← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Ρωμ 8 — με τον Ματθαίο Χένρι

Ρωμαίους 8Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα αντλούμε από την αιώνια σοφία του Ματθαίου Χένρι καθώς ερμηνεύει το όγδοο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους, ένα απόσπασμα που αγαπήθηκε πολύ για τις ευαγγελικές παρηγορίες του. Ο Χένρι οδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τη βέβαιη θέση του πιστού εν Χριστώ, τη δύναμη της ενοίκησης του Πνεύματος και τη βέβαιη ελπίδα της αναστάσιμης ζωής. Οι σκέψεις του μας υπενθυμίζουν ότι η δικαίωση ανοίγει την πόρτα στον αγιασμό και ότι καμία καταδίκη δεν περιμένει όσους περπατούν κατά το Πνεύμα. Καθώς ακούμε, ας ενισχύσουν αυτές οι αρχαίες αλήθειες την εμπιστοσύνη μας στην αμετάβλητη αγάπη του Θεού και ας ξεσηκώσουν φρέσκια ευγνωμοσύνη για τα προνόμια που εξασφαλίστηκαν για εμάς εν Χριστώ.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Κάνε τώρα παύση και διάβασε το όγδοο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους αργά και προσευχητικά. Άφησε τις λέξεις να εγκατασταθούν στην καρδιά σου καθώς συλλογίζεσαι την ελευθερία από την καταδίκη, τη μαρτυρία του Πνεύματος και την υπόσχεση της ζωής που υπερνικά κάθε φόβο. Ζήτα από τον Κύριο να ανοίξει τα αυτιά σου για να δεχθείς την παρηγοριά που προσφέρει στον λαό του μέσω αυτού του αγαπημένου τμήματος της Γραφής.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει εκθέτοντας το αρχικό προνόμιο της μη καταδίκης. Ι. Ο απόστολος εδώ αρχίζει με ένα σημαντικό προνόμιο των αληθινών χριστιανών και περιγράφει τον χαρακτήρα εκείνων στους οποίους ανήκει: Άρα λοιπόν τώρα δεν υπάρχει καμία καταδίκη σε εκείνους που είναι εν Χριστώ Ιησού, στ. 1. Αυτός είναι ο θρίαμβός του μετά από εκείνο το μελαγχολικό παράπονο και τη σύγκρουση στο προηγούμενο κεφάλαιο—η αμαρτία παραμένει, ενοχλεί, ταράζει, αλλά, ευλογητός ο Θεός, δεν καταστρέφει. Το παράπονο το παίρνει στον εαυτό του, αλλά ταπεινά μεταφέρει την παρηγοριά με τον εαυτό του σε όλους τους αληθινούς πιστούς, οι οποίοι όλοι ενδιαφέρονται γι' αυτό. 1. Είναι το ανείπωτο προνόμιο και η παρηγοριά όλων εκείνων που είναι εν Χριστώ Ιησού ότι άρα λοιπόν τώρα δεν υπάρχει καμία καταδίκη σε αυτούς. Δεν λέει, «Δεν υπάρχει καμία κατηγορία εναντίον τους», γιατί υπάρχει αυτή· αλλά η κατηγορία απορρίπτεται και η κατηγορητήρια ακυρώνεται. Δεν λέει, «Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτούς που αξίζει καταδίκη», γιατί υπάρχει αυτό, και το βλέπουν, και το παραδέχονται, και πενθούν γι' αυτό, και καταδικάζουν τον εαυτό τους γι' αυτό· αλλά δεν θα είναι η καταστροφή τους. Δεν λέει, «Δεν υπάρχει κανένας σταυρός, καμία θλίψη σε αυτούς ή καμία δυσαρέσκεια στη θλίψη», γιατί μπορεί να υπάρχει αυτή· αλλά καμία καταδίκη. Μπορεί να παιδευτούν από τον Κύριο, αλλά όχι να καταδικαστούν με τον κόσμο. Τώρα αυτό προκύπτει από το ότι είναι εν Χριστώ Ιησού· δυνάμει της ενώσεώς τους με αυτόν μέσω πίστεως έτσι εξασφαλίζονται. Είναι εν Χριστώ Ιησού, ως στην πόλη καταφυγίου τους, και έτσι προστατεύονται από τον εκδικητή του αίματος. Αυτός είναι ο συνήγορός τους, και τους απαλλάσσει. Άρα λοιπόν δεν υπάρχει καμία καταδίκη, επειδή ενδιαφέρονται για την ικανοποίηση που ο Χριστός με τον θάνατό του έκανε στον νόμο. Εν Χριστώ, ο Θεός όχι μόνο δεν τους καταδικάζει, αλλά ευαρεστείται σε αυτούς, Ματθ. ιζ΄ 5. 2. Είναι ο αναμφισβήτητος χαρακτήρας όλων εκείνων που είναι έτσι εν Χριστώ Ιησού ώστε να ελευθερωθούν από την καταδίκη ότι δεν περιπατούν κατά τη σάρκα αλλά κατά το Πνεύμα. Παρατήρησε, ο χαρακτήρας δίνεται από τον περίπατό τους, όχι από κάποια μία ιδιαίτερη πράξη, αλλά από την πορεία και τον τρόπο τους. Και το μεγάλο ερώτημα είναι, Ποια είναι η αρχή του περιπάτου, η σάρκα ή το πνεύμα, η παλαιά ή η νέα φύση, η φθορά ή η χάρη; Σε ποια από αυτές δίνουμε προσοχή, για ποια από αυτές κάνουμε πρόνοια, από ποια από αυτές κυβερνόμαστε, σε ποια από αυτές παίρνουμε μέρος; Ο Χένρι έπειτα απεικονίζει πώς αυτή η ελευθερία αποκτάται. (2.) Ο νόμος του Πνεύματος της ζωής εν Χριστώ Ιησού το κάνει αυτό, στ. 2. Η διαθήκη της χάριτος που έγινε με εμάς εν Χριστώ είναι θησαυροφυλάκιο αξίας και χάριτος, και από εκεί λαμβάνουμε συγχώρηση και νέα φύση, ελευθερωνόμαστε από τον νόμο της αμαρτίας και του θανάτου, δηλαδή και από την ενοχή και τη δύναμη της αμαρτίας—από την πορεία του νόμου, και την κυριαρχία της σάρκας. Είμαστε υπό άλλη διαθήκη, άλλον κύριο, άλλον σύζυγο, υπό τον νόμο του Πνεύματος, τον νόμο που δίνει το Πνεύμα, πνευματική ζωή για να μας προσδιορίσει για αιώνια. Το θεμέλιο αυτής της ελευθερίας τίθεται στην ανάληψη του Χριστού για εμάς, για την οποία μιλάει στ. 3, ο Θεός στέλνοντας τον ίδιο τον Υιό του. Παρατήρησε, Όταν ο νόμος απέτυχε, ο Θεός παρείχε άλλη μέθοδο. Ο Χριστός έρχεται να κάνει αυτό που ο νόμος δεν μπορούσε να κάνει. Ο Μωυσής έφερε τα παιδιά του Ισραήλ στα σύνορα της Χαναάν, και έπειτα πέθανε, και τα άφησε εκεί· αλλά ο Ιησούς έκανε αυτό που ο Μωυσής δεν μπορούσε να κάνει, και τα έθεσε στην κατοχή της Χαναάν. Έτσι ό,τι ο νόμος δεν μπορούσε να κάνει ο Χριστός το έκανε. Η καλύτερη ερμηνεία αυτού του στίχου την έχουμε Εβρ. ι΄ 1-10. Για να γίνει σαφής η έννοια των λέξεων, η οποία στη μετάφρασή μας είναι λίγο περίπλοκη, μπορούμε να το διαβάσουμε έτσι, με λίγη μετατόπιση:—Ο Θεός στέλνοντας τον ίδιο τον Υιό του με την ομοίωση σαρκός αμαρτίας, και θυσία για αμαρτία, κατέκρινε την αμαρτία στη σάρκα, που ο νόμος δεν μπορούσε να κάνει, επειδή ήταν ασθενής μέσω της σάρκας, κ.λπ., στ. 4. Παρατήρησε, [1.] Πώς εμφανίστηκε ο Χριστός: Με την ομοίωση σαρκός αμαρτίας. Όχι αμαρτωλός, γιατί ήταν άγιος, αθώος, αμόλυντος· αλλά με την ομοίωση εκείνης της σάρκας που ήταν αμαρτωλή. Πήρε επάνω του εκείνη τη φύση που ήταν φθαρμένη, αν και τέλεια αφηρημένη από τις φθορές της. Το ότι περιετμήθη, εξαγοράστηκε, βαπτίστηκε με το βάπτισμα του Ιωάννη, μαρτυρεί την ομοίωση σαρκός αμαρτίας. Τα δαγκώματα των πύρινων όφεων θεραπεύτηκαν από ορειχάλκινο όφη, που είχε το σχήμα, αν και ελεύθερο από το δηλητήριο, των όφεων που τους δάγκωσαν. Ήταν μεγάλη συγκατάβαση ότι αυτός που ήταν Θεός έπρεπε να γίνει με την ομοίωση σάρκας· αλλά πολύ μεγαλύτερη ότι αυτός που ήταν άγιος έπρεπε να γίνει με την ομοίωση σαρκός αμαρτίας. Και για αμαρτία,—εδώ τα καλύτερα ελληνικά χειρόγραφα τοποθετούν το κόμμα. Ο Θεός τον έστειλε, εν ομοιώματι σαρκός αμαρτίας, και περί αμαρτίας—με την ομοίωση σαρκός αμαρτίας, και ως θυσία για αμαρτία. Οι Εβδομήκοντα αποκαλούν θυσία για αμαρτία τίποτε άλλο παρά περί αμαρτίας—για αμαρτία· έτσι ο Χριστός ήταν θυσία· εστάλη να είναι έτσι, Εβρ. θ΄ 26. [2.] Τι έγινε από αυτήν την εμφάνισή του: Η αμαρτία κατακρίθηκε, δηλαδή ο Θεός έκανε εκεί περισσότερο από ποτέ φανερό το μίσος του για την αμαρτία· και όχι μόνο αυτό, αλλά για όλους όσους είναι του Χριστού και η καταδικαστική και η κυριαρχική δύναμη της αμαρτίας σπάει και αφαιρείται από τον δρόμο. Αυτός που καταδικάζεται ούτε μπορεί να κατηγορήσει ούτε να κυβερνήσει· η μαρτυρία του είναι άκυρη, και η εξουσία του άκυρη. Έτσι από τον Χριστό η αμαρτία κατακρίνεται· αν και ζει και παραμένει, η ζωή της στους αγίους είναι ακόμη αλλά σαν εκείνη ενός καταδικασμένου κακούργου. Ήταν με την καταδίκη της αμαρτίας που ο θάνατος αφοπλίστηκε, και ο διάβολος, που είχε την εξουσία του θανάτου, καταστράφηκε. Η καταδίκη της αμαρτίας έσωσε τον αμαρτωλό από την καταδίκη. Ο Χριστός έγινε αμαρτία για εμάς (Β΄ Κορ. ε΄ 21), και, όντας έτσι, όταν καταδικάστηκε η αμαρτία κατακρίθηκε στη σάρκα του Χριστού, κατακρίθηκε στην ανθρώπινη φύση: Έτσι η αγιασμός έγινε στη θεία δικαιοσύνη, και ο δρόμος ανοίχθηκε για τη σωτηρία του αμαρτωλού. [3.] Το ευτυχές αποτέλεσμα αυτού επάνω μας (στ. 4): Ώστε η δικαιοσύνη του νόμου να εκπληρωθεί σε εμάς. Και στη δικαίωσή μας και στον αγιασμό μας, η δικαιοσύνη του νόμου εκπληρώνεται. Μια δικαιοσύνη ικανοποίησης για την παράβαση του νόμου εκπληρώνεται από την καταλογισμό της πλήρους και τέλειας δικαιοσύνης του Χριστού, η οποία απαντά στις έσχατες απαιτήσεις του νόμου, όπως το ιλαστήριο ήταν τόσο μακρύ και τόσο πλατύ όσο η κιβωτός. Μια δικαιοσύνη υπακοής στις εντολές του νόμου εκπληρώνεται σε εμάς, όταν από το Πνεύμα ο νόμος της αγάπης γράφεται στην καρδιά, και ότι η αγάπη είναι η εκπλήρωση του νόμου, Ρωμ. ιγ΄ 10. Αν και η δικαιοσύνη του νόμου δεν εκπληρώνεται από εμάς, όμως, ευλογητός ο Θεός, εκπληρώνεται σε εμάς· υπάρχει αυτό που πρέπει να βρεθεί επάνω και σε όλους τους αληθινούς πιστούς που απαντά στην πρόθεση του νόμου. Εμάς που δεν περιπατούμε κατά τη σάρκα, αλλά κατά το Πνεύμα. Αυτή είναι η περιγραφή όλων εκείνων που ενδιαφέρονται σε αυτό το προνόμιο—ενεργούν από πνευματικές και όχι από σαρκικές αρχές· όσο για τους άλλους, η δικαιοσύνη του νόμου θα εκπληρωθεί επάνω τους στην καταστροφή τους. Τώρα, Ο Χένρι έπειτα δείχνει πώς οι πιστοί μπορεί να εξετάσουν την κατάστασή τους από την παρουσία του Πνεύματος. (2.) Ερωτώντας αν έχουμε το Πνεύμα του Θεού και του Χριστού, ή όχι (στ. 9): Δεν είστε εν σαρκί, αλλά εν Πνεύματι. Αυτό εκφράζει καταστάσεις και συνθήκες της ψυχής τεράστια διαφορετικές. Όλοι οι άγιοι έχουν σάρκα και πνεύμα μέσα τους· αλλά το να είσαι εν σαρκί και το να είσαι εν Πνεύματι είναι αντίθετα. Δηλώνει την υπέρβαση και την υποταγή μας από μία από αυτές τις αρχές. Όπως λέμε, Ένας άνθρωπος είναι εν αγάπη, ή εν ποτώ, δηλαδή υπερνικημένος από αυτό. Τώρα το μεγάλο ερώτημα είναι αν είμαστε εν σαρκί ή εν Πνεύματι· και πώς μπορεί να το γνωρίσουμε; Γιατί, ερωτώντας αν το Πνεύμα του Θεού κατοικεί σε εμάς. Το Πνεύμα που κατοικεί σε εμάς είναι η καλύτερη απόδειξη ότι είμαστε εν Πνεύματι, γιατί η κατοίκηση είναι αμοιβαία (Α΄ Ιω. δ΄ 16): Κατοικεί εν Θεώ, και ο Θεός εν αυτώ. Το Πνεύμα επισκέπτεται πολλούς που είναι αμετάβλητοι με τις κινήσεις του, τις οποίες αντιστέκονται και σβήνουν· αλλά σε όλους όσους αγιάζονται κατοικεί· εκεί κατοικεί και κυβερνά. Είναι εκεί ως άνθρωπος στο δικό του σπίτι, όπου είναι σταθερός και ευπρόσδεκτος, και έχει την κυριαρχία. Θα θέσουμε αυτό το ερώτημα στις δικές μας καρδιές, Ποιος κατοικεί, ποιος κυβερνά, ποιος κρατά σπίτι, εδώ; Ποιο συμφέρον έχει την υπεροχή; Σε αυτό προσθέτει έναν γενικό κανόνα δοκιμασίας: Αν κάποιος δεν έχει το Πνεύμα του Χριστού, δεν είναι δικός του. Το να είναι του Χριστού (δηλαδή να είναι χριστιανός αληθινά, ένα από τα παιδιά του, οι υπηρέτες του, οι φίλοι του, σε ένωση με αυτόν) είναι προνόμιο και τιμή που πολλοί προσποιούνται ότι δεν έχουν μέρος ούτε κλήρο στο πράγμα. Κανείς δεν είναι δικός του παρά εκείνοι που έχουν το Πνεύμα του· δηλαδή [1.] Εκείνοι που είναι πνευματικοί όπως αυτός ήταν πνευματικός—είναι πράοι, και ταπεινοί, και ταπεινοί, και ειρηνικοί, και υπομονετικοί, και φιλάνθρωποι, όπως αυτός ήταν. Δεν μπορούμε να βαδίσουμε στα βήματά του εκτός αν έχουμε το πνεύμα του· το πλαίσιο και η διάθεση των ψυχών μας πρέπει να είναι σύμφωνα με το πρότυπο του Χριστού. [2.] Εκείνοι που ενεργούνται και καθοδηγούνται από το Άγιο Πνεύμα του Θεού, ως αγιαστής, διδάσκαλος, και παρηγορητής. Το να έχει κανείς το Πνεύμα του Χριστού είναι το ίδιο με το να έχει το Πνεύμα του Θεού να κατοικεί σε εμάς. Αλλά αυτά τα δύο έρχονται πολύ σε ένα· γιατί όλοι όσοι ενεργούνται από το Πνεύμα του Θεού ως κανόνα τους είναι σύμφωνοι με το πνεύμα του Χριστού ως πρότυπό τους. Τώρα αυτή η περιγραφή του χαρακτήρα εκείνων στους οποίους ανήκει αυτό το πρώτο προνόμιο της ελευθερίας από την καταδίκη πρέπει να εφαρμοστεί σε όλα τα άλλα προνόμια που ακολουθούν. Ο Χένρι στρέφεται στην θετική ζωή που δίνεται σε εκείνους στους οποίους κατοικεί ο Χριστός. Ι. Ζωή. Η ευτυχία δεν είναι απλώς μια αρνητική ευτυχία, να μην καταδικάζεται· αλλά είναι θετική, είναι μια πρόοδος σε μια ζωή που θα είναι η ανείπωτη ευτυχία του ανθρώπου (στ. 10, 11): Αν ο Χριστός είναι εν υμίν. Παρατήρησε, Αν το Πνεύμα είναι εν ημίν, ο Χριστός είναι εν ημίν. Κατοικεί στην καρδιά διά της πίστεως, Εφ. γ΄ 17. Τώρα μας λέγεται εδώ τι γίνεται με τα σώματα και τις ψυχές εκείνων στους οποίους είναι ο Χριστός.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Στοχαζόμενος την ταυτότητα του πιστού, ο Χένρι περιγράφει την οδήγηση του Πνεύματος. 1. Όλοι όσοι είναι του Χριστού λαμβάνονται στη σχέση των Τέκνων του Θεού, εδ. 14. Παρατήρησε, (1.) Η ιδιότητά τους: Οδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού, όπως ένας μαθητής στη μάθησή του οδηγείται από τον δάσκαλό του, όπως ένας ταξιδιώτης στο ταξίδι του οδηγείται από τον οδηγό του, όπως ένας στρατιώτης στις εμπλοκές του οδηγείται από τον καπετάνιο του· όχι οδηγούμενοι ως ζώα, αλλά οδηγούμενοι ως λογικά πλάσματα, ελκόμενοι με τα σχοινιά του ανθρώπου και τους δεσμούς της αγάπης. Είναι ο αναμφισβήτητος χαρακτήρας όλων των αληθινών πιστών ότι οδηγούνται από το Πνεύμα του Θεού. Έχοντας υποταχθεί οι ίδιοι πιστεύοντας στην καθοδήγησή του, στην υπακοή τους ακολουθούν αυτή την καθοδήγηση και οδηγούνται γλυκά σε όλη την αλήθεια και όλο το καθήκον. (2.) Το προνόμιό τους: Είναι υιοί του Θεού, δεχθέντες στον αριθμό των τέκνων του Θεού με υιοθεσία, αναγνωρισμένοι και αγαπημένοι από αυτόν ως τα τέκνα του.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού αισθάνεσαι ότι το Πνεύμα σε προσκαλεί να περπατήσεις πιο πλήρως σήμερα; Πώς η υπόσχεση της μη καταδίκης αναδιαμορφώνει τυχόν εναπομείναντες φόβους που κουβαλάς; Με ποιον πρακτικό τρόπο μπορείς να υποταχθείς στην οδήγηση του Πνεύματος αυτή την εβδομάδα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ουράνιε Πατέρα, σε υμνούμε για την ελευθερία από την καταδίκη που είναι δική μας εν Χριστώ Ιησού και για τη ζωή και την ειρήνη που δίνεις σε όσους περπατούν κατά το Πνεύμα. Με το Πνεύμα σου δώσε μαρτυρία μαζί με τα πνεύματά μας ότι είμαστε παιδιά σου, καταπραΰνοντας κάθε φόβο με τη διαβεβαίωση της υιοθεσίας και γεμίζοντάς μας με ελπίδα για τη λύτρωση των σωμάτων μας. Συμμόρφωσέ μας καθημερινά στην εικόνα του Υιού σου καθώς περιμένουμε εκείνη την ένδοξη ημέρα. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →