Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έξοδος
Έξοδος 31-32 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα εξερευνούμε το σχόλιο του Ιωάννη Καλβίνου στα κεφάλαια 31 και 32 της Εξόδου. Η προσεκτική ερμηνεία του Καλβίνου αποκαλύπτει την πρόνοια του Θεού για τον λαό Του εν μέσω μεγάλων δυσκολιών και την σοβαρή πραγματικότητα της ανθρώπινης ανταρσίας. Οι γνώσεις του μας προσκαλούν να σκεφτούμε πώς το Πνεύμα εργάζεται στις καθημερινές ζωές και πόσο γρήγορα οι καρδιές μπορούν να απομακρυνθούν. Μέσα από αυτούς τους στοχασμούς οδηγούμαστε σε βαθύτερη εξάρτηση από τον Κύριο που τόσο προστάζει όσο και στηρίζει. Ας διαμορφώσουν τα λόγια του Καλβίνου την κατανόησή μας για την λατρεία, την υπακοή και την χάρη.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου να διαβάσεις την Έξοδο 31 και 32 αργά και προσευχητικά. Παρατήρησε τις λεπτομερείς οδηγίες για την σκηνή και τους τεχνίτες της, την επαναλαμβανόμενη πρόσκληση να τηρείται το Σάββατο και την ξαφνική πτώση στην ειδωλολατρία στους πρόποδες του βουνού. Άφησε την αντίθεση ανάμεσα στην θεία τάξη και την ανθρώπινη πλάνη να σου μιλήσει σήμερα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ξεκινά αντιμετωπίζοντας την πιθανή απόγνωση για την κατασκευή της σκηνής.
Αν και ο Θεός δεν παρέλειψε τίποτα που σχετιζόταν με την μορφή της σκηνής, αλλά όρισε με ακρίβεια όλα όσα έπρεπε να γίνουν, ωστόσο η πραγματική δυσκολία του έργου θα μπορούσε να καταβάλει με απόγνωση τόσο τον Μωυσή όσο και ολόκληρο τον λαό· διότι αυτό δεν ήταν συνηθισμένο έργο, ούτε κάτι στο οποίο οι πιο ικανοί τεχνίτες θα μπορούσαν να ασκήσουν την επιδεξιότητά τους, αλλά μια θαυμαστή κατασκευή, το υπόδειγμα της οποίας είχε δειχθεί στο Όρος, ώστε να φαίνεται απίστευτο ότι θνητοί άνθρωποι θα μπορούσαν με την τέχνη τους να επιτύχουν αυτό που ο Θεός είχε προστάξει. Επιπλέον, είχαν απασχοληθεί εξ ολοκλήρου με δουλικές εργασίες στην Αίγυπτο, τέτοιες που θα έσβηναν κάθε πνευματική δύναμη και θα τους εμπόδιζαν να επιδιώξουν οποιεσδήποτε ελεύθερες τέχνες. Από εδώ μαθαίνουμε ότι όλοι όσοι υπακούουν στην φωνή του Θεού δεν στερούνται ποτέ της βοήθειάς Του. Σε όλες μας τις δυσκολίες, λοιπόν, ας μας ενθαρρύνει αυτή η προσευχή να προχωρήσουμε: «Δώσε ό,τι προστάζεις· και πρόσταξε ό,τι θέλεις.»Για την ειδική κλήση του Βεσελεήλ, ο Καλβίνος γράφει:
Το «καλώ ονομαστικά» ισοδυναμεί με το να καθιστώ κάποιον εξέχοντα, ώστε ο Μωυσής δηλώνει ότι ο Βεσελεήλ θα είναι κάτι εξαιρετικό, ως προικισμένος με ιδιαίτερο χάρισμα. Έτσι λέγεται για τον Κύρο στον Ησαΐα 45:4 ότι καλείται ονομαστικά, επειδή κατά τον σκοπό του Θεού είχε προοριστεί με αξιοσημείωτο τρόπο να εκτελέσει τόσο μεγάλα πράγματα. Ωστόσο, αν και η κλήση του Βεσελεήλ ήταν ειδική, επειδή, όπως είπα μόλις, ο Θεός του εμπιστεύθηκε ασυνήθιστο και καθόλου συνηθισμένο έργο, μαθαίνουμε ότι κανείς δεν υπερέχει ούτε στην πιο περιφρονημένη και ταπεινή χειρωνακτική τέχνη, παρά μόνο στον βαθμό που το Πνεύμα του Θεού εργάζεται μέσα του. Διότι, αν και «υπάρχουν ποικιλίες χαρισμάτων», εντούτοις είναι το ίδιο Πνεύμα από το οποίο όλα ρέουν, (Α' Κορινθίους 12:4)· και επίσης όπως ο Θεός έκρινε καλό να τα μοιράσει και να τα μετρήσει σε κάθε άνθρωπο. Ούτε συμβαίνει αυτό μόνο όσον αφορά τα πνευματικά χαρίσματα που ακολουθούν την αναγέννηση, αλλά σε όλους τους κλάδους της γνώσης που χρησιμοποιούνται στην κοινή ζωή. Είναι, επομένως, ψευδής διαίρεση όταν οι ασεβείς άνθρωποι αποδίδουν όλα τα μέσα της συντήρησής μας εν μέρει στην φύση και την ευλογία του Θεού και εν μέρει στην επιμέλεια του ανθρώπου, αφού η ίδια η επιμέλεια του ανθρώπου είναι ευλογία από τον Θεό. Οι ποιητές είναι πιο σωστοί που αναγνωρίζουν ότι όλα όσα υποβάλλονται από την φύση προέρχονται από τον Θεό· ότι όλες οι τέχνες πηγάζουν από Αυτόν και επομένως πρέπει να θεωρούνται θεϊκές εφευρέσεις. Η χρησιμότητα αυτής της διδασκαλίας είναι διπλή· πρώτον, ότι όλα όσα αναφέρονται στην συντήρηση και την προστασία της ζωής, όποτε τα συναντούμε, πρέπει να διεγείρουν την ευγνωμοσύνη μας, και ότι ό,τι φαίνεται να προέρχεται από την ανθρώπινη εφευρετικότητα, πρέπει να θεωρείται απόδειξη της πατρικής φροντίδας του Θεού για εμάς· και, δεύτερον, ότι πρέπει να τιμούμε τον Θεό ως τον Δημιουργό τόσων καλών πραγμάτων, αφού τα αγιάζει για την χρήση μας. Ο Μωυσής αποδίδει πολλά επίθετα στο Πνεύμα, επειδή μιλά για τόσο αξιοσημείωτο έργο· ωστόσο πρέπει να συμπεράνουμε ότι όποια ικανότητα κατέχει κάποιος πηγάζει από μία μόνο πηγή και δωρίζεται από τον Θεό. Αυτή είναι η μόνη διαφορά, ότι ο Βεσελεήλ προικίστηκε με απόλυτη αριστεία, ενώ ο Θεός μοιράζει σε άλλους σύμφωνα με την ευαρέσκειά Του.Ο Καλβίνος εξετάζει έπειτα το συνεχές έργο του Πνεύματος σε εκείνους που έχουν ήδη προικιστεί.
Μια αντίφαση φαίνεται εκ πρώτης όψεως, όταν προστίθεται αμέσως μετά ότι ο Θεός είχε βάλει σοφία στις καρδιές όλων όσων είχαν σοφή καρδιά· διότι, αν ήδη υπερείχαν σε νόηση, ποιος ήταν ο σκοπός αυτής της νέας έμπνευσης; Γι' αυτό έχει υποτεθεί συνήθως ότι η ειδική χάρη του Θεού δόθηκε μόνο για να βοηθήσει εκείνη την ικανότητα που κατέχουμε φυσικά. Αλλά μάλλον διδασκόμαστε από αυτό το χωρίο ότι, όταν κάτι αυξάνεται μέσα μας και τα χαρίσματά μας φανερώνονται πιο εμφανώς, η πρόοδός μας προέρχεται μόνο από την συνεχιζόμενη ενέργεια του Πνεύματος. Ο Θεός είχε ήδη δώσει οξύνοια και νόηση στους τεχνίτες αυτούς· όμως η επιδεξιότητά τους ήταν μόνο, όπως ήταν, ο σπόρος· και τώρα υπόσχεται ότι θα τους δώσει περισσότερα από όσα είχαν φανεί προηγουμένως. Γνωρίζω ότι τα λόγια μπορούν να ερμηνευθούν έτσι, -- Όποιος είναι κατάλληλος και πρόσφορος για το έργο, γι' αυτό προικίστηκε με νόηση, επειδή ο Θεός την ενέπνευσε με την μυστική Του επίδραση· αλλά η άλλη ερμηνεία είναι πιο απλή. Ό,τι ακολουθεί σχετικά με τα διάφορα μέρη της σκηνής έχει ήδη αντιμετωπιστεί αλλού.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Ο Καλβίνος στρέφεται στην ανταρσία του λαού και τις ρίζες της στην απιστία.
1 Και όταν ο λαός είδε ότι ο Μωυσής. Σε αυτήν την αφήγηση αντιλαμβανόμαστε την αποτρόπαια ασέβεια του λαού, την χειρότερη από βάση αχαριστία τους και την τερατώδη τρέλα τους, αναμεμειγμένη με βλακεία. Για χάρη τους ο Μωυσής είχε ανυψωθεί πάνω από την κατάσταση της επίγειας ζωής, ώστε να λάβει τις εντολές της αποστολής του και η εξουσία του να είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση. Εκείνοι δηλώνουν πεισματικά ότι δεν γνωρίζουν τι έχει γίνει με αυτόν, μάλιστα μιλούν περιφρονητικά γι' αυτόν σαν για πρόσωπο άγνωστο σε αυτούς. Γι' αυτό ο Στέφανος τους κατηγορεί αυστηρά, [324] Αυτός είναι εκείνος ο Μωυσής (λέει) τον οποίο οι πατέρες σας απέρριψαν, αν και ήταν ο υπηρέτης της σωτηρίας τους. (Πράξεις 7:35.) Ομολογούν ότι υπήρξε ο απελευθερωτής τους, όμως δεν μπορούν να ανεχθούν την απουσία του ούτε για λίγο χρόνο, ούτε επηρεάζονται από κανένα σεβασμό προς αυτόν, εκτός αν τον έχουν μπροστά στα μάτια τους. Επιπλέον, [325] αν και ο Θεός προσέφερε τον Εαυτό Του σαν παρών μαζί τους ημέρα και νύχτα στον στύλο του πυρός και στο σύννεφο, εκείνοι ακόμη περιφρόνησαν τόσο λαμπρή και ζωντανή εικόνα της δόξας και της δυνάμεώς Του και επιθυμούν να Τον αντιπροσωπεύσουν σε αυτούς με την μορφή ενός νεκρού ειδώλου. Διότι τι εννοούσαν λέγοντας, «φτιάξτε μας θεούς που θα προπορεύονται από εμάς;» Δεν μπορούσαν να δουν τον στύλο του πυρός και το σύννεφο; Δεν ήταν η πατρική φροντίδα του Θεού άφθονα εμφανής κάθε ημέρα στο μάννα; Δεν ήταν κοντά τους με αμέτρητους τρόπους
Απαντήστε
Απόκριση
Πού αισθάνεσαι ότι ο Θεός σε καλεί να εμπιστευθείς την συνεχιζόμενη πρόνοιά Του για σοφία και ικανότητα; Πώς μπορεί η προειδοποίηση κατά της ειδωλολατρίας να διαμορφώσει την καθημερινή σου λατρεία; Σε ποιο τομέα της ζωής πειράζεσαι να γίνεις ανυπόμονος με τον χρόνο του Θεού;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ, διὰ τῆς κυριαρχικῆς Σου χάριτος ἔχεις πληρώσει τὸν λαό Σου μὲ τὸ Πνεῦμα διὰ νὰ ἐκπληρώσῃ πᾶν καλὸν ἔργον κατὰ τὸν Λόγον Σου καὶ ἔχεις σφραγίσει τὴν διαθήκην Σου μὲ τὸ σημεῖον τοῦ Σαββάτου. Φύλαξον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ τὴν εἰδωλολατρίαν ἡ ὁποία οὕτω ταχέως ἀναφύεται ὅταν ὁ χρόνος Σου βραδύνῃ, καὶ διατήρησον ἡμᾶς σταθεροὺς ἐν ἀληθινῇ λατρείᾳ μέχρις οὗ ἴδωμεν τὸν Υἱόν. Ἐν τῷ ὀνόματι Αὐτοῦ προσευχόμεθα. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →