Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Γένεσις
Γένεσις 15-16 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα ακούμε τον Ιωάννη Καλβίνο καθώς ανοίγει την πλούσια αφήγηση της Γενέσεως 15 και 16. Η προσεκτική προσοχή του Καλβίνου στο κείμενο αποκαλύπτει πώς ο Θεός συναντά τον Αβραάμ σε στιγμές αβεβαιότητας και υπόσχεσης. Το σχόλιό του μας εισάγει στην αρχαία ιστορία ενώ δείχνει τη διαρκή σημασία της για την πίστη. Καθώς ακολουθούμε την κατά στίχο επεξεργασία του Καλβίνου, ανακαλύπτουμε νέα ενθάρρυνση να εμπιστευθούμε τον λόγο του Κυρίου. Αυτή η μελέτη μας καλεί να επιβραδύνουμε και να λάβουμε τις ίδιες διαβεβαιώσεις που στήριξαν τον Αβραάμ πριν από πολύ καιρό.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ξεκινήστε διαβάζοντας τα κεφάλαια 15 και 16 της Γενέσεως αργά και προσευχητικά. Προσέξτε τις υποσχέσεις που λέγονται στον Αβραάμ, τις ειλικρινείς ερωτήσεις του και τις υπομονετικές απαντήσεις του Κυρίου. Αφήστε την αφήγηση να ξεδιπλωθεί χωρίς βιασύνη. Καθώς διαβάζετε, κρατήστε χώρο για τις ερωτήσεις και τις επιθυμίες που αναδύονται στην καρδιά σας.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά απευθυνόμενος στη θεία εντολή να μη φοβάσαι.
Μη φοβάσαι, Αβραάμ. Αν και η υπόσχεση έρχεται τελευταία στο κείμενο, εντούτοις έχει προτεραιότητα κατά σειρά, επειδή από αυτήν εξαρτάται η επιβεβαίωση, με την οποία ο Θεός απελευθερώνει την καρδιά του Αβραάμ από τον φόβο. Ο Θεός προτρέπει τον Αβραάμ να έχει γαλήνια διάνοια, αλλά ποια βάση υπάρχει για τέτοια ασφάλεια, εκτός αν με την πίστη κατανοούμε ότι ο Θεός φροντίζει για εμάς, και μάθουμε να αναπαυόμαστε στην πρόνοιά Του; Η υπόσχεση, επομένως, ότι ο Θεός θα είναι ασπίδα του Αβραάμ και η υπερβολικά μεγάλη ανταμοιβή του, κατέχει την πρώτη θέση, στην οποία προστίθεται η προτροπή, ότι, στηριζόμενος σε έναν τέτοιο φύλακα της ασφάλειάς του, και σε έναν τέτοιο δημιουργό της ευτυχίας του, δεν πρέπει να φοβάται. Επομένως, για να γίνει η έννοια των λέξεων πιο σαφής, το αιτιολογικό μόριο πρέπει να εισαχθεί. Μη φοβάσαι, Αβραάμ, επειδή εγώ είμαι η ασπίδα σου. Επιπλέον, με τη χρήση της λέξης ασπίδα, σημαίνει ότι ο Αβραάμ θα είναι πάντα ασφαλής υπό την προστασία Του. Αποκαλώντας τον εαυτό Του ανταμοιβή του, διδάσκει τον Αβραάμ να αρκείται μόνο στον Εαυτό Του. Και καθώς αυτό ήταν, σε σχέση με τον Αβραάμ, μια γενική διδασκαλία, δοθείσα για τον σκοπό να του δείξει ότι η νίκη δεν ήταν το κύριο και τελικό αγαθό που ο Θεός είχε σχεδιάσει να επιδιώξει, έτσι ας γνωρίζουμε ότι η ίδια ευλογία υπόσχεται σε όλους εμάς, στο πρόσωπο αυτού του ενός ανθρώπου. Διότι, με αυτή τη φωνή, ο Θεός μιλά καθημερινά στους πιστούς Του, εφόσον αφού ανέλαβε μια φορά να μας υπερασπιστεί, θα φροντίσει να μας διατηρήσει σε ασφάλεια υπό το χέρι Του, και να μας προστατεύσει με τη δύναμή Του. Τώρα, αφού ο Θεός αποδίδει στον εαυτό Του το αξίωμα και την ιδιότητα ασπίδας, για τον σκοπό να καταστήσει τον εαυτό Του προστάτη της σωτηρίας μας, οφείλουμε να θεωρούμε αυτή την υπόσχεση ως χάλκινο τείχος, ώστε να μην είμαστε υπερβολικά φοβισμένοι σε κανέναν κίνδυνο. Και αφού οι άνθρωποι, περιτριγυρισμένοι από ποικίλες και αναρίθμητες επιθυμίες της σάρκας, είναι ενίοτε ασταθείς, και τότε είναι υπερβολικά προσκολλημένοι στην αγάπη της παρούσας ζωής, το άλλο μέλος της πρότασης ακολουθεί, στο οποίο ο Θεός δηλώνει, ότι μόνος Του είναι επαρκής για την τελειότητα μιας ευτυχισμένης ζωής στους πιστούς. Διότι η λέξη ανταμοιβή έχει τη δύναμη κληρονομιάς, ή ευτυχίας. Αν ήταν βαθιά χαραγμένο στο νου μας, ότι στον Θεό μόνο έχουμε την υψηλότερη και πλήρη τελειότητα όλων των αγαθών, θα θέταμε εύκολα όρια σε εκείνες τις πονηρές επιθυμίες με τις οποίες βασανιζόμαστε άθλια. Η έννοια τότε του χωρίου είναι αυτή, ότι θα είμαστε αληθινά ευτυχείς όταν ο Θεός είναι ευμενής προς εμάς, διότι όχι μόνο χύνει επάνω μας την αφθονία της καλοσύνης Του, αλλά προσφέρει τον εαυτό Του σε εμάς, ώστε να τον απολαύσουμε. Τώρα τι υπάρχει περισσότερο, που οι άνθρωποι μπορούν να επιθυμούν, όταν απολαμβάνουν πραγματικά τον Θεό; Ο Δαβίδ γνώριζε τη δύναμη αυτής της υποσχέσεως, όταν καυχιόταν ότι είχε λάβει καλό μερίδιο, επειδή ο Κύριος ήταν η κληρονομία του, (Ψαλμός 16:6.) Αλλά αφού τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο από το να χαλιναγωγήσουμε τις διεφθαρμένες ορέξεις της σάρκας, και αφού η αχαριστία του ανθρώπου είναι τόσο ευτελής και ασεβής, ώστε ο Θεός σχεδόν ποτέ δεν τις ικανοποιεί, ο Κύριος αποκαλεί τον εαυτό Του όχι απλώς ανταμοιβή, αλλά υπερβολικά μεγάλη ανταμοιβή, με την οποία οφείλουμε να είμαστε περισσότερο από επαρκώς ευχαριστημένοι. Αυτό αληθώς παρέχει άφθονο υλικό, και πιο στερεή υποστήριξη, για εμπιστοσύνη. Διότι όποιος πεισθεί πλήρως ότι η ζωή του προστατεύεται από το χέρι του Θεού, και ότι ποτέ δεν μπορεί να είναι άθλιος ενώ ο Θεός είναι ευμενής προς αυτόν, και ο οποίος κατά συνέπεια καταφεύγει σε αυτό το λιμάνι σε όλες τις φροντίδες και τις θλίψεις του, θα βρει το καλύτερο φάρμακο για όλα τα κακά. Όχι ότι οι πιστοί μπορούν να είναι εντελώς απαλλαγμένοι από φόβο και φροντίδα, όσο καιρό ταλαντεύονται από τις θύελλες των συγκρούσεων και των αθλιοτήτων, αλλά επειδή η θύελλα ησυχάζει στο ίδιο τους το στήθος, και ενώ η υπεράσπιση του Θεού είναι μεγαλύτερη από όλους τους κινδύνους, έτσι η πίστη θριαμβεύει πάνω στον φόβο.Ο Καλβίνος στρέφεται έπειτα στη δήλωση ότι ο Αβραάμ πίστεψε στον Κύριο.
6. Και πίστεψε στον Κύριο. Κανείς από εμάς δεν θα μπορούσε να συλλάβει τον πλούσιο και κρυμμένο διδαχή που αυτό το χωρίο περιέχει, εκτός αν ο Παύλος είχε φέρει τον πυρσό του μπροστά μας. (Ρωμαίους 4:3.) Αλλά είναι παράξενο, και μοιάζει με τέρας, ότι ενώ το Πνεύμα του Θεού έχει ανάψει τόσο μεγάλο φως, εντούτοις το μεγαλύτερο μέρος των ερμηνευτών περιπλανάται με κλειστά μάτια, όπως στο σκοτάδι της νύχτας. Παραλείπω τους Ιουδαίους, των οποίων η τύφλωση είναι γνωστή. Αλλά είναι (όπως είπα) τερατώδες, ότι αυτοί που είχαν τον Παύλο ως φωτεινό ερμηνευτή τους, θα έπρεπε τόσο ανόητα να έχουν διαστρέψει αυτό το χωρίο. Ωστόσο, από εδώ φαίνεται, ότι σε όλες τις εποχές, ο Σατανάς δεν εργάστηκε σε τίποτα πιο επιμελώς από το να σβήσει, ή να πνίξει, τη δωρεάν δικαίωση της πίστεως, η οποία εδώ διακηρύσσεται ρητά. Οι λέξεις του Μωυσή είναι, Πίστεψε στον Κύριο, και λογίστηκε σε αυτόν για δικαιοσύνη. Πρώτον, η πίστη του Αβραάμ επαινείται, επειδή με αυτήν αγκάλιασε την υπόσχεση του Θεού, επαινείται, στη δεύτερη θέση, επειδή από εδώ ο Αβραάμ απέκτησε δικαιοσύνη ενώπιον του Θεού, και αυτό με λογισμό. Διότι η λέξη χσβ (χασάβ), την οποία χρησιμοποιεί ο Μωυσής, πρέπει να νοηθεί ως σχετιζόμενη με την κρίση του Θεού, ακριβώς όπως στον Ψαλμό 106:31, όπου ο ζήλος του Φινεές λέγεται ότι λογίστηκε σε αυτόν για δικαιοσύνη. Η έννοια της έκφρασης θα εμφανιστεί όμως πληρέστερα με σύγκριση με τα αντίθετά της. Στο Λευιτικό 7:18, λέγεται ότι όταν γίνει εξιλέωση, η ανομία δεν θα λογιστεί σε άνθρωπο. Πάλι, στο Λευιτικό 17:4, Αίμα θα λογιστεί σε εκείνον τον άνθρωπο. Έτσι, στο Β' Σαμουήλ 19:19, ο Σιμεΐ λέει, Ας μη λογίσει ο βασιλιάς ανομία σε εμένα. Σχεδόν της ίδιας σημασίας είναι η έκφραση στο Β' Βασιλέων 12:15, Δεν λογάριασαν με τον άνθρωπο στα χέρια του οποίου παρέδωσαν το χρήμα για το έργο, δηλαδή δεν ζήτησαν λογαριασμό για το χρήμα, αλλά τους επέτρεψαν να το διαχειριστούν, με απόλυτη εμπιστοσύνη. Ας επιστρέψουμε τώρα στον Μωυσή. Ακριβώς όπως κατανοούμε ότι εκείνοι στους οποίους λογίζεται ανομία είναι ένοχοι ενώπιον του Θεού, έτσι εκείνοι στους οποίους λογίζει δικαιοσύνη εγκρίνονται από Αυτόν ως δίκαιοι άνθρωποι, γι' αυτό ο Αβραάμ έγινε δεκτός στον αριθμό και την τάξη των δικαίων ανθρώπων με τον λογισμό της δικαιοσύνης. Διότι ο Παύλος, για να μας δείξει διακριτά τη δύναμη και τη φύση, ή την ποιότητα αυτής της δικαιοσύνης, μας οδηγεί στο ουράνιο δικαστήριο του Θεού. Επομένως, αυτοί που εφαρμόζουν ανοήτως αυτόν τον όρο στον χαρακτήρα του ως έντιμου ανθρώπου αστεΐζονται, σαν να σήμαινε ότι ο Αβραάμ θεωρούνταν προσωπικά δίκαιος και δίκαιος άνθρωπος. Επίσης, όχι λιγότερο ανειδίκευτα, διαστρέφουν το κείμενο, όσοι λένε ότι ο Αβραάμ εδώ αποδίδει στον Θεό τη δόξα της δικαιοσύνης βλέποντας ότι τολμά να αναπαυθεί σίγουρα στις υποσχέσεις Του, αναγνωρίζοντάς Τον ως πιστό και αληθινό, διότι αν και ο Μωυσής δεν αναφέρει ρητά το όνομα του Θεού, εντούτοις η συνήθης μέθοδος ομιλίας στις Γραφές αφαιρεί κάθε αμφιβολία. Τέλος, δεν είναι λιγότερο μέρος της νάρκης παρά της αυθάδειας, όταν αυτή η πίστη λέγεται ότι λογίστηκε σε αυτόν για δικαιοσύνη, να αναμιγνύει μαζί της κάποια άλλη έννοια, από το ότι η πίστη του Αβραάμ έγινε δεκτή στη θέση της δικαιοσύνης ενώπιον του Θεού.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος διερευνά περαιτέρω πώς αυτή η πίστη λογίζεται ως δικαιοσύνη.
Φαίνεται, ωστόσο, παράλογο, ότι ο Αβραάμ να δικαιωθεί πιστεύοντας ότι το σπέρμα του θα ήταν τόσο πολυάριθμο όσο τα αστέρια του ουρανού, διότι αυτό δεν θα μπορούσε να είναι παρά μια ιδιαίτερη πίστη, η οποία σε καμία περίπτωση δεν θα αρκούσε για την πλήρη δικαιοσύνη του ανθρώπου. Επιπλέον, τι θα μπορούσε να ωφελήσει μια επίγεια και χρονική υπόσχεση για την αιώνια σωτηρία; Απαντώ, πρώτον, ότι η πίστη για την οποία μιλά ο Μωυσής δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια μόνο ρήτρα της υπόσχεσης που αναφέρεται εδώ, αλλά αγκαλιάζει το σύνολο, δεύτερον ότι ο Αβραάμ δεν σχημάτισε την εκτίμησή του για το υποσχεμένο σπέρμα από αυτό το χρησμό μόνο, αλλά και από άλλους, όπου προστίθεται μια ειδική ευλογία. Από όπου συμπεραίνουμε ότι δεν περίμενε κάποιο κοινό ή αόριστο σπέρμα, αλλά εκείνο στο οποίο ο κόσμος επρόκειτο να ευλογηθεί. Αν κάποιος επιμένει πεισματικά, ότι αυτό που λέγεται κοινά για όλα τα παιδιά του Αβραάμ, διαστρέφεται βίαια όταν εφαρμόζεται στον Χριστό, πρώτον, δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι ο Θεός τώρα επαναλαμβάνει την υπόσχεση που έγινε προηγουμένως στον υπηρέτη Του, για τον σκοπό να απαντήσει στο παράπονό του. Αλλά έχουμε πει -- και το ίδιο το πράγμα αποδεικνύει σαφώς -- ότι ο Αβραάμ ωθήθηκε έτσι πολύ να επιθυμήσει σπέρμα, από μια εκτίμηση της υποσχεμένης ευλογίας. Από όπου έπεται ότι αυτή η υπόσχεση δεν λήφθηκε από αυτόν χωριστά από άλλες. Αλλά για να παραλείψουμε όλα αυτά, πρέπει, λέω, να εξετάσουμε τι πραγματεύεται εδώ, για να σχηματίσουμε μια κρίση για την πίστη του Αβραάμ. Ο Θεός δεν υπόσχεται στον υπηρέτη Του αυτό ή το άλλο μόνο, όπως μερικές φορές χορηγεί ειδικά οφέλη σε άπιστους, που είναι χωρίς τη γεύση της πατρικής Του αγάπης, αλλά δηλώνει ότι θα είναι ευνοϊκός προς αυτόν, και τον επιβεβαιώνει στην εμπιστοσύνη της ασφάλειας, στηριζόμενος στην προστασία Του και στη χάρη Του. Διότι αυτός που έχει τον Θεό ως κληρονομιά του δεν αγάλλεται σε φθαρτή χαρά, αλλά, ως ένας ήδη υψωμένος προς τον ουρανό, απολαμβάνει την στέρεη ευτυχία της αιώνιας ζωής. Είναι, πράγματι, να διατηρείται ως αξίωμα, ότι όλες οι υποσχέσεις του Θεού, που γίνονται στους πιστούς, ρέουν από το ελεύθερο έλεος του Θεού, και είναι αποδείξεις εκείνης της πατρικής αγάπης, και εκείνης της δωρεάν υιοθεσίας, πάνω στις οποίες θεμελιώνεται η σωτηρία τους. Επομένως, δεν λέμε ότι ο Αβραάμ δικαιώθηκε επειδή άρπαξε μια μόνο λέξη, σχετικά με το σπέρμα που θα γεννιόταν, αλλά επειδή αγκάλιασε τον Θεό ως Πατέρα του. Και αληθινά η πίστη δεν μας δικαιώνει για κανέναν άλλο λόγο, παρά επειδή μας συμφιλιώνει με τον Θεό, και αυτό δεν το κάνει με τη δική της αξία, αλλά επειδή λαμβάνουμε τη χάρη που προσφέρεται σε εμάς στις υποσχέσεις, και δεν έχουμε αμφιβολία για την αιώνια ζωή, πεισμένοι πλήρως ότι αγαπιόμαστε από τον Θεό ως γιοι. Επομένως, ο Παύλος συλλογίζεται από τα αντίθετα, ότι αυτός στον οποίο η πίστη λογίζεται για δικαιοσύνη, δεν δικαιώθηκε από έργα. (Ρωμαίους 4:4.) Διότι όποιος αποκτά δικαιοσύνη από έργα, τα προσόντα του έρχονται στον λογαριασμό ενώπιον του Θεού. Αλλά εμείς αντιλαμβανόμαστε τη δικαιοσύνη με την πίστη, όταν ο Θεός μας συμφιλιώνει ελεύθερα με τον εαυτό Του. Από όπου έπεται ότι η αξία των έργων παύει όταν η δικαιοσύνη ζητείται με την πίστη, διότι είναι απαραίτητο αυτή η δικαιοσύνη να δίνεται ελεύθερα από τον Θεό, και να προσφέρεται στον λόγο Του, ώστε κάποιος να μπορεί να την κατέχει με την πίστη. Για να γίνει αυτό πιο κατανοητό, όταν ο Μωυσής λέει ότι η πίστη λογίστηκε στον Αβραάμ για δικαιοσύνη, δεν εννοεί ότι η πίστη ήταν εκείνη η πρώτη αιτία της δικαιοσύνης που ονομάζεται αποτελεσματική, αλλά μόνο η τυπική αιτία, σαν να είχε πει ότι ο Αβραάμ δικαιώθηκε επομένως, επειδή, στηριζόμενος στην πατρική καλοσύνη του Θεού, εμπιστεύτηκε στην απλή καλοσύνη Του, και όχι στον εαυτό του, ούτε στα δικά του προσόντα. Διότι πρέπει να παρατηρηθεί ιδιαίτερα ότι η πίστη δανείζεται μια δικαιοσύνη αλλού, από την οποία εμείς, στον εαυτό μας, στερούμαστε, διαφορετικά θα ήταν μάταιο για τον Παύλο να θέσει την πίστη σε αντίθεση με τα έργα, όταν μιλά για τον τρόπο απόκτησης δικαιοσύνης. Επιπλέον, η αμοιβαία σχέση μεταξύ της ελεύθερης υπόσχεσης και της πίστης δεν αφήνει αμφιβολία για το θέμα.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού αισθάνεσαι ότι ο Θεός σε καλεί να καταθέσεις τον φόβο σήμερα; Πώς η υπόσχεση της παρουσίας του Θεού αναδιαμορφώνει την άποψή σου για τις παρούσες συνθήκες; Σε ποια περιοχή καλείσαι να εμπιστευτείς τον λόγο του Θεού πιο απλά;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραάμ, ὁ λαλῶν ἐν κυρίαρχῳ χάριτι, «Μὴ φοβοῦ, ἐγὼ εἶμαι ἡ ἀσπὶς σου καὶ ὁ μισθός σου ὁ πολὺ μέγας,» καὶ ὁ λογισάμενος τὴν πίστιν εἰς δικαιοσύνην, ἐνδυνάμωσον ἡμᾶς διὰ τοῦ Πνεύματός σου νὰ ἀναπαυθῶμεν εἰς τὰς αὐτὰς διαθηκικὰς ὑποσχέσεις. Στήριξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν τῷ ἀκαταλύτῳ λόγῳ ὃν ὤμοσας, ἵνα περιπατῶμεν ἐνώπιόν σου ἀφόβως μέχρις οὗ ἡ κληρονομία γένηται πλήρως ἡμετέρα ἐν Χριστῷ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →