Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιεζεκιήλ
Ιεζεκιήλ 17-18 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στα κεφάλαια 17 και 18 του Ιεζεκιήλ αντιμετωπίζει την πεισματική υπερηφάνεια του λαού του Θεού με αμείλικτη σαφήνεια. Μέσα από προσεκτική ιστορική θεμελίωση και προφητική διορατικότητα, ο Καλβίνος αποκαλύπτει πώς η επανάσταση κατά των υποχρεώσεων της διαθήκης προσκαλεί γρήγορη κρίση. Η έκθεσή του μετακινείται από την πολιτική ίντριγκα της βασιλείας του Σεδεκία στα βαθύτερα πνευματικά μαθήματα πιστότητας και ταπεινότητας. Καθώς ακολουθούμε την κατά στίχο επεξεργασία του, καλούμαστε να εξετάσουμε τις δικές μας καρδιές ενώπιον του ίδιου κυρίαρχου Κυρίου. Τα λόγια του Καλβίνου συνεχίζουν να μιλούν με ποιμαντική επείγουσα ανάγκη, καλώντας τους πιστούς να εμπιστευτούν τις υποσχέσεις του Θεού αντί για ανθρώπινες συμμαχίες. Αυτό το μάθημα ιχνηλατεί το επιχείρημά του ώστε να λάβουμε τόσο προειδοποίηση όσο και ελπίδα.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου να ακούσεις τον λόγο του Κυρίου στα κεφάλαια 17 και 18 του Ιεζεκιήλ. Αυτά τα κεφάλαια περιέχουν τόσο μια εντυπωσιακή αλληγορία αετών και αμπέλων όσο και μια άμεση πρόσκληση σε προσωπική μετάνοια. Καθώς διαβάζεις, παρατήρησε πώς ο Θεός θεωρεί υπεύθυνους ηγέτες και λαό για την παραβίαση επίσημων διαθηκών. Άφησε το κείμενο να αποκαλύψει κάθε εσφαλμένη εμπιστοσύνη στην ανθρώπινη δύναμη ή σε ξένες δυνάμεις. Ζήτα από το Πνεύμα να ανοίξει τα αυτιά σου ώστε να δεχθείς τόσο την επίπληξη όσο και την υπόσχεση αποκατάστασης που παραδίδει ο προφήτης.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά θεμελιώνοντας το ιστορικό υπόβαθρο του διορισμού και της εξέγερσης του Σεδεκία.
Σε αυτό το κεφάλαιο ο Προφήτης δείχνει ότι οι Ιουδαίοι ήταν εντελώς ανόητοι νομίζοντας ότι είναι ασφαλείς, αφού είχαν τον Θεό ως αντίπαλό τους. Στο τέλος του κεφαλαίου υπόσχεται πράγματι την αποκατάσταση της Εκκλησίας και κηρύττει τη βασιλεία του Χριστού· αλλά το κύριο μέρος του κεφαλαίου καταναλώνεται με αυτή τη διδασκαλία, ότι οι Ιουδαίοι ήταν εντελώς ανόητοι υποσχόμενοι στον εαυτό τους ασφάλεια για την πόλη, τον ναό και τη βασιλεία τους· διότι, όπως φαινόταν τώρα, είχαν παραβιάσει τη διαθήκη του Θεού και αυτός τους είχε απορρίψει. Όταν στερούνταν τη βοήθεια του Θεού, τι μπορούσαν να κάνουν; Αυτή ήταν εξαιρετική ανοησία να ελπίζουν σε ευημερούσα κατάσταση της βασιλείας τους όταν η δύναμή τους είχε μειωθεί και κοπεί, και είχαν μειωθεί σχεδόν στα έσχατα όρια. Αλλά επειδή ο λόγος του Προφήτη δεν μπορεί να γίνει κατανοητός χωρίς γνώση της ιστορίας, θα κάνω λοιπόν μια αρχή: Όταν ο Ναβουχοδονόσορ διόρισε τον Σεδεκία βασιλιά, τον έκανε επίσης υποτελή στον εαυτό του. Έγινε βασιλιάς κατά τη θέληση ή μάλλον κατά την επιθυμία του βασιλιά της Βαβυλώνας, όταν ο Ιεχονίας οδηγήθηκε αιχμάλωτος. (Β' Βασιλειών 24:15-17· Β' Χρονικών 36:10· Ιερεμίας 37:1.) Ο Ιεχονίας δεν είχε αμαρτήσει πολύ, αλλά όταν είδε ότι δεν μπορούσε να αντισταθεί, παραδόθηκε με τη μητέρα και τα παιδιά του· μεταφέρθηκε στη Βαβυλώνα, και εκεί αντιμετωπίστηκε ανθρώπινα και ακόμη και λαμπρά, αν και όχι βασιλικά. Ο Ναβουχοδονόσορ, προβλέποντας πολλά προβλήματα αν έθετε κάποιον από τους σατράπες του πάνω από την Ιουδαία, και φοβούμενος καθημερινές ταραχές, διόρισε τον Ματθανία βασιλιά, στον οποίο έδωσε το όνομα Σεδεκίας· αυτός ήταν ο τελευταίος βασιλιάς· ήδη, όπως είπα, η βασιλική αξιοπρέπεια είχε μειωθεί πολύ· ήταν υποτελής στον Ναβουχοδονόσορ, και η εξουσία του Σεδεκία ήταν μόνο επισφαλής. Η θέση του εξαρτιόταν από τη θέληση του κατακτητή του, και αυτός που τον έθεσε στον θρόνο μπορούσε να τον απομακρύνει όποτε ήθελε. Λίγο αργότερα, όταν είδε ότι ο Ναβουχοδονόσορ ήταν σε απόσταση, έκανε συμφωνία με τον βασιλιά της Αιγύπτου, και νόμισε ότι θα είχε επαρκή βοήθεια αν ο Ναβουχοδονόσορ επέστρεφε ξανά με στρατό. Και οι Αιγύπτιοι, όπως έχουμε πει αλλού, ήταν αρκετά πρόθυμοι για αυτή τη συνθήκη. Διότι είδαν τη βαβυλωνιακή μοναρχία να αυξάνεται σταδιακά, και ήταν πιθανό ότι, όταν οι Ιουδαίοι υποτάσσονταν εντελώς, ο Ναβουχοδονόσορ δεν θα ήταν ικανοποιημένος με αυτά τα σύνορα, αλλά θα επιτιθόταν στην Αίγυπτο με τον ίδιο τρόπο, και θα απορροφούσε εκείνο το βασίλειο, όπως είχε κάνει με άλλα. Ως εκ τούτου, υπήρχε λόγος για την είσοδό τους στη συνθήκη, αφού ο βασιλιάς της Αιγύπτου νόμιζε ότι η Ιουδαία θα ήταν άμυνα αν ο Ναβουχοδονόσορ κατέβαινε με τον στρατό του· και σίγουρα οι Ιουδαίοι έπρεπε να δεχθούν την επίθεση πρώτοι. Ό,τι και αν σημαίνει, ο Σεδεκίας, περιφρονώντας τον όρκο του, όπως θα δούμε, επαναστάτησε προς τους Αιγυπτίους, και όταν ο Ναβουχοδονόσορ αργότερα απαίτησε φόρο, ο Σεδεκίας αρνήθηκε, βασιζόμενος σε εκείνη τη συνθήκη που είχε κάνει με τους Αιγυπτίους. Βλέπουμε τώρα πόσο ανόητοι ήταν οι Ιουδαίοι κοιμώμενοι απρόσεκτα σε εκείνη τη θλιβερή κατάσταση στην οποία είχαν μειωθεί. Διότι όταν η δύναμή τους ήταν ακέραιη δεν μπορούσαν να αντέξουν την επίθεση του βασιλιά της Βαβυλώνας· ο βασιλιάς τους ήταν τότε ένα απλό νεκρό είδωλο, και τίποτα παρά μια σκιά· όμως επέδειξαν υπερηφάνεια όχι μόνο κατά του Ναβουχοδονόσορ αλλά και κατά των Προφητών και του Θεού του ιδίου, ακριβώς σαν να ήταν σε άνθηση πλούτου και δύναμης και πλήρους ευημερίας. Ως εκ τούτου ο Ιεζεκιήλ τώρα αναιρεί και ελέγχει αυτή την αλαζονεία. Δείχνει πόσο εύκολο ήταν για τους Βαβυλώνιους να τους ανατρέψουν ξανά, αφού όταν τους επιτέθηκαν πριν υποταχθούν, τους ανάγκασαν εύκολα να παραδοθούν.Ο Καλβίνος στη συνέχεια πραγματεύεται τον σκοπό της αινιγματικής μορφής της προφητείας.
Αλλά έρχομαι στα λόγια Υιέ ανθρώπου, παρουσίασε αίνιγμα· το ουσιαστικό και το ρήμα απαντούν αμοιβαία το ένα στο άλλο, επομένως οποιοσδήποτε μπορεί αν θέλει να αποδώσει τα λόγια του Προφήτη, λέγοντας αινιγματοποίησε ένα αίνιγμα· διότι ο Προφήτης εδώ μιλά για αλληγορική γλώσσα, χιντχ, χιντχ, σημαίνει το ίδιο με «αλληγορία», όπου οι λέξεις διαφέρουν από την έννοια, δηλαδή όπου η έννοια είναι τυλιγμένη σε ασαφείς περιπλοκές· αλλά γνωρίζουμε ότι ο Θεός μερικές φορές μιλούσε αινιγματικά όταν δεν ήθελε να γίνει κατανοητός από τους ασεβείς και απίστους. Αλλά εδώ η ασαφήνεια της πρότασης έχει άλλη σημασία, δηλαδή ότι οι Ιουδαίοι έπρεπε να ξυπνήσουν, και αυτή η προφητεία έπρεπε να διεισδύσει στο νου τους· γνωρίζουμε την ακραία σκληρότητά τους, και ως εκ τούτου αν ο Προφήτης είχε μιλήσει απλά και στη συνηθισμένη γλώσσα του, δεν θα ήταν τόσο προσεκτικοί. Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος για τον οποίο ο Θεός τον διατάζει να μιλήσει αινιγματικά. Τώρα προσθέτει, μσλ βμσλ, βεμεσέλ μεσέλ. Γνωρίζουμε ότι το μεσέλ είναι μια αξιοσημείωτη πρόταση, και είναι η λέξη που χρησιμοποιεί ο Σολομών ως τίτλο των παροιμιών του· μσλ, μεσέλ, λοιπόν, σημαίνει το ίδιο με απόφθεγμα· αλλά μερικές φορές λαμβάνεται για ομοιότητα· και σε αυτό το μέρος ο Θεός έτσι καταγγέλλει καταστροφή στους Ισραηλίτες σε μια αλληγορία, ώστε να φωτίσει τη γλώσσα του με μια σύγκριση, αφού διαφορετικά θα ήταν ασαφής. Όπως και αν έχει, ο Θεός προλόγισε έτσι την ομιλία του, ώστε οι Ιουδαίοι να αναγνωρίσουν ότι το μήνυμα δεν είναι κοινό, αλλά ότι πρέπει να τους επηρεάσει σοβαρά. Ο συνήθης λόγος για να μιλά κανείς αινιγματικά δεν ισχύει εδώ, δηλαδή ότι οι Ιουδαίοι δεν ήταν άξιοι της διδασκαλίας της σωτηρίας, αφού ο Προφήτης πολύ σύντομα θα εξηγήσει τι είχε μέχρι τώρα εκφράσει με σχήμα και αλληγορία. Είναι πράγματι αληθές, ότι ο Χριστός μιλούσε με παραβολές στον λαό, επειδή οι μαθητές μόνο ήταν ικανοί για οικεία και καθαρή διδασκαλία. Για τους απίστους, επίσης, ο Ησαΐας λέει, Η προφητεία θα είναι για εσάς ένα σφραγισμένο βιβλίο. Ως εκ τούτου θα μιλήσω με αυτόν τον λαό σε μια παράξενη και βάρβαρη γλώσσα, και δεν θα προχωρήσουν πέρα από τα στοιχειώδη. (Ματθαίος 13· Μάρκος 4· Λουκάς 8· Ησαΐας 29:11, 12.) Αλλά, όπως είπα, η ασαφήνεια αυτής της διδασκαλίας ήταν μόνο μια προετοιμασία, ώστε ο λαός να προσέξει αυστηρά το θέμα που τίθεται ενώπιόν τους.Ο Καλβίνος στη συνέχεια ξεδιπλώνει την αλληγορία προσδιορίζοντας τους ιστορικούς αναφορείς της.
Μια εξήγηση της αλληγορίας προστίθεται τώρα. Το σχήμα απορρίπτεται, ο Θεός δείχνει τι είχε μέχρι τώρα παρουσιάσει αινιγματικά. Είπαμε ότι ο στόχος της αλληγορίας ήταν να ωθήσει τους Ιουδαίους να εφαρμόσουν τον νου τους πιο επιμελώς στην καταστροφή του Προφήτη· διότι αν είχε χρησιμοποιήσει κοινή και συνηθισμένη γλώσσα, γνωρίζουμε πόσο απρόσεκτα ήταν συνηθισμένοι να περιφρονούν όλες τις επιπλήξεις και τις απειλές· αλλά ένα αίνιγμα, ενώ τους κρατούσε σε αγωνία, ταυτόχρονα τους ξύπνησε, και έτσι προετοιμάστηκαν για να δεχθούν τη διδασκαλία που ακολουθεί τώρα. Ο Θεός λέει, λοιπόν, ότι ο βασιλιάς της Βαβυλώνας ήρθε στην Ιερουσαλήμ. Αυτός ο λόγος έχει ωθήσει μερικούς να σκεφτούν ότι ο Λίβανος ονομάζεται μεταφορικά Ιερουσαλήμ, αλλά ψευδώς, όπως έχουμε ήδη πει. Όσο ο Προφήτης μιλούσε μεταφορικά, τα μέρη έπρεπε να ταιριάζουν αμοιβαία το ένα με το άλλο, όπως ένα δέντρο και τα κλαδιά του έχουν κάποια σύνδεση με έναν αετό. Ο βασιλιάς της Βαβυλώνας ήρθε στην Ιερουσαλήμ, και πήρε τον βασιλιά μακριά, και τους πρεσβυτέρους, και τους οδήγησε στη Βαβυλώνα. Αν και οι Ιουδαίοι νόμιζαν ότι θα συγκινηθούν αρκετά από απλή αφήγηση, όμως ο Θεός εδώ τους ελέγχει, επειδή είδε πόσο νωθροί ήταν. Πρώτα, τους αποκαλεί επαναστατικό οίκο· έπειτα ρωτά, Αν γνωρίζουν το νόημα όλου αυτού; Αυτό είναι ένα είδος μομφής με την οποία ο Θεός τους υπενθυμίζει την ανοησία τους· αφού εκείνο το αίνιγμα δεν ήταν τόσο ασαφές ώστε να μην μπορούν να καταλάβουν τι είχε συμβεί, εκτός αν ήταν στερημένοι λογικής και κρίσης. Αλλά ο Προφήτης τους ωθεί πιο έντονα, αποκαλώντας τους επαναστατικό οίκο, αν και ταυτόχρονα ελέγχει έμμεσα την ανοησία τους που δεν αντιλήφθηκαν αμέσως το νόημα του αινίγματος. Τώρα προσθέτει, ότι ο βασιλιάς της Βαβυλώνας είχε πάρει από τον βασιλικό σπόρο. Είπαμε ότι ο Σεδεκίας ήταν ο θείος του Ιωακείμ· τοποθετήθηκε στον θρόνο πέρα από κάθε προσδοκία· διότι, αν ο Ιωακείμ είχε γεννήσει γιους όταν ήταν ακόμα ασφαλής, αυτοί θα ήταν οι διάδοχοί του· ως εκ τούτου ήταν ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα για τον Σεδεκία που τοποθετήθηκε στον θρόνο. Αλλά λέει, ότι δημιουργήθηκε βασιλιάς με τέτοιο τρόπο, ώστε ο βασιλιάς της Βαβυλώνας έκανε μια διαθήκη μαζί του, και τον ώθησε να πάρει όρκο. Εδώ ο Θεός δείχνει ότι, ανθρώπινα μιλώντας, η εξέγερση του Σεδεκία δεν μπορούσε να ευοδωθεί· διότι ακόμη και οι βέβηλοι άνθρωποι είναι πάντα πεπεισμένοι ότι η απιστία εκείνου που παραβιάζει τον λόγο του δεν θα μείνει ατιμώρητη, ειδικά σε συνθήκες, που θεωρούνται ιερές από κοινή συναίνεση. Αφού, λοιπόν, η ιερότητα των συνθηκών ήταν τόσο μεγάλη, ώστε δεν μπορούσαν να παραβιαστούν χωρίς να αποδυναμωθούν οι δεσμοί της κοινωνίας, ως εκ τούτου η γενική πεποίθηση ότι το ψεύδος όλων των παραβατών συνθηκών θα αποβεί δυστυχώς. Τώρα, λοιπόν, ο Θεός αφήνει τη δική του υπόθεση, και αναλαμβάνει εκείνη του βασιλιά Ναβουχοδονόσορ· Ιδού, λέει, έγινες βασιλιάς με δωρεάν γενναιοδωρία· ένας κατακτητής πράγματι επέβαλε όρους σε σένα, αλλά ακόμα η κατάστασή σου ήταν επιθυμητή -- μπορούσες να κυβερνάς τον δικό σου λαό λαμπρά και με μέτρια αξιοπρέπεια· τώρα, επειδή η διαθήκη σου περιφρονήθηκε, και ο όρκος σου παραβιάστηκε, υπήρξες αχάριστος προς τον βασιλιά της Βαβυλώνας, που σε είχε δεσμεύσει στον εαυτό του με τη γενναιοδωρία του· πώς μπορεί αυτή η απιστία να ευοδωθεί; Τώρα, λοιπόν, βλέπουμε το νόημα του Προφήτη, όταν λέει ότι ο βασιλιάς της Βαβυλώνας έκανε μια συνθήκη με τον βασιλιά Σεδεκία, και πήρε όρκο από αυτόν· αυτό προστίθεται για χάρη της ενίσχυσης· διότι αν και οι άνθρωποι δεν συνάπτουν ποτέ συνθήκες χωρίς αμοιβαίο όρκο, όμως ο Ιεζεκιήλ φαίνεται να έχει διπλασιάσει το έγκλημα του Σεδεκία, όταν εκφράζει ότι παρενέβη όρκος. Λέει ότι πήρε τους ισχυρούς της γης, δηλαδή ως ομήρους. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ναβουχοδονόσορ συγκέντρωσε αυτό το σώμα γύρω του ώστε οι Ιουδαίοι να είναι πιο ήσυχοι· διότι γνώριζε τον ταραχώδη χαρακτήρα του έθνους, και ότι η συντήρηση τόσων πολλών ήταν δαπανηρή· αλλά, όπως είπα, ήταν το σχέδιό του να κρατήσει ολόκληρη τη χώρα σε ειρήνη με αυτόν τον τρόπο. Αλλά ο Σεδεκίας έκανε τους δικούς του αδελφούς και συγγενείς υπεύθυνους για θάνατο, αφού ο Ναβουχοδονόσορ μπορούσε να ωθηθεί, από δίκαιη οργή, να τους σκοτώσει όλους. Ως εκ τούτου η εξέγερση του Σεδεκία ήταν η προδοσία των αδελφών του· για αυτόν τον λόγο ο Προφήτης προσθέτει, ότι οι ισχυροί του λαού οδηγήθηκαν στη Βαβυλώνα· δηλαδή, εκείνοι της πρώτης τάξης, που είχαν τιμή από τον λαό.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος στοχάζεται στους δίκαιους όρους που επέβαλε ο Ναβουχοδονόσορ και τη πνευματική τους σημασία.
Τώρα προσθέτει, ότι το βασίλειο μπορεί να ταπεινωθεί. Ο Σεδεκίας λοιπόν δεν μπορούσε να προσποιηθεί λάθος, ούτε να γυρίσει την πλάτη του, σαν να είχε ξεγελαστεί από την πονηριά και τις μυστικές βουλές του βασιλιά της Βαβυλώνας· διότι ο Ναβουχοδονόσορ τον αντιμετώπισε ανοιχτά, και καθόρισε τους όρους υπό τους οποίους ήθελε να βασιλεύσει. Αφού, λοιπόν, ο βασιλιάς της Βαβυλώνας έδειξε στον Σεδεκία ανοιχτά και ειλικρινά τι ήθελε να κάνει, εκείνος ο άθλιος άνθρωπος δεν μπορούσε να πει ότι εξαπατήθηκε, και δεν έγινε επαρκώς ενήμερος για την πονηριά του βασιλιά της Βαβυλώνας· καμία τέτοια δικαιολογία δεν του έμεινε. Και ως εκ τούτου ο Προφήτης εκφράζει σαφώς ότι ο Ναβουχοδονόσορ επέβαλε όρους στον Σεδεκία, ότι το βασίλειό του έπρεπε να είναι ταπεινό, ώστε να μην υψώνεται, αλλά να κρατά τη συμφωνία. Αυτό ήταν απολύτως δίκαιο· διότι όταν διόρισε βασιλιά, θα μπορούσε να του είχε επιβάλει πολύ σκληρούς όρους, αλλά ήταν ικανοποιημένος με μετριοπάθεια, που ήταν σίγουρα ανεκτή ακόμη και μεταξύ των καλύτερων φίλων. Διότι έκανε μια συνθήκη μαζί του, και τότε ήθελε το βασίλειο να είναι ταπεινό για τη διατήρησή του. Διότι είναι ακριβώς σαν ο Προφήτης να είχε πει, ότι ο Ναβουχοδονόσορ δεν σκέφτηκε τίποτε άλλο παρά ότι ο Σεδεκίας μπορούσε να βασιλεύει εν ειρήνη· και αφού είδε ότι ήταν χρήσιμο για τον βασιλιά και ολόκληρο τον λαό να περιοριστούν μέσα σε κάποια όρια, ακολούθησε εκείνο το σχέδιο. Αφού, λοιπόν, ο Ναβουχοδονόσορ συμβουλεύτηκε το δημόσιο συμφέρον με αυτή τη μέθοδο δράσης, ο Σεδεκίας ήταν πιο πονηρός στο να μην επιτρέψει να συμβουλευτεί η δική του ασφάλεια, αφού τίποτα δεν ήταν καλύτερο ή πιο επιθυμητό από το να παραμείνει ταπεινός, και να μην υψωθεί στην ίδια του την καταστροφή, όπως συνέβη αργότερα. Τώρα ακολουθεί, ότι επαναστάτησε στέλνοντας τους αγγελιαφόρους του στην Αίγυπτο, ώστε να του δώσουν άλογα και πολύ λαό. Αυτά τα σημεία πρέπει να συγκριθούν αμοιβαία· ώστε η αντίθεση να αντιστοιχεί· ο Ναβουχοδονόσορ δεν θεωρούσε τίποτε άλλο παρά την ειρήνη της χώρας, διότι ήθελε να αποτρέψει όλους τους φόβους και τις ταραχές. Τι, λοιπόν, ήταν ο Σεδεκίας; ένας επαναστάτης. Και γιατί; γιατί έστελνε αγγελιαφόρους στην Αίγυπτο για να φέρει πολλά στρατεύματα τόσο ιππικού όσο και πεζικού για να βοηθήσουν την Ιουδαία κατά του Ναβουχοδονόσορ. Μετά το τέλος του πολέμου δεν είχε κάνει τίποτε εχθρικό, διότι ήταν μέρος της πατρικής του φροντίδας να τους δώσει έναν βασιλιά του δικού τους έθνους, και έτσι να θέσει ολόκληρη τη χώρα σε ηρεμία, ώστε να μην υπάρχει αφορμή για ταραχή. Γιατί, λοιπόν, ο Σεδεκίας να ζητήσει βοήθεια από τους Αιγυπτίους; Έτσι βλέπουμε ότι ο Προφήτης αφαιρεί από αυτόν όλες τις δικαιολογίες για αυτοάμυνα. Τώρα προσθέτει, θα ευοδωθεί; θα διαφύγει αυτός που έπραξε έτσι; Ο Προφήτης ρωτά με έμφαση· διότι, όπως είπα, αυτή η πεποίθηση ήταν χαραγμένη στο νου όλων, ότι η εκδίκηση πρέπει να φτάσει όλους τους απίστους, ειδικά αν είχαν παραβιάσει τον όρκο τους σε συνθήκες. Ο Προφήτης, λοιπόν, δεν προφέρει απλά ότι ο Σεδεκίας έπρεπε να χαθεί παραβιάζοντας τη συνθήκη, αλλά υψώνεται πιο με σιγουριά, και ρωτά, σαν για κάτι καθιερωμένο και αναμφισβήτητο, Θα ευοδωθεί; θα διαφύγει αυτός που σχεδίασε τέτοιο έγκλημα; Τώρα προσθέτει, θα διαφύγει αυτός που παραβίασε μια συνθήκη; Αυτή η επανάληψη δεν είναι περιττή· είχε πει προηγουμένως, θα διαφύγει αυτός που έκανε αυτό; επαναλαμβάνει αμέσως, θα διαφύγει αυτός που παραβίασε μια συνθήκη; Δεν υπήρχε τίποτε ασαφές στην πρώτη πρόταση· αλλά ο Προφήτης πρόσθεσε αυτό, όχι για χάρη της σαφήνειας, αλλά για να δώσει περισσότερο βάρος στην πρόταση. Το συμπέρασμα είναι, ότι δεν ήταν δυνατό να διαφύγει κανείς την εκδίκηση του Θεού για τέτοια απιστία, όπως θα πραγματευτούμε το σημείο πιο εκτενώς αύριο.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στη ζωή σου έχεις πειραστεί να παραβιάσεις μια δέσμευση που έκανες ενώπιον του Θεού; Πώς η πρόσκληση σε ταπείνωση υπό την τάξη που όρισε ο Θεός αμφισβητεί τις φιλοδοξίες σου; Με ποιους τρόπους μπορείς να καλλιεργήσεις μεγαλύτερη πιστότητα στις διαθήκες που έχεις συνάψει τόσο με τον Θεό όσο και με άλλους;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Δεσπότα, ὁ μόνος διατάσσων διαθήκας καὶ κρίνων τὰς καρδίας βασιλέων καὶ λαῶν, διατήρησον ἡμᾶς πιστοὺς εἰς τὰς ὑποσχέσεις, ἃς ὠμόσαμεν ἐν τῷ ὀνόματί Σου, καὶ ἀπόστρεψον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης συμμαχίας, ἥτις ἀποσπᾷ τὴν ἐμπιστοσύνην ἡμῶν ἀπὸ Σοῦ. Καθὼς ἐδήλωσας ὅτι ἡ ψυχὴ ἡ ἁμαρτάνουσα ἀποθανεῖται, ἀλλὰ δεικνύεις ἔλεος εἰς τὸν μετανοοῦντα καὶ περιπατοῦντα ἐν τοῖς προστάγμασί Σου, ῥίζωσον ἡμᾶς ἐν τῇ ἀληθινῇ ἀμπέλῳ τοῦ Υἱοῦ Σου διὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματός Σου. Δώρησαι ἡμῖν ἥσυχον ἐμπιστοσύνην ἐν τῇ διαθηκικῇ Σου πιστότητι, ἵνα καρποφορήσωμεν τὴν καρποφορίαν τῆς ἀκλονήτου ἀφοσιώσεως ὑπὸ τὴν κυρίαρχον χεῖρά Σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →