Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Χρονικών
Β' Χρονικών 9-12 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στην Αγία Γραφή προσφέρει διαχρονική διορατικότητα στην άνοδο και την πτώση των βασιλέων, αποκαλύπτοντας το κυρίαρχο χέρι του Θεού εν δράσει. Στο σημερινό μάθημα ακολουθούμε τους στοχασμούς του στα Β' Χρονικών 9–12, όπου η δόξα του Σολομώντα δίνει τη θέση της στην αφροσύνη του Ροβοάμ και στον οδυνηρό διχασμό του βασιλείου. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι μας βοηθά να δούμε τόσο τη λαμπρότητα της σοφής διακυβέρνησης όσο και τις συνέπειες της υπερήφανης συμβουλής. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να ιχνηλατήσουμε πώς οι θείοι σκοποί ξεδιπλώνονται ακόμη και μέσα από την ανθρώπινη αποτυχία. Ας ανακινήσουν αυτές οι αρχαίες σκηνές νέο σεβασμό προς τον Κύριο που υψώνει και ταπεινώνει, καθοδηγώντας κάθε γενιά προς ταπεινή εμπιστοσύνη στον αλάνθαστο λόγο του.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Πάρτε τα Β' Χρονικών κεφάλαια 9 έως 12 και διαβάστε αργά, αφήνοντας την αφήγηση της λαμπρότητας του Σολομώντα, της επίσκεψης της βασίλισσας της Σαβά και του αιφνίδιου ρήγματος υπό τον Ροβοάμ να ξεδιπλωθεί. Προσέξτε τον πλούτο, τη σοφία και τη λατρεία που κάποτε ενοποιούσαν το έθνος, έπειτα παρακολουθήστε πόσο γρήγορα η συμβουλή και η υπερηφάνεια μπορούν να το διασκορπίσουν. Αφήστε το κείμενο να μιλήσει για υπόσχεση και προειδοποίηση καθώς προετοιμάζεστε να ακούσετε τις παρατηρήσεις του Ματθαίου Χένρι για αυτά τα κρίσιμα γεγονότα.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ξεκινά αντλώντας αρκετά πνευματικά μαθήματα από την επίσκεψη της βασιλίσσης της Σεβά.
Αυτό το χωρίο της ιστορίας έχει εξετασθεί εκτενώς εν ταις Βασιλείαις· όμως, επειδή ο Σωτήρ ημών το έχει προτείνει ως παράδειγμα εις ημάς εν ταις αναζητήσεσιν ημών μετ’ αυτού (Ματθ. ιβ΄. 42), δεν πρέπει να το παραλείψωμεν χωρίς να παρατηρήσωμεν συντόμως, 1. Εκείνους οίτινες τιμώσι τον Θεόν αυτός θα τιμήση, Α΄ Σαμ. β΄. 30. Ο Σολομών είχε μεγάλως τιμήσει τον Θεόν, εν τη οικοδομήσει, καλλωπισμώ, και αφιερώσει του ναού· πάσα η σοφία αυτού και πάς ο πλούτος αυτού εχρησιμοποιήθησαν διά να καταστήσωσιν εκείνον τελειότατον έργον· και νυν ο Θεός εποίησε την σοφίαν αυτού και τον πλούτον αυτού να επανέλθωσι μεγάλως εις την υπόληψιν αυτού. Η οδός να έχωμεν και την πίστιν και την παρηγορίαν πάντων των χαρισμάτων ημών και πάντων των απολαύσεών ημών είναι να αφιερώσωμεν αυτά εις τον Θεόν και να τα χρησιμοποιήσωμεν δι’ αυτόν. 2. Εκείνοι οίτινες γνωρίζουσι την αξίαν της αληθούς σοφίας δεν θα λυπηθώσιν ουδεμίαν κόπον ούτε δαπάνην διά να αποκτήσωσιν αυτήν. Η βασίλισσα της Σεβά υπέβαλεν εαυτήν εις πολύν κόπον και δαπάνην διά να ακούση την σοφίαν του Σολομώντος· και όμως, μαθούσα παρ’ αυτού να υπηρετή τον Θεόν και να εκπληρή το καθήκον αυτής, ενόμισεν εαυτήν καλώς αμειφθείσαν διά τους κόπους αυτής. Η επουράνιος σοφία είναι εκείνος ο πολύτιμος μαργαρίτης όστις είναι καλόν εμπόριον να αγορασθή διά του αποχωρισμού από πάντων όσα έχομεν. 3. Καθώς πας άνθρωπος έλαβε το χάρισμα ούτω οφείλει να διακονή το αυτό διά την οικοδομήν των άλλων, καθώς έχει ευκαιρίαν. Ο Σολομών ήτο κοινωνικός της σοφίας αυτού και πρόθυμος να διδάσκη άλλους όσα εγνώριζεν ο ίδιος. Διδαχθείς υπό του Θεού, δωρεάν έλαβεν, και δωρεάν έδωκεν. Ας μάθωσιν εκείνοι οίτινες είναι πλούσιοι εν σοφία, ως και εν πλούτω, να αγαθοποιώσι και να είναι έτοιμοι να διανέμωσι. Δότε εις πάντα τον αιτούντα. 4. Η καλή τάξις εν οικογενεία, μεγάλη οικογενεία, ιδιαιτέρως εν τοις πράγμασι του Θεού, και η κανονική εκπλήρωσις των καθηκόντων της θρησκευτικής λατρείας, είναι λίαν συμφέρουσαι, και να θαυμάζωνται πολύ οπουδήποτε ευρεθώσι. Η βασίλισσα της Σεβά εσυγκινήθη υπερβαλλόντως βλέπουσα την ευπρέπειαν μεθ’ ης οι δούλοι του Σολομώντος παρηκολούθουν αυτόν και μεθ’ ης και αυτός και εκείνοι παρηκολούθουν εν τω οίκω του Θεού. Η ανάβασις του Δαβίδ εις τον οίκον του Κυρίου ήτο επίσης τερπνή και ενδιαφέρουσα, Ψαλμ. μβ΄. 4. 5. Ευτυχείς είναι εκείνοι οίτινες έχουσι την ευκαιρίαν συνεχούς συνομιλίας μετά τοιούτων οίτινες είναι γνώσται, σοφοί, και αγαθοί. Η βασίλισσα της Σεβά ενόμισε τους δούλους του Σολομώντος ευτυχείς οίτινες συνεχώς ήκουον την σοφίαν αυτού· διότι, φαίνεται, και προς αυτούς ήτο κοινωνικός. Και είναι αξιοσημείωτον ότι οι απόγονοι εκείνων οίτινες είχον θέσεις εν τη αυλή αυτού ήσαν πρόθυμοι να λησμονηθώσι τα ονόματα των προγόνων αυτών, και ενόμισαν εαυτούς αρκούντως διακεκριμένους και εξευγενισμένους όταν ωνομάζοντο τέκνα των δούλων του Σολομώντος (Ἔσδρας β΄. 55· Νεεμ. ζ΄. 57)· τόσον εξέχοντες ήσαν ώστε ήτο αρκετή τιμή να ονομάζωνται απ’ αυτών. 6. Οφείλομεν να χαίρωμεν και να αποδίδωμεν ευχαριστίας εις τον Θεόν διά τα χαρίσματα, τας χάριτας, και την ωφελιμότητα, των άλλων. Η βασίλισσα της Σεβά ευλόγησε τον Θεόν διά την τιμήν ην έθεσεν επί του Σολομώντος, και την εύνοιαν ην έκαμεν εις τον Ισραήλ, ανυψώσας αυτόν εις τον θρόνον, εδ. 8. Αποδίδοντες εις τον Θεόν τον έπαινον της ευημερίας των άλλων, μετέχομεν της παρηγορίας αυτής· ενώ, φθονουντες την ευημερίαν των άλλων, χάνομεν την παρηγορίαν και της ιδίας ημών. Την ευτυχίαν και του βασιλέως και του βασιλείου ανιχνεύει μέχρι της πηγής πάσης μακαριότητος, της θείας εύνοιας· ήτο διότι ο Θεός σου ευηρέστησεν εν σοι και διότι ηγάπησε τον Ισραήλ. Εκείναι αι ελεημοσύναι είναι διπλώς γλυκείαι εν αις δυνάμεθα να γευθώμεν την καλοσύνην και την αγαθήν θέλησιν του Θεού ως Θεού ημών. 7. Πρέπει εκείνοι οίτινες είναι σοφοί και αγαθοί να είναι γενναιόδωροι κατά τον τόπον αυτών και την δύναμιν αυτών. Η βασίλισσα της Σεβά ήτο τοιαύτη προς τον Σολομώντα, ο Σολομών ήτο τοιαύτος προς αυτήν, εδ. 9, 12. Αμφότεροι εγνώριζον να εκτιμώσι την σοφίαν, και διά τούτο ουδέτερος αυτών ήτο φιλάργυρος του αργυρίου αυτού, αλλά εκαλλιέργησαν την γνωριμίαν και εστερέωσαν την φιλίαν ην είχον συνάψει διά αμοιβαίων δώρων. Ο Κύριος ημών Ιησούς υπεσχέθη να δώση εις ημάς πάντα την επιθυμίαν ημών· Αιτείτε, και δοθήσεται υμίν. Ας μελετήσωμεν τι θα αποδώσωμεν εις αυτόν, και ας μη νομίζωμεν ουδέν υπερβολικόν να πράξωμεν, ή να πάθωμεν, ή να αποχωρισθώμεν, δι’ αυτόν.Ο Χένρι έπειτα επισκοπεί τον απαράμιλλον πλούτον και την δημοσίαν λαμπρότητα του Σολομώντος.
Ι. Ενταύθα είναι ο Σολομών βασιλεύων εν πλούτω και δυνάμει, εν αναπαύσει και πληρότητι, τοιαύτη ώστε, καθ’ όσον γνωρίζω, ουδέποτε από τότε ηδυνήθη να παραβληθή υπό ουδενός βασιλέως οιασδήποτε. Δεν δύναμαι να προσποιηθώ ότι είμαι κριτικός εν τη συγκρίσει του μεγαλείου του Σολομώντος μετά του μεγαλείου τινών εκ των μεγάλων ηγεμόνων της γης. Αλλά δύναμαι να παρατηρήσω ότι οι επιφανέστεροι εξ αυτών εδοξάσθησαν διά τους πολέμους αυτών, ενώ ο Σολομών εβασίλευσεν επί τεσσαράκοντα έτη εν βαθεία ειρήνη. Τινές εκείνων οίτινες εδύναντο να νομισθώσιν ότι ανταγωνίζονται τον Σολομώντα ηγάπων την απομόνωσιν, εφύλαττον τον λαόν εν φόβω διά του να τον κρατώσιν εις μεγάλην απόστασιν· ουδείς έπρεπε να ιδή αυτούς, ή να πλησιάση αυτόν, επί ποινή θανάτου· αλλά ο Σολομών εξήρχετο πολύ έξω, και εφαίνετο εν δημοσίαις υποθέσεσιν. Ώστε, πάντων των πραγμάτων ληφθέντων υπ’ όψιν, η υπόσχεσις επληρώθη, ότι ο Θεός θα έδιδεν εις αυτόν πλούτη, και πλούτον, και τιμήν, τοιαύτα ώστε ουδείς βασιλεύς έχει, ή θα έχη, α΄. 12. 1. Ουδέποτε πρίγκιψ εφάνη εν δημοσία μετά μεγαλειτέρας λαμπρότητος ή ο Σολομών, η οποία εις εκείνους οίτινες κρίνουσι κατά την όρασιν του οφθαλμού, ως οι πλείστοι άνθρωποι, θα συνίστα αυτών πολύ. Είχεν διακοσίας ασπίδας και τριακοσίας σκουτάς, πάσας εκ σφυρηλατημένου χρυσίου, φερομένας έμπροσθεν αυτού (εδ. 15, 16), και εκαθέζετο επί θρόνου μεγαλοπρεπεστάτου, εδ. 17-19. Δεν υπήρχεν όμοιος εν ουδεμιά βασιλεία. Η λαμπρότης εν η εφαίνετο ήτο τυπική της πνευματικής δόξης της βασιλείας του Μεσσίου και μόνον αμυδρά παράστασις του θρόνου αυτού, όστις είναι υπεράνω παντός θρόνου. Η πομπή του Σολομώντος ήτο πάσα τεχνητή· και διά τούτο ο Σωτήρ ημών προτιμά την φυσικήν ωραιότητα των κρίνων του αγρού προ αυτής. Ματθ. στ΄. 29, Ο Σολομών, εν πάση τη δόξη αυτού, δεν ενεδύθη ως εν τούτων. 2. Ουδέποτε πρίγκιψ είχεν μεγαλειτέραν αφθονίαν χρυσίου και αργυρίου, αν και δεν υπήρχον ορυχεία χρυσίου ή αργυρίου εν τω ιδίω βασιλείω αυτού. Ή εποίησεν εαυτόν κύριον των ορυχείων εν άλλαις χώραις, και, έχων πολυάνθρωπον χώραν, απέστειλε χείρας να εξορύξωσιν εκείνα τα πλούσια μέταλλα, ή, έχων εύφορον χώραν, εξήγαγεν τα προϊόντα αυτής και μετ’ αυτών επέφερεν οίκαδε πάντα τον χρυσόν όστις ομιλείται ενταύθα, εδ. 13, 14-21. 3. Ουδέποτε πρίγκιψ έλαβεν τοιαύτα δώρα φερόμενα υπ’ όλων των γειτόνων αυτού ως ο Σολομών· Πάντες οι βασιλείς της Αραβίας, και οι διοικηταί της χώρας, έφερον εις αυτόν χρυσόν και άργυρον (εδ. 14), ουχί ως φόρον τον οποίον εξήγαγεν παρ’ αυτών, αλλά ως εκούσια προσφορά διά να εξασφαλίσωσι την εύνοιαν αυτού, ή καθ’ οδόν ανταλλαγής διά τινα των προϊόντων της γεωργίας αυτού, σίτον ή κτήνη. Πάντες οι βασιλείς της γης έφερον εις αυτόν δώρα, τουτέστι πάντες εν εκείναις ταις μερεσιν του κόσμου (εδ. 24, 28), διότι επόθουν την γνωριμίαν και την φιλίαν αυτού. Εν τούτω ήτο τύπος του Χριστού, προς τον οποίον, ευθύς ως εγεννήθη, οι μάγοι της ανατολής έφερον δώρα, χρυσόν, λίβανον, και σμύρναν (Ματθ. β΄. 11), και προς τον οποίον πάντες οι περί αυτόν πρέπει να φέρωσι δώρα, Ψαλμ. οστ΄. 11· Ρωμ. ιβ΄. 1. 4. Ουδέποτε πρίγκιψ ήτο τόσον περιώνυμος διά σοφίαν, τόσον εζητείτο, τόσον συνεβουλεύετο, τόσον εθαυμάζετο (εδ. 23)· Οι βασιλείς της γης (διότι ήτο υπερβολική εύνοια διά κοινούς ανθρώπους να προσποιώνται) εζήτουν να ακούσωσι την σοφίαν αυτού—την φυσικήν φιλοσοφίαν αυτού, ή την ικανότητά αυτού εν ιατρική, ή την πολιτικήν αυτού κατάστασιν, ή τους κανόνας αυτού φρονήσεως διά την διαγωγήν του ανθρωπίνου βίου, ή ίσως τας αρχάς της θρησκείας αυτού, και τους λόγους αυτής. Η προσφυγή την οποίαν τότε εποίησαν προς τον Σολομώντα διά να ακούσωσι την σοφίαν αυτού θα επιδεινώση, εντρέψη, και καταδικάση, την γενικήν περιφρόνησιν των ανθρώπων προς τον Χριστόν και το ευαγγέλιον αυτού. Αν και εν αυτοίς είναι κεκρυμμένοι πάντες οι θησαυροί της σοφίας και της γνώσεως, ουδείς των αρχόντων του κόσμου τούτου επιθυμεί να γνωρίση αυτούς, διότι είναι μωρία εις αυτούς, Α΄ Κορ. β΄. 8, 14.Ο Χένρι έπειτα εξετάζει την εσφαλμένην συμβουλήν την οποίαν ο Ροβοάμ εδέχθη από τους ομοίους αυτού.
Δυνάμεθα να παρατηρήσωμεν ενταύθα, 1. Οι σοφώτατοι και άριστοι δεν δύνανται να δώσωσιν εις πάντας ευαρέσκειαν. Ο Σολομών επλούτισεν και προήγαγεν το βασίλειον αυτού, έπραξεν όλα (θα ενόμιζέ τις) όσα ηδύναντο να πραχθώσι διά να καταστήση αυτούς ευτυχείς και αναπαυμένους· και όμως ή ήτο απρόσεκτος εν τω να επιβαρύνη αυτούς με την επιβολήν φόρων και υπηρεσιών, ή τουλάχιστον υπήρχε τις χρώμα λόγου να νομισθή τοιούτος. Ουδείς άνθρωπος είναι τελείως σοφός. Είναι πιθανόν ότι ήτο όταν ο Σολομών είχε παρεκκλίνει από του Θεού και του καθήκοντος αυτού ότι η σοφία αυτού απέτυχεν αυτόν, και ο Θεός τον αφήκεν εις εαυτόν να πράξη εν ταύτη τη απράκτω μεθόδω. Και οι θησαυροί του Σολομώντος εξηντλήθησαν υπό της αγάπης αυτού προς τας γυναίκας· και πιθανώς ήτο διά να συντηρή αυτάς, και την υπερηφάνειαν αυτών, την πολυτέλειαν, και την ειδωλολατρείαν, ότι εβάρυνε τους υπηκόους αυτού. 2. Ταραχώδεις και αχάριστοι πνεύματα θα ευρίσκωσι σφάλματα εις την κυβέρνησιν, και θα παραπονώνται διά παράπονα, όταν έχωσι πολύ ολίγον λόγον να το πράττωσι. Δεν είχον ειρήνην εν τω καιρώ του Σολομώντος; Ουδέποτε ελεηλατήθησαν υπό εισβολέων, ως πρότερον, ουδέποτε ετέθησαν εν φόβω υπό των συναγερμών του πολέμου, ουδέ ηναγκάσθησαν να διακινδυνεύσωσι τας ζωάς αυτών εν τοις υψηλοίς τόποις του πεδίου. Δεν είχον αφθονίαν—τροφήν αρκετήν, και χρήματα αρκετά; Τι θα ήθελον περισσότερον; Ω μακάριοι, εάν εγνώριζον την μακαρίαν αυτών κατάστασιν! Και όμως παραπονούνται ότι ο Σολομών κατέστησε τον ζυγόν αυτών βαρύν. Εάν τις παραπονήται ούτω περί του ζυγού του Χριστού, ότι ίσως είχον πρόφασιν να συντρίψωσι τα δεσμά αυτού και να απορρίψωσι τα σχοινία αυτού απ’ αυτών, είμεθα βέβαιοι ότι ουδέποτε έδωκεν εις αυτούς ουδένα λόγον διά το παράπονον, οτιδήποτε και αν έπραξεν ο Σολομών. Ο ζυγός αυτού είναι ελαφρός, και το φορτίον αυτού είναι ελαφρόν. Ουδέποτε ηνάγκασεν ημάς να υπηρετήσωμεν με προσφοράν, ουδέ εκόπασεν ημάς με θυμίαμα. 3. Πολλοί καταστρέφουσιν εαυτούς και τα συμφέροντα αυτών διά του να καταπατώσι και να προκαλώσι τους κατωτέρους αυτών. Ο Ροβοάμ ενόμισεν ότι επειδή ήτο βασιλεύς ηδύνατο να αναλάβη τόσην αυθεντίαν όσην ο πατήρ αυτού είχε πράξει, ηδύνατο να έχη ό,τι ήθελεν, και να πράττη ό,τι ήθελεν, και να φέρη όλα έμπροσθεν αυτού. Αλλά, αν και εφόρει τον στέφανον του πατρός αυτού, εστερείτο των φρενών του πατρός αυτού, και ώφειλε να έχη θεωρήσει ότι, ων τελείως διάφορος άνθρωπος από ό,τι ήτο ο πατήρ αυτού, ώφειλε να λάβη άλλα μέτρα. Τοιαύτος σοφός άνθρωπος ως ο Σολομών δύναται να πράττη ως θέλομεν, αλλά τοιαύτος μωρός ως ο Ροβοάμ πρέπει να πράττη ως δύναται. Ο υψηλόφρων ίππος δύναται να λακτισθή και να κεντρισθή υπό εκείνου όστις έχει την τέχνην να τον χειρίζηται· αλλά, εάν άτεχνος ιππεύς το πράξη, είναι εις τον κίνδυνον αυτού. Ο Ροβοάμ επλήρωσε ακριβά διά την απειλήν, και την μεγαλοστομίαν, και την νόησιν να φέρη τα πράγματα με υψηλήν χείρα. Ήτο σοφία του Ιώβ, ως και αρετή αυτού, ότι δεν κατεφρόνησε την υπόθεσιν του δούλου αυτού ή της δούλης αυτού, όταν συνεζήτουν μετ’ αυτού (Ιώβ λα΄. 13), αλλά τους ήκουσε υπομονητικώς, εθεώρησε τους λόγους αυτών, και έδωκεν εις αυτούς μαλακήν απόκρισιν. Και παρομοία τρυφερά θεώρησις των εν υποταγή, και προθυμία να καταστήση αυτούς αναπαυμένους, θα είναι η παρηγορία και ο έπαινος πάντων των εν αυθεντία, εν τη εκκλησία, εν τη πολιτεία, και εν ταις οικογενείαις. 4. Αι μετριοπαθείς συμβουλαί είναι γενικώς σοφώταται και άρισται. Η πραότης θα πράξη ό,τι η βία δεν θα πράξη. Οι πλείστοι άνθρωποι αγαπώσι να προσαγορεύωνται ηπίως. Οι παλαιοί έμπειροι σύμβουλοι του Ροβοάμ τον κατηύθυναν εις ταύτην την μέθοδον (εδ. 7)· «Γίνου χρηστός εις τον λαόν τούτον, και ευαρέστει αυτούς, και λάλει αγαθά λόγια εις αυτούς, και είσαι βέβαιος περί αυτών εις αιώνα.» Τα αγαθά λόγια δεν κοστίζουσιν ουδέν πλην ολίγης αυταπαρνήσεως, και όμως αγοράζουσιν αγαθά πράγματα. 5. Ο Θεός συχνά εκπληροί τας βουλάς της ιδίας αυτού σοφίας διά του να μωραίνη τους ανθρώπους, και να παραδίδη αυτούς εις τας βουλάς της ιδίας αυτών μωρίας. Ουδέν πλέον χρειάζεται να πραχθή διά να καταστραφώσιν οι άνθρωποι πλην του να αφεθώσιν εις εαυτούς, και την ιδίαν αυτών υπερηφάνειαν και πάθος.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι κλείνει την πραγματεία του για τον Σολομώντα σημειώνοντας τη σκόπιμη σιωπή σχετικά με την μεταγενέστερη αμαρτία του.
ΙΙ. Εδώ ο Σολομώντας πεθαίνει, απογυμνωμένος από την πομπή του, και αφήνοντας όλο τον πλούτο και τη δύναμή του, όχι σε κάποιον για τον οποίο δεν ήξερε αν θα ήταν σοφός ή ανόητος (Εκκλ. β΄ 19), αλλά σε κάποιον που ήξερε ότι θα ήταν ανόητος. Αυτό δεν ήταν μόνο ματαιότητα αλλά και ταραχή πνεύματος, εδ. 29-31. Είναι πολύ αξιοσημείωτο ότι δεν γίνεται εδώ καμία αναφορά στην απομάκρυνση του Σολομώντα από τον Θεό στις τελευταίες ημέρες του, ούτε δίνεται η παραμικρή υπόδειξη γι' αυτό, 1. Επειδή το Άγιο Πνεύμα θα μας δίδασκε να μην ευχαριστιόμαστε επαναλαμβάνοντας τα σφάλματα και τις ανοησίες των άλλων. Αν εκείνοι που είχαν φήμη για σοφία και τιμή συμπεριφερθούν άσχημα, αν και μπορεί να είναι χρήσιμο να λάβουμε υπόψη την κακή τους συμπεριφορά για προειδοποίηση στον εαυτό μας και στους άλλους, όμως δεν πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να το αναφέρουμε, μια φορά η ομιλία του είναι αρκετή· γιατί να χτυπηθεί ξανά αυτή η δυσάρεστη χορδή; Γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε όπως κάνει εδώ ο ιερός ιστορικός, να μιλήσουμε εκτενώς για εκείνο στους άλλους που είναι άξιο επαίνου, χωρίς να πούμε τίποτα για τα ελαττώματά τους, ναι, αν και ήταν χονδροειδή και προφανή; Αυτό είναι μόνο το να κάνουμε όπως θα θέλαμε να γίνει σε εμάς. 2. Επειδή, αν και έπεσε, όμως δεν καταστράφηκε εντελώς. Η αμαρτία του δεν καταγράφεται ξανά, επειδή μετανοήθηκε και συγχωρήθηκε, και έγινε σαν να μην είχε γίνει ποτέ. Η σιωπή της Γραφής μερικές φορές μιλάει. Είμαι πρόθυμος να πιστέψω ότι η σιωπή της εδώ σχετικά με την αμαρτία του Σολομώντα είναι ένδειξη ότι καμία από τις αμαρτίες που διέπραξε δεν αναφέρθηκε εναντίον του, Ιεζ. λγ΄ 16. Όταν ο Θεός συγχωρεί την αμαρτία, την πετά πίσω από την πλάτη του και δεν τη θυμάται πλέον.Ο Χένρι ολοκληρώνει το τμήμα με αρκετά διαρκή διδάγματα που αντλήθηκαν από τον διχασμό του βασιλείου.
Μπορούμε να μάθουμε εδώ, 1. Ότι όταν οι δημόσιες υποθέσεις βρίσκονται σε ζύμωση, οι βίαιες ενέργειες δεν κάνουν παρά να κάνουν τα κακά χειρότερα. Οι σκληρές απαντήσεις (όπως αυτή που έδωσε εδώ ο Ροβοάμ) δεν κάνουν παρά να ξεσηκώσουν οργή και να ρίξουν λάδι στις φλόγες. Ο πιλότος έχει ανάγκη να πλοηγείται σταθερά σε καταιγίδα. Πολλοί οδηγήθηκαν στο κακό που δεν σκόπευαν επειδή αντιμετωπίστηκαν πολύ αυστηρά για ό,τι σκόπευαν. 2. Ότι, όποιες και αν είναι οι μηχανορραφίες και τα σχέδια των ανθρώπων, ο Θεός, με όλα, κάνει το δικό του έργο και εκπληρώνει τον λόγο που έχει μιλήσει, ούτε ένα ιώτα ή μία κεραία από τα οποία δεν θα πέσει στη γη. Η αιτία της ισχυρογνωμοσύνης και της απερισκεψίας του βασιλέα ήταν από τον Θεό, ώστε να εκτελέσει τον λόγο που μίλησε μέσω του Αχιά, εδ. 15. Αυτό δεν δικαιολογεί καθόλου την αφροσύνη του Ροβοάμ, ούτε μειώνει την ενοχή της υπεροψίας και του πάθους του, ότι ο Θεός ευαρεστήθηκε να υπηρετήσει τους δικούς του σκοπούς με αυτούς. 3. Ότι ο κοσμικός πλούτος, η τιμή και η κυριαρχία είναι πολύ αβέβαια πράγματα. Ο Σολομώντας βασίλευσε σε όλο τον Ισραήλ και, θα σκεφτόταν κανείς, είχε κάνει αρκετά για να εξασφαλίσει τη μοναρχία ακέραιη στην οικογένειά του για πολλές εποχές· και όμως είναι μόλις κρύος στον τάφο του πριν δέκα από τις δώδεκα φυλές αποστατήσουν οριστικά από τον γιο του. Όλες οι καλές υπηρεσίες που είχε κάνει για τον Ισραήλ ξεχάστηκαν τώρα· Τι μερίδιο έχουμε στον Δαβίδ; Έτσι απορρίπτεται η κυβέρνηση του Χριστού από πολλούς, παρά όλα όσα έχει κάνει για να δεσμεύσει τα παιδιά των ανθρώπων για πάντα στον εαυτό του· λένε, Δεν θέλουμε αυτός ο άνθρωπος να βασιλεύσει πάνω μας. Αλλά αυτή η επανάσταση θα είναι σίγουρα η καταστροφή τους. 4. Ότι ο Θεός συχνά επισκέπτεται τις ανομίες των πατέρων στα παιδιά. Ο Σολομώντας εγκαταλείπει τον Θεό, και γι' αυτό όχι αυτός, αλλά ο γιος του μετά από αυτόν, εγκαταλείπεται από το μεγαλύτερο μέρος του λαού του. Έτσι ο Θεός, κάνοντας τις ποινικές συνέπειες της αμαρτίας να διαρκούν πολύ και να συνεχίζονται ορατά μετά τον θάνατο του αμαρτωλού, θα έδινε ένδειξη της κακίας της, και ίσως κάποια υπόδειξη της αιωνιότητας της τιμωρίας της. Εκείνος που αμαρτάνει κατά του Θεού όχι μόνο αδικεί την ψυχή του, αλλά ίσως αδικεί το σπέρμα του περισσότερο από ό,τι σκέφτεται. 5. Ότι, όταν ο Θεός εκπληρώνει τις απειλές του, θα φροντίσει ώστε, την ίδια στιγμή, οι υποσχέσεις να μην πέσουν στη γη. Όταν η ανομία του Σολομώντα θυμάται, και γι' αυτήν ο γιος του χάνει δέκα φυλές, η ευσέβεια του Δαβίδ δεν ξεχνιέται, ούτε η υπόσχεση που του δόθηκε· αλλά για χάρη αυτής ο εγγονός του είχε δύο φυλές διατηρημένες σε αυτόν. Οι αποτυχίες των αγίων δεν θα ματαιώσουν καμία υπόσχεση που δόθηκε στον Χριστό την Κεφαλή τους. Θα τιμωρηθούν, αλλά η διαθήκη δεν θα σπάσει, Ψαλμ. πθ΄ 31-34.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στη δική μου ζωή πειράζομαι να ακολουθήσω την νεανική υπερηφάνεια αντί για την έμπειρη σοφία;
2. Πώς η κυρίαρχη επίβλεψη του Κυρίου με παρηγορεί όταν τα ανθρώπινα σχέδια διαλύονται;
3. Ποια βήματα μπορώ να κάνω σήμερα για να τιμήσω τον Θεό με όποια επιρροή ή πόρους μου έχει εμπιστευτεί;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Πάτερ φιλάνθρωπε, καθώς ὁ Λόγος Σου φανερώνει τόσο τήν λαμπρότητα τοῦ Σολομῶντος ὅσο καί τήν θλίψη πού ἀκολούθησε τίς διαιρεμένες καρδιές, χάρισέ μας σοφία ἄνωθεν γιά νά ἐκτιμοῦμε τήν βασιλεία Σου ὑπεράνω κάθε ἐπίγειου θησαυροῦ. Διά τοῦ Πνεύματός Σου συγκράτησε τήν ὑπερηφάνειά μας, μαλάκωσε τήν ὁμιλία μας, καί κράτησέ μας τρυφερούς πρός ἐκείνους πού τούς ἔχεις θέσει ὑπό τήν φροντίδα μας, ὥστε νά ζητοῦμε συμβουλές πού Σέ τιμοῦν Ἐσένα μόνο. Ὑπενθύμισέ μας ὅτι κάθε θρόνος τελικά ὑποκλίνεται ἐνώπιον τοῦ Σοῦ, καί ἀγκυροβόλησε τήν ἐλπίδα μας ἐν Χριστῷ, ἐν ᾧ ἀναπαύεται πᾶσα ἀληθινή σοφία καί ἐξουσία. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →