Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 29-30 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα εισερχόμαστε στον βροντερό ύμνο του Ψαλμού 29 και στη ευγνώμων μαρτυρία του Ψαλμού 30 υπό την καθοδήγηση του Ιωάννη Καλβίνου. Το σχόλιό του μας εισάγει στη μεγαλειότητα της φωνής του Θεού και στο τρυφερό έλεος που ακολουθεί την παιδεία. Καθώς ακούμε, η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου μας υπενθυμίζει ότι κάθε καταιγίδα και κάθε απελευθέρωση δείχνει πέρα από τη φύση στον ζωντανό Θεό που βασιλεύει. Προσκαλούμαστε να αποθέσουμε την υπερηφάνεια, να φοβηθούμε τον Κύριο ορθά και να αναπαυθούμε στη δύναμη που μόνο αυτός παρέχει. Ας αφυπνίσουν αυτά τα αρχαία λόγια, φωτισμένα από τη διορατικότητα του Καλβίνου, φρέσκια ευλάβεια και ελπίδα στις καρδιές μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ήσυχη προσοχή, διαβάστε τους Ψαλμούς 29 και 30 δυνατά. Προσέξτε την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση να δοθεί δόξα στον Κύριο και τις ζωντανές εικόνες της φωνής του που σείει την κτίση. Έπειτα ακούστε το προσωπικό άσμα του Δαβίδ για απελευθέρωση στο κεφάλαιο 30. Αφήστε την αντίθεση μεταξύ θεϊκής δύναμης και θεϊκού ελέους να εγκατασταθεί στο πνεύμα σας πριν μελετήσουμε την ερμηνεία του Καλβίνου.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει απευθυνόμενος στους γιους των ισχυρών.
1. Δότε εις τον Ιεχωβά, υιοί των ισχυρών. Δεν υπήρχει αμφιβολία ότι ο σκοπός του Δαβίδ ήταν να οδηγήσει όλους τους ανθρώπους στην λατρεία και τον σεβασμό του Θεού· αλλά επειδή είναι δυσκολότερο να επαναφέρει σε τάξη τους μεγάλους άνδρες, οι οποίοι υπερέχουν σε βαθμό, απευθύνεται ρητώς προς αυτούς. Είναι προφανές ότι οι Εβδομήκοντα, δίνοντας την μετάφραση, υιοί κριών, [605] παρασύρθηκαν σε λάθος από την συγγένεια των εβραϊκών λέξεων. [606] Όσον αφορά την σημασία της λέξεως, πράγματι, οι Ιουδαίοι σχολιαστές συμφωνούν όλοι· αλλά όταν προχωρούν να μιλήσουν για το νόημά της, την διαστρέφουν και την συσκοτίζουν με τα ψυχρότερα σχόλια. Μερικοί την ερμηνεύουν για τους αγγέλους, [607] μερικοί για τα άστρα· και άλλοι θέλουν να εννοείται ότι με τους μεγάλους άνδρες στους οποίους γίνεται αναφορά εννοούνται οι άγιοι πατέρες. Αλλά ο Δαβίδ σκόπευε μόνο να ταπεινώσει τους άρχοντες αυτού του κόσμου, οι οποίοι, μεθυσμένοι από υπερηφάνεια, υψώνουν τα κέρατά τους εναντίον του Θεού. Αυτός, συνεπώς, είναι ο λόγος για τον οποίο εισάγει τον Θεό, με φοβερή φωνή, υποτάσσοντας με βροντές, χαλάζια, καταιγίδες και αστραπές, αυτούς τους πεισματάρηδες και σκληροτράχηλους γίγαντες, οι οποίοι, εάν δεν πλήττονται από φόβο, αρνούνται να στέκονται με δέος ενώπιον οποιασδήποτε δυνάμεως στον ουρανό. Βλέπουμε, λοιπόν, γιατί, παρακάμπτοντας τους άλλους, κατευθύνει τον λόγο του ιδιαιτέρως προς τους γιους των ισχυρών. Ο λόγος είναι, επειδή δεν υπάρχει τίποτε συνηθέστερο με αυτούς από το να καταχρώνται την υψηλή τους θέση με ασεβείς πράξεις, ενώ παράφρονα σφετερίζονται για τον εαυτό τους κάθε θεία προνομία. Τουλάχιστον ώστε να υποτάσσονται μετρίως στον Θεό, και, ενθυμούμενοι την αδυναμία τους, να στηρίζουν την εξάρτησή τους στην χάρη του, είναι αναγκαίο, ως εκ τούτου, να τους εξαναγκάσει με δύναμη. Ο Δαβίδ, λοιπόν, τους προστάζει να δώσουν ισχύ εις τον Ιεχωβά, επειδή, παραπλανημένοι από τις απατηλές φαντασιώσεις τους, νομίζουν ότι η δύναμη την οποία κατέχουν τους παρέχεται από κάποια άλλη πηγή παρά από τον ουρανό. Εν συντομία, τους προτρέπει να αποβάλουν την υπεροψία τους, και την ψευδή γνώμη τους περί της ιδίας τους δυνάμεως, και να δοξάσουν τον Θεό όπως του αξίζει. Με την δόξα του ονόματος του Θεού, (εδ. 2,) εννοεί εκείνη η οποία είναι άξια της μεγαλειότητός του, από την οποία οι μεγάλοι άνδρες αυτού του κόσμου συνήθως τον στερούν. Η επανάληψη, επίσης, δείχνει ότι πρέπει να ωθούνται σφοδρώς προτού να αποσπασθεί από αυτούς η ορθή αναγνώριση. Με την λαμπρότητα του αγιαστηρίου του Θεού [608] πρέπει να εννοηθεί, όχι ο ουρανός όπως νομίζουν μερικοί, αλλά η σκηνή της διαθήκης, στολισμένη με τα σύμβολα της θείας δόξας, όπως είναι προφανές από το συμφραζόμενο. Και ο προφήτης ανέφερε σκοπίμως αυτόν τον τόπο, στον οποίο ο αληθινός Θεός είχε φανερωθεί, ώστε όλοι οι άνθρωποι, αποχαιρετώντας την δεισιδαιμονία, να καταφύγουν στην καθαρή λατρεία του Θεού. Δεν θα αρκούσε να λατρεύει κανείς οποιαδήποτε ουράνια δύναμη, αλλά ο ένας και αμετάβλητος Θεός μόνος πρέπει να λατρεύεται, το οποίο δεν μπορεί να συμβεί έως ότου ο κόσμος ανακτηθεί από όλες τις ανόητες επινοήσεις και υπηρεσίες που σφυρηλατήθηκαν στους εγκεφάλους των ανθρώπων.Περί της φωνής του Ιεχωβά, ο Καλβίνος γράφει:
Η πείρα, επίσης, μας λέγει ότι εκείνοι οι οποίοι είναι τολμηρότεροι στην περιφρόνηση του Θεού φοβούνται περισσότερο τις βροντές, τις καταιγίδες και παρόμοιες βίαιες ταραχές. Με μεγάλη καταλληλότητα, λοιπόν, ο προφήτης προσκαλεί την προσοχή μας σε αυτά τα παραδείγματα τα οποία πλήττουν τους ακατέργαστους και αναίσθητους με κάποια αίσθηση της υπάρξεως Θεού, [610] και τους ξεσηκώνουν σε δράση, όσο νωθροί και αδιάφοροι κι αν είναι. Δεν λέγει ότι ο ήλιος ανατέλλει από ημέρα σε ημέρα, και διαχέει τις ζωογόνες ακτίνες του, ούτε ότι η βροχή κατέρχεται ήπια για να γονιμοποιήσει την γη με την υγρασία της· αλλά προβάλλει βροντές, βίαιες καταιγίδες, και τέτοια πράγματα τα οποία πλήττουν τις καρδιές των ανθρώπων με δέος λόγω της βιαιότητός τους. Ο Θεός, αληθώς, ομιλεί σε όλα τα πλάσματά του, αλλά εδώ ο προφήτης αναφέρει εκείνους τους ήχους οι οποίοι μας ξεσηκώνουν από την νύστα μας, ή μάλλον από την λήθαργό μας, με την ένταση του θορύβου τους. Έχουμε πει, ότι αυτή η γλώσσα απευθύνεται κυρίως προς εκείνους οι οποίοι με πεισματώδη απερισκεψία, αποβάλλουν από αυτούς, όσο μπορούν, κάθε σκέψη για τον Θεό. Οι ίδιες οι εικόνες τις οποίες χρησιμοποιεί δηλώνουν επαρκώς, ότι ο σκοπός του Δαβίδ ήταν να υποτάξει με φόβο την πείσματα η οποία δεν υποχωρεί πρόθυμα διαφορετικά. Τρις επαναλαμβάνει ότι η φωνή του Θεού ακούεται σε μεγάλες και βίαιες καταιγίδες, και στον επόμενο στίχο προσθέτει, ότι είναι πλήρης δυνάμεως και μεγαλειότητος.Ο Καλβίνος συνεχίζει με την φωνή η οποία σπάζει τους κέδρους.
5. Η φωνή του Ιεχωβά σπάζει τους κέδρους. Βλέπουμε πώς ο προφήτης, για να υποτάξει την πείσματα των ανθρώπων, δείχνει, με κάθε λέξη, ότι ο Θεός είναι φοβερός. Επίσης φαίνεται να ελέγχει, παρεμπιπτόντως, την τρέλα των υπερηφάνων, και εκείνων οι οποίοι φουσκώνουν με μάταιη αυταρέσκεια, επειδή δεν ακούν την φωνή του Θεού στις βροντές του, σχίζοντας τον αέρα με τις αστραπές του, κλονίζοντας τα υψηλά όρη, καταρρίπτοντας και ανατρέποντας τα υψηλότερα δένδρα. Τι τερατώδες πράγμα είναι, ότι ενώ όλη η άλογη δημιουργία τρέμει ενώπιον του Θεού, οι άνθρωποι μόνοι, οι οποίοι είναι προικισμένοι με αίσθηση και λόγο, δεν κινούνται! Επιπλέον, μολονότι κατέχουν ευφυΐα και μάθηση, χρησιμοποιούν μαγείας για να κλείσουν τα αυτιά τους στην φωνή του Θεού, όσο ισχυρή κι αν είναι, μήπως φθάσει στις καρδιές τους. Οι φιλόσοφοι δεν νομίζουν ότι έχουν συλλογισθεί αρκετά επιδέξια περί των κατωτέρων αιτίων, εκτός εάν αποχωρίζουν τον Θεό πολύ μακριά από τα έργα του. Είναι, όμως, μια διαβολική επιστήμη, η οποία στερεώνει τις θεωρήσεις μας στα έργα της φύσεως, και τις αποστρέφει από τον Θεό. Εάν κάποιος ο οποίος ήθελε να γνωρίσει έναν άνδρα δεν έδινε καμία προσοχή στο πρόσωπό του, αλλά έστρεφε τα μάτια του μόνο στις άκρες των νυχιών του, η ανοησία του θα μπορούσε δικαίως να χλευασθεί. Αλλά πολύ μεγαλύτερη είναι η ανοησία εκείνων των φιλοσόφων, οι οποίοι, από μεσαίες και προσεχείς αιτίες, υφαίνουν για τον εαυτό τους παραπετάσματα, μήπως αναγκασθούν να αναγνωρίσουν το χέρι του Θεού, το οποίο φανερώνεται προφανώς στα έργα του. Ο ψαλμωδός αναφέρει ιδιαιτέρως τους κέδρους του Λιβάνου, επειδή υψηλοί και ωραίοι κέδροι ευρίσκοντο εκεί. Αναφέρεται επίσης στον Λίβανο και το όρος Ερμών, και στην έρημο Κάδης, [611] επειδή αυτοί οι τόποι ήσαν γνωστότεροι στους Ιουδαίους. Χρησιμοποιεί, πράγματι, μια ιδιαίτερα ποιητική εικόνα συνοδευόμενη από υπερβολή, όταν λέγει, ότι ο Λίβανος πηδά σαν μοσχάρι στην φωνή του Θεού, και ο Σειριών (ο οποίος ονομάζεται επίσης όρος Ερμών [612]) σαν μονόκερος, ο οποίος, γνωρίζουμε, είναι ένα από τα ταχύτερα ζώα. Αναφέρεται επίσης στον φοβερό θόρυβο της βροντής, ο οποίος φαίνεται σχεδόν να κλονίζει τα όρη μέχρι τα θεμέλιά τους. Παρόμοια είναι η εικόνα, όταν λέγει, ο Κύριος εκβάλλει φλόγες πυρός, το οποίο γίνεται όταν οι ατμοί, πλήττονται, ως εκ τούτου, με το σφυρί του, εκρήγνυνται σε αστραπές και κεραυνούς. Ο Αριστοτέλης, στο βιβλίο του περί Μετεώρων, συλλογίζεται πολύ οξυδερκώς περί αυτών των πραγμάτων, όσον αφορά τις προσεχείς αιτίες, μόνο που παραλείπει το κύριο σημείο. Η διερεύνηση αυτών θα ήταν, πράγματι, και ωφέλιμη και ευχάριστη άσκηση, εάν οδηγούμασταν από αυτήν, όπως οφείλουμε, στον ίδιο τον Δημιουργό της Φύσεως. Αλλά τίποτε δεν είναι πιο παράλογο από το, όταν συναντούμε μεσαίες αιτίες, όσο πολλές κι αν είναι, να σταματούμε και να καθυστερούμε από αυτές, σαν από τόσα εμπόδια, από το να πλησιάσουμε τον Θεό· [613] διότι αυτό είναι το ίδιο σαν να παρέμενε κανείς στα ίδια τα στοιχειώδη των πραγμάτων καθ' όλη την ζωή του, χωρίς να προχωρεί περαιτέρω. Εν συντομία, αυτό είναι να μαθαίνει κανείς με τέτοιον τρόπο ώστε να μην μπορεί ποτέ να γνωρίζει τίποτε. Εκείνη η οξυδέρκεια μόνη, λοιπόν, είναι άξια επαίνου, η οποία μας ανυψώνει με αυτά τα μέσα ακόμη και στον ουρανό, ώστε να μην πλήττει τα αυτιά μας μόνο ένας συγκεχυμένος θόρυβος, αλλά η φωνή του Κυρίου να διεισδύει στις καρδιές μας, και να μας διδάσκει να προσευχόμαστε και να υπηρετούμε τον Θεό. Μερικοί ερμηνεύουν την εβραϊκή λέξη ychyl, yachil, την οποία μεταφράσαμε ως τρέμει, με άλλον τρόπο, δηλαδή ότι ο Θεός κάνει την έρημο Κάδης να οδυνάται σε τοκετό· [614] εξαιτίας των ποικίλων θαυμάτων τα οποία έγιναν σε αυτήν καθώς οι Ισραηλίτες διέρχονταν από αυτήν. Αλλά αυτή η έννοια την απορρίπτω, ως πολύ λεπτή και τεταμένη. Ο Δαβίδ φαίνεται μάλλον να αναφέρεται στα κοινά αισθήματα των ανθρώπων· διότι όπως οι έρημοι είναι τρομερές από μόνες τους, γίνονται πολύ περισσότερο όταν γεμίζουν με βροντές, χαλάζι και καταιγίδες. Δεν αντιλέγω, όμως, ότι η έρημος μπορεί να εννοηθεί, κατά συνεκδοχή, να σημαίνει τα άγρια θηρία τα οποία διαμένουν σε αυτήν· και έτσι ο επόμενος στίχος, όπου αναφέρονται οι έλαφοι, μπορεί να θεωρηθεί ως προστιθέμενος κατά τρόπο ερμηνείας.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος στρέφεται στον Ψαλμό 30 με προτροπή να ψάλλουμε προς τον Ιεχωβά.
4. Ψάλλετε προς τον Ιεχωβά. Για να μαρτυρήσει καλύτερα την ευγνωμοσύνη του, ο Δαβίδ καλεί όλους τους αγίους να ενωθούν μαζί του στο να ψάλλουν τους αίνους του Θεού· και υπό μία τάξη περιγράφει όλο το σώμα. Καθώς είχε διασωθεί πέρα από κάθε προσδοκία, και από αυτό το παράδειγμα είχε διδαχθεί σχετικά με την συνεχή και άπειρη αγαθότητα του Θεού προς όλους τους ευσεβείς, ξεσπά σε αυτή την προτροπή, στην οποία περιλαμβάνει την γενική απελευθέρωση ολόκληρης της Εκκλησίας καθώς και την δική του. Δεν επαναλαμβάνει μόνο τι ήταν ο Θεός για τον εαυτό του, αλλά και πόσο γενναιόδωρα και άμεσα συνηθίζει να βοηθά τον λαό Του. Εν συντομία, επιβεβαιωμένος από ένα ιδιαίτερο παράδειγμα στρέφει τις σκέψεις του στην γενική αλήθεια. Η έννοια του εβραϊκού όρου χσυντίμ, χασιντίμ, τον οποίο μεταφράσαμε ως πραότητα, με τον οποίο ο Δαβίδ συχνά περιγράφει τους πιστούς, έχει ήδη δειχθεί στον δέκατο έκτο Ψαλμό. Η ουράνια υιοθεσία τους οφείλει να τους διεγείρει στην άσκηση της ευεργεσίας, ώστε να μιμηθούν την διάθεση του Πατέρα τους,
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σας η υπερηφάνεια αντιστέκεται στη φωνή του Θεού; Πώς μια πρόσφατη καταιγίδα ή απελευθέρωση σας προσέλκυσε στη λατρεία; Πώς θα ήταν να αναπαυθείτε σήμερα στη δύναμη και την ειρήνη που ο Θεός δίνει στον λαό του;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Παντοκράτορ, η φωνή Σου είναι πλήρης μεγαλείου, βροντώντας πάνω από τα ύδατα και συντρίβοντας τους κέδρους, διακηρύσσοντας την αιώνια βασιλεία Σου επί πάσης της κτίσεως. Δίδαξον ημάς να αποδίδωμεν εις το όνομά Σου την δόξαν την πρέπουσαν εις την αγιότητά Σου, ταπεινώνοντας την αυτοπεποίθησίν μας και αφυπνίζοντας την ευγνωμοσύνην διά την διαθηκικήν Σου ευσπλαχνίαν. Δος όπως η αυτή δύναμις η οποία συγκρατεί το σύμπαν ενισχύση τον λαόν Σου και ευλογήση ημάς με ειρήνην, διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →