβή όπως επιθυμούμε. Αναφέρεται στο σκοτάδι της νύχτας, το οποίο διαλύεται σύντομα από την αυγή της ημέρας· σαν να είχε πει, Μπορεί να καταπιεζόμαστε συχνά σοβαρά, και ο Θεός να μην φαίνεται να εγκρίνει την αθωότητά μας, εντούτοις αυτή η εναλλαγή δεν πρέπει να ταράζει περισσότερο τους νόες μας από το σκοτάδι της νύχτας που καλύπτει τη γη· διότι τότε η προσδοκία του φωτός της ημέρας στηρίζει την ελπίδα μας.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος εξετάζει στη συνέχεια την κληρονομιά που υποσχέθηκε σε εκείνους που περιμένουν τον Κύριο.
9. Διότι οι ασεβείς θα εκκοπούν. Δεν είναι χωρίς αιτία που επαναλαμβάνει συνεχώς το ίδιο πράγμα, δηλαδή ότι η ευτυχία και η ευημερία που απολαμβάνουν οι ασεβείς είναι μόνο μάσκα ή φάντασμα· διότι η πρώτη όψη της τυφλώνει τόσο πολύ τις αισθήσεις μας, ώστε δεν μπορούμε να σχηματίσουμε σωστή εκτίμηση του τι θα είναι το τέλος της, υπό το φως του οποίου μόνο πρέπει να κρίνουμε την αξία όλων όσων προηγήθηκαν. Αλλά η αντίθεση μεταξύ των δύο μελών του στίχου πρέπει να παρατηρηθεί. Πρώτον, λέγοντας ότι οι ασεβείς θα εκκοπούν, υπαινίσσεται ότι θα ανθίζουν φρέσκοι και πράσινοι μέχρι να φτάσει ο καιρός της καταστροφής τους· και, δεύτερον, αποδίδοντας τη γη στους ευσεβείς, λέγοντας, Αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη, εννοεί ότι θα ζουν με τέτοιο τρόπο ώστε η ευλογία του Θεού να τους ακολουθεί, ακόμη και μέχρι τον τάφο. Τώρα, όπως έχω ήδη πει, η παρούσα κατάσταση των ανθρώπων πρέπει να εκτιμάται από την κατάσταση στην οποία θα τελειώσει. Από το επίθετο με το οποίο διακρίνει τα παιδιά του Θεού, μαθαίνουμε ότι ασκούνται από σκληρή σύγκρουση για τη δοκιμασία της πίστης τους· διότι μιλάει γι' αυτούς, όχι ως δίκαιους ή ευσεβείς, αλλά ως εκείνους που περιμένουν τον Κύριο. Ποια σκοπιμότητα θα εξυπηρετούσε αυτή η αναμονή, αν δεν στενάζουν κάτω από το βάρος του σταυρού; Επιπλέον, η κατοχή της γης που υπόσχεται στα παιδιά του Θεού δεν πραγματοποιείται πάντα γι' αυτούς· επειδή είναι θέλημα του Κυρίου να ζουν ως ξένοι και προσκυνητές σε αυτήν· ούτε τους επιτρέπει να έχουν οποιαδήποτε σταθερή κατοικία σε αυτήν, αλλά μάλλον τους δοκιμάζει με συχνές θλίψεις, ώστε να επιθυμούν με μεγαλύτερη προθυμία την αιώνια κατοικία του ουρανού. Η σάρκα πάντα επιδιώκει να χτίσει τη φωλιά της για πάντα εδώ· και αν δεν ριχνόμασταν πέρα δώθε και δεν μας άφηναν να αναπαυθούμε, θα ξεχνούσαμε σύντομα τον ουρανό και την αιώνια κληρονομιά. Ωστόσο, εν μέσω αυτής της ανησυχίας, η κατοχή της γης, για την οποία μιλάει εδώ ο Δαβίδ, δεν αφαιρείται από τα παιδιά του Θεού· διότι γνωρίζουν πολύ σίγουρα ότι είναι οι νόμιμοι κληρονόμοι του κόσμου. Ως εκ τούτου, τρώνε τον άρτο τους με ήσυχη συνείδηση και, αν και υποφέρουν στέρηση, όμως ο Θεός φροντίζει για τις ανάγκες τους στην κατάλληλη εποχή. Τέλος, αν και οι ασεβείς εργάζονται για την καταστροφή τους και τους θεωρούν ανάξιους να ζουν στη γη, όμως ο Θεός απλώνει το χέρι του και τους προστατεύει· μάλιστα, τους στηρίζει με τη δύναμή του, ώστε να ζουν πιο ασφαλώς σε κατάσταση εξορίας, από ό,τι οι ασεβείς στις φωλιές τους στις οποίες είναι προσκολλημένοι. Και έτσι η ευλογία, για την οποία μιλάει ο Δαβίδ, είναι εν μέρει μυστική και κρυμμένη, επειδή ο λόγος μας είναι τόσο αμβλύς, ώστε δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τι σημαίνει να κατέχει κανείς τη γη· και όμως οι πιστοί αληθινά αισθάνονται και κατανοούν ότι αυτή η υπόσχεση δεν γίνεται μάταια γι' αυτούς, αφού, έχοντας στερεώσει την άγκυρα της πίστης τους στον Θεό, περνούν τη ζωή τους κάθε μέρα εν ειρήνη, ενώ ο Θεός καθιστά φανερό στην εμπειρία τους ότι η σκιά του χεριού του αρκεί για να τους προστατεύει.Ο Καλβίνος αντλεί την εφαρμογή για τους πράους που κληρονομούν τη γη.
10. Ακόμη λίγο καιρό, και οι ασεβείς δεν θα υπάρχουν. Αυτό είναι επιβεβαίωση του προηγούμενου στίχου. Θα μπορούσε καλά να αντιταχθεί ότι η πραγματική κατάσταση των πραγμάτων στον κόσμο είναι πολύ διαφορετική από ό,τι την παρουσιάζει εδώ ο Δαβίδ, αφού οι ασεβείς απολαμβάνουν τις ηδονές τους και ο λαός του Θεού μαραίνεται σε ασθένεια και πενία. Ο Δαβίδ, λοιπόν, επιθυμώντας να μας προφυλάξει από βιαστική και πρόχειρη κρίση, μας προτρέπει να ησυχάσουμε για λίγο καιρό, μέχρι ο Κύριος να εκκόψει εντελώς τους ασεβείς και να δείξει την αποτελεσματικότητα της χάρης του προς τον δικό του λαό. Αυτό που απαιτεί τότε από μέρους των αληθινών πιστών είναι ότι, με την άσκηση της σοφίας τους, να αναστείλουν την κρίση τους για ένα διάστημα και να μην σταματούν σε κάθε μικροπράγμα, αλλά να ασκούν τις σκέψεις τους σε διαλογισμό πάνω στη θεία πρόνοια, μέχρι ο Θεός να δείξει από τον ουρανό ότι έχει έρθει ο πλήρης καιρός. Αντί, όμως, να τους περιγράφει ως εκείνους που περιμένουν τον Κύριο, τώρα μιλάει γι' αυτούς ως τους πράους· και αυτό δεν το κάνει χωρίς καλό λόγο· διότι αν ένας άνθρωπος δεν πιστεύει ότι ο Θεός διατηρεί τον δικό του λαό με θαυμαστό τρόπο, σαν να ήταν σαν πρόβατα ανάμεσα σε λύκους, θα προσπαθεί πάντα να αποκρούει τη βία με βία. [26] Είναι η ελπίδα μόνη, λοιπόν, που από μόνη της παράγει πραότητα· διότι, συγκρατώντας την ορμητικότητα της σάρκας και καταπραΰνοντας τη σφοδρότητά της, εκπαιδεύει σε ισορροπία και υπομονή εκείνους που υποτάσσονται στον Θεό. Από αυτό το χωρίο φαίνεται ότι ο Χριστός έχει πάρει αυτό που γράφεται στο Ματθαίος 5:5. Η λέξη ειρήνη χρησιμοποιείται γενικά στα εβραϊκά για να δηλώσει την ευημερούσα και ευτυχή έκβαση των πραγμάτων· όμως άλλη έννοια θα συμφωνεί καλύτερα με αυτό το μέρος, δηλαδή ότι ενώ οι ασεβείς θα ταράζονται με εσωτερική θλίψη και ο Θεός θα τους περιβάλλει από κάθε πλευρά με τρόμο, οι πιστοί θα χαίρονται στην αφθονία της ειρήνης. Δεν εννοείται ότι εξαιρούνται από θλίψη, αλλά στηρίζονται από την ηρεμία των νόων τους· ώστε, θεωρώντας όλες τις δοκιμασίες που υπομένουν ως μόνο προσωρινές, τώρα χαίρονται με ελπίδα της υποσχεμένης ανάπαυσης.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού βρίσκεις πιο συχνά τον εαυτό σου να θυμώνει για την φαινομενική επιτυχία των ασεβών; Πώς μπορεί το να ρίξεις τους τρόπους σου στον Κύριο να αλλάξει την αντίδρασή σου στις τρέχουσες πιέσεις; Σε ποια περιοχή σε προσκαλεί ο Θεός να περιμένεις με πραότητα αντί να αγωνίζεσαι για άμεση επίλυση;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κυρίαρχε Πάτερ, ἡσύχασον τὰς ἀνησύχους καρδίας ἡμῶν ἐνώπιον τοῦ θρόνου σου καὶ δίδαξον ἡμᾶς νὰ ῥίπτωμεν πᾶν βάρος ἐπὶ τὴν ἀκατάβλητον πρόνοιαν σου. Ὅταν ἡ παροδικὴ εὐημερία τῶν ἀσεβῶν μᾶς δελεάζῃ εἰς φθόνον, στερέωσον τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν ἐπὶ τὸν λόγον τῆς διαθήκης σου, ὅτι θὰ μαρανθοῦν συντόμως ὡς χόρτος ὑπὸ τὴν δικαίαν σου κρίσιν. Διὰ τοῦ Πνεύματός σου ἐνίσχυσον ἡμᾶς νὰ εὐφραινώμεθα ἐν σοὶ μόνῳ, νὰ κατοικῶμεν ἀσφαλῶς ἐν τῇ γῇ ἣν ὑπέσχου, καὶ νὰ περιπατῶμεν ἐν τῇ δικαιοσύνῃ ἣν παράγεις ἐν τῷ λαῷ σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →