← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις

Πράξεις 1 — με τον Ιωάννη Καλβίνο

Πράξεις 1Υπομνήματα του John Calvin20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σε αυτό το καθημερινό μάθημα στρεφόμαστε στην προσεκτική ερμηνεία του πρώτου κεφαλαίου των Πράξεων που προσφέρει ο Ιωάννης Καλβίνος. Το υπόμνημά του μας καθοδηγεί μέσα από τις τελευταίες εντολές που έδωσε ο Χριστός στους αποστόλους του, την υπόσχεση του Πνεύματος και τη φύση της βασιλείας που επρόκειτο να ιδρυθεί. Η ακριβής προσοχή του Καλβίνου στη διατύπωση του Λουκά μας βοηθά να δούμε τόσο το ιστορικό θεμέλιο όσο και τη διαρκή σημασία για την Εκκλησία. Καθώς ακούμε τα λόγια του, καλούμαστε να δεχθούμε την ίδια σαφήνεια που χρειάζονταν οι απόστολοι πριν σταλούν. Είθε το Πνεύμα που υποσχέθηκε τότε να ανοίγει ακόμη τις καρδιές μας για να δεχθούμε ό,τι είναι γραμμένο.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αρχίζουμε διαβάζοντας το πρώτο κεφάλαιο των Πράξεων με ήσυχο και προσεκτικό τρόπο. Ας αφήσει η αφήγηση της αναλήψεως του Χριστού και η υπόσχεση του Αγίου Πνεύματος να εγκατασταθεί στον νου σας. Προσέξτε πώς ο Λουκάς καταγράφει προσεκτικά τόσο τα λόγια του Ιησού όσο και την απόκριση των αποστόλων. Καθώς διαβάζετε, κρατήστε στον νου σας τα θέματα της μαρτυρίας, της αναμονής και της βασιλείας που σύντομα θα απασχολήσουν την προσοχή του Καλβίνου.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Καλβίνος ανοίγει συνοψίζοντας την ευαγγελική αφήγηση που ο Λουκάς συνεχίζει τώρα. Για να περάσει σε εκείνα που ακολούθησαν την ανάληψη του Χριστού, συνοψίζει εν συντομία το σύνολο όσων είχε πραγματευθεί προηγουμένως στο πρώτο βιβλίο, ώστε να προσθέσει αυτό σε εκείνο. Και θέτει εν συντομία αυτή την περιγραφή της ιστορίας του ευαγγελίου, ότι είναι αφήγηση εκείνων που ο Χριστός έκανε και είπε όσο ήταν παρών στη γη. Επιπλέον, ενώ ερμηνεύουν συνήθως ότι υπήρχε πρώτα στον Χριστό καθαρότητα ζωής, πριν αρχίσει να κηρύττει, αυτό δεν σχετίζεται με τον νου του Λουκά. Αλήθεια είναι ότι τα ήθη ενός καλού και ευσεβούς διδασκάλου πρέπει να διαμορφώνονται έτσι, ώστε να μιλά πρώτα με τη ζωή του, έπειτα με τη γλώσσα του, αλλιώς δεν θα διέφερε από ηθοποιό. Αλλά ο Λουκάς αναφέρεται μάλλον σε ό,τι είχε πει προς το τέλος του ευαγγελίου του, (Λουκάς 24:19), δηλαδή ότι ο Χριστός ήταν προφήτης ισχυρός εν έργω και λόγω, δηλαδή τέτοιος που υπερείχε όχι λιγότερο στα έργα παρά στα λόγια· αν και υπάρχει μικρή διαφορά μεταξύ αυτών των δύο τόπων. Διότι η δύναμη των έργων που επαινείται εκεί ανήκει στα θαύματά του, αλλά το 'να κάνει' φθάνει περαιτέρω κατά τη γνώμη μου, δηλαδή ότι υπό το ίδιο περιλαμβάνονται όλες οι ένδοξες πράξεις που ήταν ιδιόρρυθμες της διακονίας του, όπου ο θάνατος και η ανάστασή του είναι οι κυριότερες. Διότι η διακονία του Μεσσία δεν συνίστατο μόνο στη διδασκαλία, αλλά ήταν επίσης αναγκαίο να κάνει ειρήνη μεταξύ Θεού και ανθρώπου, να είναι Λυτρωτής του λαού, αποκαταστάτης της βασιλείας και αυτουργός αιώνιας ευτυχίας. Όλα αυτά, λέγω, όπως υποσχέθηκαν για τον Μεσσία, έτσι και προσδοκώνταν από τα χέρια του. Για την εντολή που δόθηκε μέσω του Αγίου Πνεύματος, ο Καλβίνος γράφει: Εντολή από το Άγιο Πνεύμα Ο Λουκάς δείχνει με αυτά τα λόγια ότι ο Χριστός δεν αποχώρησε από τον κόσμο έτσι ώστε να μην ενδιαφέρεται πλέον για εμάς· διότι με το να ορίσει αιώνια διακυβέρνηση στην Εκκλησία Του, δηλώνει έτσι ότι είχε φροντίδα να προνοήσει για τη σωτηρία μας· ναι, υποσχέθηκε ότι θα είναι παρών με τους δικούς Του μέχρι το τέλος, (Ματθαίος 28:20), όπως πράγματι είναι πάντοτε παρών μέσω των διακόνων Του. Ο Λουκάς, λοιπόν, μας δείχνει ότι ο Χριστός δεν αποχώρησε νωρίτερα από εδώ, αλλά αμέσως προνόησε για τη διακυβέρνηση της Εκκλησίας Του· από όπου μπορούμε να συμπεράνουμε ότι φροντίζει για τη σωτηρία μας. Και αυτή την πρόνοιά Του έχει σημειώσει σαφώς ο Παύλος στον τόπο που μόλις αναφέρθηκε, όταν λέει ότι εκπλήρωσε τα πάντα, κάνοντας μερικούς αποστόλους, μερικούς ευαγγελιστές, μερικούς ποιμένες κ.λπ. Αλλά αυτές τις εντολές, που ο ευαγγελιστής λέει ότι ο Χριστός έδωσε στους μαθητές Του, τις ερμηνεύω ως το κήρυγμα του ευαγγελίου· όπως οι πρεσβευτές συνηθίζουν να διδάσκονται με ορισμένες εντολές πριν αναλάβουν την πρεσβεία τους, για να μην επιχειρήσουν τίποτε απερίσκεπτα αντίθετο προς το θέλημα και τον νου εκείνου που τους στέλνει. Και όλα αυτά λέγονται προς έπαινο εκείνης της διδασκαλίας που δίδαξαν οι απόστολοι. Για να φανεί αυτό πιο σαφώς, πρέπει να σημειωθεί κάθε πράγμα με τη σειρά του. Πρώτα απ' όλα, λέει ότι εκλέχθηκαν και επιλέχθηκαν από τον Χριστό, ώστε να είμαστε βέβαιοι για την κλήση τους σε εκείνο το έργο. Ούτε θέτει εδώ την εκλογή του Θεού έναντι των ανθρώπινων αξιών, αλλά μόνο βεβαιώνει ότι αναδείχθηκαν από τον Θεό και ότι δεν ανέλαβαν απερίσκεπτα αυτό το έργο. Αυτό είναι αλήθεια, ότι εκλέχθηκαν ελεύθερα· αλλά τώρα πρέπει να ερευνήσουμε ποια είναι η κατεύθυνση του Λουκά σε αυτόν τον τόπο. Λέγω ότι δεν αναφέρεται σε τίποτε άλλο, παρά μόνο στο να είμαστε βέβαιοι για την κλήση των αποστόλων, ώστε να μάθουμε να μην αναφερόμαστε στους ανθρώπους, αλλά στον Υιό του Θεού, τον αυτουργό αυτής, διότι αυτό πρέπει πάντοτε να είναι αρχή στην Εκκλησία, ότι κανείς δεν σφετερίζεται καμία τιμή. Δεύτερον, λέει ότι διδάχθηκαν από τον Χριστό τι έπρεπε να κάνουν. Σαν να έλεγε ότι δεν εξέφεραν τις δικές τους επινοήσεις, αλλά παρέδωσαν ειλικρινά και πιστά ό,τι τους είχε ανατεθεί από τον ουράνιο Δάσκαλό τους. Και για να είναι πιο σεβαστό ό,τι τους δίδαξε ο Χριστός, προσθέτει αυτό, ότι έγινε με την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Όχι επειδή ο Υιός του Θεού είχε ανάγκη να καθοδηγείται από κάποιον άλλον, ο οποίος είναι αιώνια σοφία, αλλά επειδή ήταν επίσης άνθρωπος, για να μην νομίσει κανείς ότι παρέδιδε εκείνα που παρέδιδε με ανθρώπινη ευφυΐα και λόγο, μας επαναφέρει ρητά στην θεία αυθεντία. Όπως ο ίδιος ο Κύριος βεβαιώνει τόσο συχνά ότι δεν δίδαξε τίποτε άλλο παρά ό,τι είχε λάβει από τον Πατέρα Του· και γι' αυτό λέει ότι η διδασκαλία Του δεν ήταν δική Του. Επομένως, σημαίνει ότι στο κήρυγμα του ευαγγελίου δεν υπάρχει τίποτε που να προέρχεται από τον ανθρώπινο νου, αλλά ότι είναι η θεία διάταξη του Πνεύματος, στην οποία οφείλει να υποταχθεί ολόκληρος ο κόσμος. Σχετικά με τη βασιλεία του Θεού, ο Καλβίνος εξηγεί: Πραγματεύεται για τη βασιλεία του Θεού Μας λέει πάλι ότι οι ίδιοι οι απόστολοι διδάχθηκαν καλά πριν αναλάβουν να διδάξουν άλλους· επομένως, ό,τι εξέφεραν και έφεραν στο φως, είτε με λόγια είτε με γραφή, σχετικά με τη βασιλεία του Θεού, είναι εκείνοι οι λόγοι που ο ίδιος ο Χριστός εξέφερε. Και με αυτό θέτει εν συντομία το τέλος της διδασκαλίας του ευαγγελίου· δηλαδή ότι ο Θεός να βασιλεύει σε εμάς. Η αναγέννηση είναι η αρχή αυτής της βασιλείας, και το τέλος της είναι η μακάρια αθανασία· οι μεσαίες διαδικασίες είναι σε πιο ευρεία πρόοδο και αύξηση της αναγέννησης. Αλλά για να φανεί αυτό πιο σαφώς, πρέπει πρώτα να σημειώσουμε ότι γεννιόμαστε και ζούμε ξένοι και αλλοδαποί από τη βασιλεία του Θεού, μέχρις ότου ο Θεός μας πλάσει ξανά σε νέα ζωή. Επομένως, μπορούμε να θέσουμε σωστά τον κόσμο, τη σάρκα και ό,τι υπάρχει στη φύση του ανθρώπου ενάντια στη βασιλεία του Θεού, ως αντίθετα προς αυτήν. Διότι ο φυσικός άνθρωπος είναι ολόκληρος απασχολημένος με τα πράγματα αυτού του κόσμου, και ζητά την ευτυχία εδώ· εν τω μεταξύ, είμαστε σαν εξόριστοι από τον Θεό, και αυτός ομοίως από εμάς· αλλά ο Χριστός, με το κήρυγμα του ευαγγελίου, μας ανυψώνει στη μελέτη της μελλοντικής ζωής. Και για να το φέρει αυτό καλύτερα σε πέρας, μεταρρυθμίζει όλα τα επίγεια πάθη μας, και έτσι αφού μας απογυμνώσει από τις κακίες της σάρκας μας, μας χωρίζει από τον κόσμο. Και, όπως ο αιώνιος θάνατος είναι προετοιμασμένος για όλους εκείνους που ζουν κατά τη σάρκα, έτσι στο μέτρο που ο εσωτερικός άνθρωπος ανανεώνεται σε εμάς, ώστε να προχωρήσουμε στην πνευματική ζωή, πλησιάζουμε περισσότερο στην τελειότητα της βασιλείας του Θεού· η οποία είναι η κοινωνία της δόξας του Θεού. Επομένως, ο Θεός θα βασιλεύει σε εμάς και μεταξύ μας τώρα, ώστε να μας καταστήσει τελικά μετόχους της βασιλείας Του. Από αυτό συμπεραίνουμε ότι ο Χριστός πραγματεύθηκε κυρίως για τη διαφθορά του ανθρώπινου γένους· για την τυραννία της αμαρτίας, της οποίας είμαστε δούλοι· για την κατάρα και την ενοχή του αιώνιου θανάτου, στην οποία όλοι υποκείμεθα, και επίσης για τα μέσα για να αποκτήσουμε σωτηρία· για την άφεση των αμαρτιών· για την άρνηση της σάρκας· για τη δικαιοσύνη του πνεύματος· για την ελπίδα της αιώνιας ζωής, και για παρόμοια πράγματα. Και αν θέλουμε να διδαχθούμε σωστά στον Χριστιανισμό, πρέπει να εφαρμόσουμε τις σπουδές μας σε αυτά τα πράγματα.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Καλβίνος στη συνέχεια εξάγει την αναγκαία σύνδεση μεταξύ των έργων και της διδασκαλίας του Χριστού. Τώρα βλέπουμε ότι το σύνολο του ευαγγελίου συνίσταται σε αυτά τα δύο μέρη, δηλαδή στη διδασκαλία του Χριστού και στα έργα Του· διότι δεν έφερε μόνο στους ανθρώπους εκείνη την πρεσβεία που του ανατέθηκε από τον Πατέρα Του, αλλά εκτέλεσε επίσης όλα όσα μπορούσαν να απαιτηθούν από τον Μεσσία. Άρχισε τη βασιλεία Του, ειρήνευσε τον Θεό με τη θυσία Του, καθάρισε τις αμαρτίες του ανθρώπου με το ίδιο το πολύτιμο αίμα Του, υπέταξε τον θάνατο και τον διάβολο, μας αποκατέστησε στην αληθινή ελευθερία, μας απέκτησε δικαιοσύνη και ζωή. Και για να είναι βέβαιο ό,τι είτε έκανε είτε είπε, απέδειξε με θαύματα ότι είναι ο Υιός του Θεού. Έτσι ώστε αυτή η λέξη, 'να κάνει', επεκτείνεται και στα θαύματά του· αλλά δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο σε αυτά. Εδώ πρέπει να σημειώσουμε ότι εκείνοι που έχουν μόνο τη γυμνή γνώση της ιστορίας δεν έχουν το ευαγγέλιο· εκτός αν προστεθεί σε αυτήν η γνώση της διδασκαλίας που καθιστά φανερούς τους καρπούς των έργων του Χριστού. Διότι αυτός είναι ένας ιερός δεσμός που κανείς δεν μπορεί να λύσει. Επομένως, όποτε γίνεται λόγος για τη διδασκαλία του Χριστού, ας μάθουμε να προσθέτουμε σε αυτήν τα έργα Του, ως σφραγίδες με τις οποίες η αλήθεια της καθιερώνεται και επιβεβαιώνεται, και το αποτέλεσμα δηλώνεται. Επιπλέον, για να αποκομίσουμε ωφέλεια από τον θάνατο και την ανάστασή Του, και επίσης για να έχουν τα θαύματα τη χρήση τους, πρέπει πάντοτε να αναφερόμαστε σε Εκείνον που μιλά. Διότι αυτός είναι ο αληθινός κανόνας του Χριστιανισμού.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς η έμφαση του Καλβίνου τόσο στα έργα όσο και στα λόγια του Χριστού διαμορφώνει τον τρόπο που διαβάζετε τις ευαγγελικές αφηγήσεις; Με ποιους τρόπους η υπόσχεση της ελεύσεως του Πνεύματος εξακολουθεί να καλεί την Εκκλησία σε υπομονετική αναμονή σήμερα; Πού αισθάνεστε την ανάγκη για μεγαλύτερη βεβαιότητα σχετικά με την κλήση που ο Χριστός έχει δώσει στον λαό Του;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ Κυρίαρχε, ὁ ὑψώσας τὸν Υἱόν Σου εἰς τὰ δεξιὰ τῆς μεγαλειότητος καὶ ἐκχέας τὸ πνεύμα τῆς ἐπαγγελίας ἐπὶ τὴν ἐκκλησίαν Σου, δώρησαι ἡμῖν χάριν ἵνα προσμένωμεν τῷ λόγῳ Σου μετὰ σταθερᾶς καρδίας καὶ μαρτυρῶμεν τὴν ἀνάστασιν καὶ ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ. Στήριξον ἡμᾶς ἐν τῇ ὑπακοῇ τῇ ἀπορρεούσῃ ἐκ τῆς πιστότητος τῆς διαθήκης Σου, ἵνα ἡ βασιλεία ἡ ἀρξαμένη ἐν ἡμῖν προχωρῇ ἕως τῆς συντελείας αὐτῆς ἐν τῇ παρουσίᾳ Σου. Ἀμήν.

Υπομνήματα του John Calvin · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →