← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιάκωβος

Ιακώβου 2 — με τον Whedon

Ιάκωβος 2Σχόλια του Daniel D. Whedon στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη20 λεπ
Άνοιγμα
Στο πνεύμα της Μεθοδιστικής Επισκοπικής παράδοσης στρεφόμαστε σήμερα στο «Commentary on the Old and New Testaments» του Daniel D. Whedon για μια προσεκτική ανάγνωση του κεφαλαίου 2 της Επιστολής του Ιακώβου. Η Αρμινιανή-Ουεσλεϋανή ερμηνεία του Whedon φωτίζει την κλήση του αποστόλου σε μια συνεπή πίστη εκφρασμένη στην αγάπη προς πλούσιους και φτωχούς εξίσου. Η προσέγγισή του προστατεύει από κάθε αντινομιακή αποφυγή, ενώ υποστηρίζει τον βασιλικό νόμο της ελευθερίας. Καθώς ακούμε, είθε το ίδιο Πνεύμα που ενέπνευσε την επιστολή να μας χαρίσει δεκτικές καρδιές και υπάκουες ζωές.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας ακούσουμε τώρα το ίδιο το ιερό κείμενο. Με ανοιχτές Βίβλους διαβάζουμε ολόκληρο το κεφάλαιο 2 της Επιστολής του Ιακώβου, προσέχοντας την ενιαία προτροπή του κατά της μεροληψίας και την επιμονή του ότι η ζωντανή πίστη φέρει πάντα τον καρπό του ελέους. Είθε τα λόγια του εμπνευσμένου αποστόλου να εγκατασταθούν βαθιά μέσα μας καθώς ετοιμαζόμαστε να τα μελετήσουμε με την καθοδήγηση του Whedon.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Whedon ξεκινάει εξετάζοντας την απαγόρευση της προσωποληψίας εντός της χριστιανικής συναγωγής. Στίχοι 1-4. 3. Καμία δουλοπρέπεια προς τους πλούσιους νεοεισερχόμενους στη χριστιανική συναγωγή, 1-4. 1. Αδελφοί μου Ο απόστολος εξακολουθεί να διδάσκει τη Συναγωγή των πιστών. Στο πρώτο κεφάλαιο επιπλήττει την φιλονικία τους· στο παρόν, την κολακεία τους προς τους πλούσιους. Της δόξης Παραλείποντας τις πλάγιες λέξεις, η ελληνική σειρά είναι, ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός της δόξης, στην οποία ο συγγραφέας δεν υποθέτει ότι η εισαγωγή του αναγνωριστικού ονόματος Ιησούς Χριστός εμποδίζει το της δόξης να ανήκει στον Κύριο, ώστε να γίνει Κύριος της δόξης, δηλαδή, Ιησούς Χριστός. Η πίστη σε έναν τόσο ένδοξο Κύριο δεν είναι συνεπής με την προσωποληψία. Προσωποληψία (βλ. σημείωση στις Πράξεις 10:34) σημαίνει να εκτιμάς έναν άνθρωπο για την τάξη του, την προσωπική του εμφάνιση, ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο εκτός από τα αληθινά του προσόντα ή την αξία του. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ενώπιον του Κυρίου της δόξης· και επομένως, στην Εκκλησία του, πλούσιοι και φτωχοί είναι εξίσου πολύτιμοι στα μάτια Εκείνου που πέθανε για όλους. Στη συνέχεια αναπτύσσει το επιχείρημα του αποστόλου ότι ο Θεός έχει επιλέξει τους φτωχούς να είναι πλούσιοι στην πίστη. Στίχος 5. 4. Διότι οι πλούσιοι είναι γενικά διώκτες και βλάσφημοι, Ιακώβου 2:5-7. 5. Ακούσατε… αδελφοί Σε αυτή την έντονη παραίνεση (Ιακώβου 2:5-7) ο Άγιος Ιάκωβος κάνει δύο σημεία: 1. Οι φτωχοί είναι οι εκλεκτοί, και έτσι τους γίνεται αδικία. 2. Οι πλούσιοι είναι οι καταπιεστές και οι βλάσφημοι, και έτσι τους δίνεται μια κακή προτίμηση. Εκλεκτοί Ο (αόριστος) χρόνος, Δεν διάλεξε ο Θεός; δηλαδή, (Ελλην. μέση φωνή,) προτίμησε για τον εαυτό του. Τα αντικείμενα της επιλογής του παρουσιάζουν τρία αντικειμενικά χαρακτηριστικά· είναι φτωχοί σε κοσμικά αγαθά, αλλά (αντιθετικά) πλούσιοι στην πίστη, και μάλιστα κληρονόμοι (αυξάνοντας την αντίθεση) μιας μελλοντικής βασιλείας. Η ίδια η φύση της αντίθεσης δείχνει το απαράδεκτο της παρεμβολής του Huther (ακολουθούμενος από τον Alford) των λέξεων να είναι, και της ανάγνωσης, εκλεκτοί να είναι πλούσιοι στην πίστη. Αυτό το να είναι, θα μπορούσε εξίσου αυθεντικά να παρεμβληθεί πριν από το φτωχοί, και έτσι να αποδώσει, δεν τους διάλεξε ο Θεός να είναι φτωχοί; Η κοσμική φτώχεια, ο πνευματικός πλούτος, και η ουράνια κληρονομιά, όλα προηγούνται αυτής της επιλογής, η οποία είναι απλώς η θεία προτίμηση σε αντίθεση με αυτή, την ανθρώπινη, απόρριψή τους στη συναγωγή. Ο Θεός διάλεξε, αλλά οι άνθρωποι (επόμενος στίχος) τους περιφρόνησαν. Η βασιλεία Η μελλοντική βασιλεία των ουρανών, καθώς είναι ακόμη αντικείμενο υπόσχεσης. Ο Whedon στη συνέχεια εξετάζει το αντινομιακό καταφύγιο της άεργης πίστης και την ασυνέπειά της με την αποστολική διδασκαλία. Στίχοι 14-26. 6. Η χριστιανική συναγωγή απορρίπτει την άεργη πίστη ως μη δικαιούσα, Ιακώβου 2:14-26. Ο Άγιος Ιάκωβος τώρα αμετάκλητα κυνηγά τους αδελφούς του από το τελευταίο τους καταφύγιο και δικαιολογία για την αμαρτία τους προς τους φτωχούς. Τα έργα μας, λένε, παραβιάζουν λίγο το νόμο, αλλά τότε δικαιωνόμαστε με την πίστη, και ο νόμος δεν θα μας τιμωρήσει για δευτερεύουσες αμέλειες. Με άλλα λόγια, είμαστε Χριστιανοί, και θα σωθούμε παρά τις αμαρτίες μας. Αυτό είναι αντινομισμός· και συχνά εμφανίζεται σε διάφορες μορφές, πρακτικές και δογματικές, στην Εκκλησία. Το αποτέλεσμά του είναι, όπως λέει ο Άγιος Παύλος, να 'κάνει τον Χριστό υπηρέτη της αμαρτίας', και να αποθαρρύνει τον Χριστιανισμό. Στην Επιστολή του προς τους Ρωμαίους ο Παύλος τονίζει το δόγμα της δικαίωσης μόνο με την πίστη· ωστόσο προστατεύει από κάθε αντινομισμός επιμένοντας ότι είναι μια πίστη από την οποία πρέπει να προκύψει μια άγια ζωή. Ρωμαίους 6:1-2. Ο Άγιος Ιάκωβος, αντίθετα, τονίζει την αναγκαιότητα των έργων – δηλαδή, μιας άγιας ζωής – αλλά διασφαλίζει το γεγονός ότι τα έργα, για να είναι μια αληθινή άγια ζωή, πρέπει να πηγάζουν από μια ζωντανή πίστη. Ο Παύλος λέει, Δικαιώνεστε από μια πίστη που γεννά έργα· ο Ιάκωβος λέει, Δικαιώνεστε από έργα που γεννήθηκαν από την πίστη. Δεν διαφωνούν στο δόγμα, αλλά στην έμφαση που δίνουν στα διαφορετικά μέρη του δόγματος. Τέλος, δείχνει πώς η γνήσια πίστη αποδεικνύεται και ολοκληρώνεται από τα αντίστοιχα έργα. Στίχος 18. 18. Μπορεί (σοφά) να πει Δηλαδή, ο υποστηρικτής των έργων που αποδεικνύουν την πίστη του, μπορεί να πει στον απλό κάτοχο πίστης χωρίς έργα, έτσι. Δείξε… χωρίς… έργα Και απόδειξε τον εαυτό σου αντινομιακό. Και εγώ… πίστη με… έργα Και απόδειξε τον εαυτό μου πιστό που εκτελεί το καθήκον του. Εγώ κρατώ την πίστη και το καθήκον σε αντιστοιχία και συμμετρία μεταξύ τους. Η πίστη μου εμπνέει τα έργα μου, και τα έργα μου αποδεικνύουν την πίστη μου. Τα έργα λέγεται δικαίως ότι δικαιώνουν έναν άνθρωπο αποδεικνύοντας την πίστη του. Ωστόσο, αυτό δεν είναι όλο. Τα έργα είναι μια άμεση δικαίωση της πίστης ενώπιον του Θεού. Σύμφωνα με τον Παύλο, μόνο με την πράξη της υποταγής και της αυτοαφιερωμένης πίστης ένας άνθρωπος έρχεται σε συμφιλίωση και δικαίωση με τον Θεό. Αλλά η προϋπόθεση της συνέχισης αυτής της κατάστασης δικαίωσης δεν είναι μόνο η πίστη, αλλά η πίστη με έργα που αντιστοιχούν σε αυτή την πίστη. Και αυτά τα έργα δικαιώνουν, όχι μόνο έμμεσα, ως απόδειξη της αλήθειας της πίστης, αλλά άμεσα, καθώς γίνονται δεκτά με χάρη από τον Θεό ως έργα δικαιοσύνης και αληθινής αγιότητας.
Σκεφτείτε

Σκέψου

Ο Whedon τονίζει την αρμονία μεταξύ Ιακώβου και Παύλου σχετικά με τη δικαίωση. Και έτσι δικαιωνόμαστε με έργα. Και όμως αυτή δεν είναι ακριβώς η άποψη που παρουσιάζει ο Άγιος Ιάκωβος σε αυτή την παράγραφο. Ο Huther αντιπαραθέτει τα λόγια των δύο αποστόλων ως εξής: Ο Ιάκωβος λέει, 'Εκ των έργων δικαιούται άνθρωπος, και ουκ εκ πίστεως μόνον.' (Ιακώβου 2:24.) Ο Παύλος λέει, (Γαλάτας 2:16,) 'Ο άνθρωπος δεν δικαιώνεται εκ των έργων του νόμου, αλλά εκ… πίστεως.' Πάλι, ο Ιάκωβος, (Ιακώβου 2:21,) 'Ουχί Αβραάμ… εδικαιώθη εξ έργων;' και ο Παύλος, (Ρωμαίους 4:2,) 'Ει γαρ Αβραάμ εξ έργων εδικαιώθη, έχει καύχημα.' Σχετικά με αυτό παρατηρούμε: (1.) Ο Ιάκωβος εδώ, ή οπουδήποτε αλλού, δεν αρνείται, αλλά υποθέτει, ότι δικαιωνόμαστε με την πίστη. (2.) Ούτε αρνείται ότι είναι η πίστη που μόνη, και καθ' εαυτήν, δικαιώνει· αρνείται μόνο ότι η πίστη που μόνη δικαιώνει είναι ποτέ μόνη και χωρίς έργα. (3.) Ολοκληρώνει επιβεβαιώνοντας τη διορθωτική εξουσία της επιστολής έναντι κάθε αντινομιακής παρερμηνείας του Παύλου. Ότι υπήρχε μια διαρκής αντίθεση, χωρίς πραγματική αντίφαση, μεταξύ Παύλου και Ιακώβου, αποδεικνύεται από το 'από Ιακώβου' των Γαλατών 2:12, (όπου βλέπε σημείωση, με τη σημείωσή μας στις Πράξεις 15:6)· και πιστεύουμε ότι αυτή η αντίθεση δηλώνεται εδώ, και ήταν, από την πλευρά του Ιακώβου, σκόπιμη και σοφή. (5.) Πόσο αληθινά οι δηλώσεις του Ιακώβου αποτελούν μια διαρκή διόρθωση του αντινομισμού που συχνά συνάγεται από τη γλώσσα του Παύλου σε διαδοχικές περιόδους της Εκκλησίας, απεικονίζεται καλά από την εμπειρία του Wesley με τους Μοραβούς, που δίνεται στον τόμο iv, σελ. 209. Τόσο αντινομιακοί είχαν γίνει ακολουθώντας σιωπηρά τον Λούθηρο και υπερτονίζοντας τον Παύλο, που ανέλαβε να εξηγήσει τον Ιάκωβο για να τους φέρει στη σωστή θέση.
Απαντήστε

Απάντησε

Πού στις συναθροίσεις μας ή στις καθημερινές μας συναλλαγές δείχνουμε ακόμα λεπτή προτίμηση για τους εξωτερικά εντυπωσιακούς; Πώς ο βασιλικός νόμος της ελευθερίας εκθέτει κάθε ισχυρισμό πίστης που αφήνει το έλεος ανεκπλήρωτο; Σε ποια συγκεκριμένη πράξη αγάπης μας προτρέπει τώρα το Πνεύμα να αφήσουμε την πίστη μας να γίνει τέλεια μέσω των έργων;
Προσευχηθείτε

Προσευχήσου

Ευλογημένε Κύριε της δόξης, σε ευχαριστούμε για την πιστή μαρτυρία του δούλου σου Ιακώβου και για το καθαρό φως που έριξε στα λόγια του ο Daniel D. Whedon. Χάρισέ μας χάρη να δεχόμαστε τους φτωχούς όπως εσύ μας δέχτηκες, και να μην αφήνουμε καμία προσωποληψία να αμαυρώνει την κοινωνία του Υιού σου. Είθε η πίστη που ομολογούμε να συνοδεύεται πάντα από τα έργα αγάπης που μόνα αποδεικνύουν ότι είναι ζωντανή. Κράτησέ μας από κάθε αντινομιακή αποφυγή και δέσμευσε τις καρδιές μας στον βασιλικό νόμο της ελευθερίας. Μέσω του Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.

Σχόλια του Daniel D. Whedon στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →