Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιωάννης
Εν αρχή ήν ο Λόγος: Το Προοίμιον του Αγίου Ιωάννου
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Η Εκκλησία μνημονεύει τον Ευαγγελιστή Ιωάννη ως «τον Θεολόγον» — όχι διά τινα μάθησιν του κόσμου τούτου, διότι ήτο αλιεύς της Γαλιλαίας, αλλά διότι το Πνεύμα τον ανύψωσε να ψάλλη περί του αιωνίου Λόγου. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο χρυσόστομος κήρυξ της Ανατολής, θαυμάζει ότι εν τω Ευαγγελίω τούτω δεν ομιλεί πράγματι ο άνθρωπος: ο Θεός ομιλεί δι' αυτού. Ενώ οι άλλοι Ευαγγελισταί αρχίζουν από την έλευσιν του Κυρίου εν σαρκί, ο Ιωάννης αρχίζει προ πάσης αρχής — εν τω κόλπω του Πατρός. Ερχόμεθα, λοιπόν, ουχί να θαυμάσωμεν λόγους ανδρός συνετού, αλλά να σταθώμεν ησύχως επί του κατωφλίου του ακτίστου Φωτός.
Διαβάστε
Ανάγνωσις
Αναγίνωσκε βραδέως το Προοίμιον, Ιωάννης 1:1–18 — «Εν αρχή ήν ο Λόγος». Άφες τους πρώτους λόγους να καθίσουν προ της αναγνώσεως περαιτέρω· ο Χρυσόστομος συμβουλεύει ότι τοιαύται βραχείαι, βαρύτιμοι ρήσεις δίδονται ώστε να εμφυτευθούν ευκόλως εν ταις διανοίαις ημών. Παρατήρει πώς ο Ευαγγελιστής ανέρχεται από την αιωνιότητα του Λόγου, διά της δημιουργίας πάντων των πραγμάτων, εις το θαύμα ότι «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν».
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χρυσόστομος ερωτά διατί ο Ιωάννης, μόνος μεταξύ των Ευαγγελιστών, ανοίγει ουχί διά της φάτνης αλλά διά της αιωνιότητος. Διότι οι άλλοι είχον διατρίψει πλείστον επί της εν σαρκί ελεύσεως του Κυρίου, εδόθη εις τον Ιωάννην να ανυψώση τον νουν υψηλότερον, ίνα μη αναπαυώμεθα εν τοις κατωτέροις δόγμασι μόνον. Και η αυθεντία των λόγων δεν είναι του αλιέως ιδία — λέγει ο Χρυσόστομος ότι
ουχ ούτος, αλλά ο Θεός δι' αυτού, ομιλεί προς το ανθρώπινον γένος. Τόσον σαφής είναι η διδασκαλία η δι' αυτού δοθείσα ώστε ο Χρυσόστομος δύναται να είπη
αι διδασκαλίαι του ανδρός τούτου είναι σαφέστεραι των ηλιακών ακτίνων. Η πρώτη λέξις, «ην», φέρει το βάρος της αιωνιότητος:
Ως ουν η έκφρασις, Εν αρχή ήν ο Λόγος, δείκνυσι την αιωνιότητα αυτού, ούτω το ην εν αρχή προς τον Θεόν, απεκάλυψεν ημίν την συναιωνιότητα αυτού.Και «ο Λόγος ην προς τον Θεόν» φυλάττει την ιδιαιτέραν και αιωνίαν προσωπικότητα αυτού, διότι
Ου γαρ λέγει, ην εν τω Θεώ, αλλά ην προς τον Θεόν· δηλών ημίν την αιωνιότητα αυτού ως προς το πρόσωπον.Διά του Λόγου τούτου πάντα εγένετο, και ουδέν χωρίς αυτού:
Πάντα δι' αυτού εγένετο. Και ίνα μη νομίσης ότι ομιλεί μόνον περί πάντων των υπό Μωϋσέως μνημονευομένων, προστίθησιν, ότι χωρίς αυτού εγένετο ουδέ εν ο γέγονεν. Και τότε το θαύμα των θαυμάτων: ο αυτός ούτος αιώνιος Λόγος εγένετο σαρξ, ουχί παυσάμενος να είναι Θεός —
μένων όπερ εστιν, ούτως ανέλαβε το σχήμα δούλου— και κατώκησε μεταξύ ημών ουχί προς καιρόν αλλά εις τον αιώνα:
Κατοικεί την σκηνήν ταύτην εις τον αιώνα, διότι ενεδύθη την σάρκα ημών, ουχί ως πάλιν να αφήση αυτήν, αλλά πάντοτε να έχη αυτήν μεθ' εαυτού.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Παρατήρει το πρότυπον της καθόδου και της δωρεάς εν τω Προοιμίω: ο Λόγος ο ων Θεός (εδ. 1) γίνεται σαρξ και σκηνεί εν ημίν (εδ. 14), και «εκ του πληρώματος αυτού ημείς πάντες ελάβομεν, και χάριν αντί χάριτος» (εδ. 16). Το Φως δεν μένει μακράν· έρχεται ίνα οραθή, ψηλαφηθή, ληφθή. Ο Χρυσόστομος θαυμάζει ότι η κάθοδος αύτη ουδέν κοστίζει εις τον Λόγον εκ της δόξης αυτού ενώ ανυψοί ημάς υπέρ πάσαν μέτρησιν:
Διότι το υψηλόν όταν συνάπτεται μετά του ταπεινού ουδαμώς θίγει την ιδίαν τιμήν αυτού, ενώ ανυψοί το έτερον εκ της υπερβολικής ταπεινώσεως αυτού· και ούτως εγένετο μετά του Κυρίου. Η αυτή συγκατάβασις η οποία έθεσε τον Λόγον εν τη σαρκί ημών έθεσε το Ευαγγέλιον επί των χειλέων Γαλιλαίου αλιέως — η υψίστη θεολογία και το ταπεινότατον σκεύος, συναντώμενα εν ενί πνεύματι.
Απαντήστε
Απόκρισις
Πού εν τη ζωή σου πειράζεσαι να αναπαύεσαι εν τοις κατωτέροις δόγμασι μόνον — να κρατής τον Χριστόν άνετον και πλησίον, άνευ του να Τον αφής να είναι και ο αιώνιος Λόγος ο προ πάντων των πραγμάτων ων, προς ον οφείλεις τα πάντα; Τι θα μετεβάλλετο σήμερον εάν εδέχεσο Αυτόν ως αμφότερα: τον Λόγον σαρκωθέντα ο οποίος περιεπάτησε την οδόν σου, και το άκτιστον Φως το οποίον εποίησε την οδόν; Ονόμασον μίαν χάριν ην έλαβες «εκ του πληρώματος αυτού», και ευχαρίστησον δι' αυτήν ονομαστί.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Λόγε του Θεού, ο εν αρχή προς τον Θεόν ων και Θεός ων, και ο δι' ημάς σαρξ γενόμενος και σκηνώσας εν ημίν: άνοιξον τους οφθαλμούς της καρδίας μου ίνα θεάσωμαι την δόξαν Σου, πλήρη χάριτος και αληθείας. Ως ωμίλησας διά του δούλου Σου Ιωάννου, ομίλησον νυν εν εμοί· και ως έλαβον εκ του πληρώματός Σου, άφες με να ζήσω την ημέραν ταύτην ως τέκνον φωτός, εις δόξαν του Πατρός, μετά Σου και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →