← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Δευτερονόμιο

Ένα Άγιο Στρατόπεδο και Ένας Όρκος που Είναι Χρέος: Καρποφορία, Ευλάβεια και ο Καθένας για την Ιδία του Αμαρτία

Δευτερονόμιο 23-24Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed)22 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Αυτά τα κεφάλαια νομοθετούν για τη σύναξη του Κυρίου και το στρατόπεδο του Ισραήλ, και ο Μακάριος Θεοδώρητος Κύρου ερμηνεύει τους νόμους για το ποιος μπορεί να εισέλθει και πώς πρέπει να διατηρείται το στρατόπεδο ως διδασκαλία για την αγιότητα, την καρποφορία και τον φόβο του Θεού. Γιατί ο στείρος ή ακρωτηριασμένος άνδρας αποκλείεται από τη σύναξη; Ο Θεοδώρητος απαντά ότι δι' αυτού ο Θεός υπαινίσσεται την ακαρπία της ψυχής, διότι η ακαρπία στα καλά έργα είναι ξένη προς τον Θεό — η στειρότητα του σώματος γίνεται παραβολή καρδιάς που δεν καρποφορεί. Γιατί να αποκλείονται οι Μωαβίτες και οι Αμμωνίτες για πάντα, ενώ οι Εδωμίτες και οι Αιγύπτιοι γίνονται δεκτοί μετά τρεις γενιές; Εξαιτίας της άνομης καταγωγής και της ασέβειας των πρώτων, αλλά από ευγνωμοσύνη για αρχαία καλοσύνη που δείχθηκε στους δεύτερους — ο Νόμος μας διδάσκει να μη λησμονούμε ούτε παλαιά ευεργεσία. Γιατί να θάβονται τα απορρίμματα του στρατοπέδου; Διότι ο Κύριος περιπατεί εν μέσω του λαού Του, και το στρατόπεδο πρέπει να είναι άγιο· ο νοσηρός αέρας γεννά λοιμό, και η παρακοή θα έφερνε βλάβη, ώστε η ευλάβεια και η τάξη συμβαδίζουν. Και όταν ο Θεοδώρητος φθάνει στον νόμο των όρκων, διατυπώνει την αρχή που διέπει κάθε υπόσχεση προς τον Θεό: όταν τάσσεις όρκο, λογάριζέ τον χρέος, και σπεύσε να τον εξοφλήσεις. Κλείνει με την ηπιότερη διδασκαλία — ότι η πληγή αποστέλλεται από τον Θεό όταν οι άνθρωποι αμαρτάνουν και αίρεται όταν μετανοούν, και ότι οι πατέρες δεν θα αποθνήσκουν για τα τέκνα ούτε τα τέκνα για τους πατέρες, αλλά ο καθένας θα απολογείται για την ιδία του αμαρτία. Το σύνολο είναι πορτρέτο λαού καλουμένου να είναι άγιος επειδή ο Θεός του είναι εν μέσω αυτού.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ανάγνωσε Δευτερονόμιο 23–24 — ο Μωυσής θέτει τα όρια της 'συναγωγής του Κυρίου': ο Αμμωνίτης και ο Μωαβίτης αποκλείονται 'έως και τη δεκάτη γενιά τους… για πάντα', αλλά ο Εδωμίτης είναι 'αδελφός σου', και ο Αιγύπτιος μνημονεύεται επειδή ο Ισραήλ υπήρξε κάποτε ξένος στη γη του. Το στρατόπεδο πρέπει να διατηρείται άγιο: 'Διότι ο Κύριος ο Θεός σου περιπατεί εν μέσω του στρατοπέδου σου, για να σε ελευθερώσει… γι' αυτό το στρατόπεδό σου θα είναι άγιο, ώστε να μη δει ακάθαρτο πράγμα εν σοι.' Προστάζει την τήρηση των όρκων: 'Όταν τάξεις όρκο στον Κύριο τον Θεό σου, δεν θα βραδύνεις να τον εξοφλήσεις… Αλλά αν παραλείψεις να τάξεις όρκο, δεν θα είναι αμαρτία εν σοι. Εκείνο που εξήλθε από τα χείλη σου θα το φυλάξεις και θα το εκτελέσεις.' Προτρέπει τον Ισραήλ 'να θυμάται τι έκανε ο Κύριος ο Θεός σου στη Μαριάμ καθ' οδόν.' Και θέτει τον νόμο της προσωπικής ευθύνης: 'Οι πατέρες δεν θα θανατωθούν για τα τέκνα, ούτε τα τέκνα για τους πατέρες· κάθε άνθρωπος θα θανατωθεί για την ιδία του αμαρτία.'
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Θεοδώρητος ερμηνεύει τον νόμο περί εισόδου στη σύναξη ως παραβολή της ψυχής. Η στειρότητα που απαγορεύεται στη σάρκα εικονίζει βαθύτερη ακαρπία που ο Θεός δεν ανέχεται: Η ακαρπία στα καλά έργα είναι ξένη προς τον Θεό. Την εντολή να θάβονται τα απορρίμματα του στρατοπέδου την ερμηνεύει δια του μεγάλου λόγου που δίνει ο Μωυσής — ότι ο ίδιος ο Κύριος περιπατεί μεταξύ τους — και έτσι γίνεται μάθημα ευλαβείας: Δι' αυτού τους διδάσκει να μη πράττουν τίποτε παράνομο. Και ο νόμος των όρκων αποδίδει την αρχή που διέπει κάθε υπόσχεση προς τον Θεό, ότι ο όρκος άπαξ ταχθείς δεν είναι πλέον προαιρετικός αλλά οφειλόμενος: Όταν κάνεις υπόσχεση προς τον Θεό, λογάριζε τον όρκο χρέος. Ο Θεοδώρητος στρέφεται έπειτα στη μνήμη της Μαριάμ, ερμηνεύοντας σε αυτήν όλη την παιδαγωγία της παιδευτικής χειρός του Θεού, η οποία πλήττει τον αμαρτωλό και θεραπεύει τον μετανοούντα: διδάσκοντας ότι η πληγή αποστέλλεται από τον Θεό, και ότι ο Θεός την επέφερε επ' αυτών όταν αμάρτησαν, και πάλι τους θεράπευσε όταν μετενόησαν. Και τον νόμο ότι ο καθένας θα αποθνήσκει για την ιδία του αμαρτία τον ερμηνεύει ως την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του ηθικού προσώπου, το οποίο ούτε καταδικάζεται από την ενοχή πατέρα ούτε σώζεται από την αξία πατέρα: είναι δυνατόν και πατέρες να συμβουλεύουν τα τέκνα τους σε ό,τι συμφέρει, πλην να μη ωφελούν εξαιτίας της παρακοής τους, και τέκνα να γίνονται καλύτερα από τους πατέρες τους.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Η ερμηνεία του Θεοδώρητου ανυψώνει αυτούς τους νόμους του στρατοπέδου στην αέναη ζωή της Εκκλησίας. Η στειρότητα που ο Θεός δεν ανέχεται είναι, εν τέλει, η άκαρπη ψυχή, και η ίδια η προειδοποίηση του Κυρίου στο Ευαγγέλιο απηχεί την κρίση: 'πάν δένδρον μη ποιοῦν καρπὸν καλὸν ἐκκόπτεται' (Ματθ. 7:19), και 'ἐν τούτῳ ἐδοξάσθη ὁ Πατήρ μου, ἵνα καρπὸν πολὺν φέρητε' (Ιω. 15:8). Το στρατόπεδο που διατηρείται άγιο 'διότι ο Κύριος περιπατεί εν μέσω' είναι τύπος λαού εν ω ο Θεός κατοικεί, διότι ο Απόστολος λέγει: 'υμείς εστε ναός Θεού ζώντος· καθώς είπεν ο Θεός, ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω' (Β' Κορ. 6:16). Η ευλάβεια που δίδαξε ο Μωυσής στο στρατόπεδο είναι η ευλάβεια που οφείλει η Εκκλησία στον ενοικούντα Κύριο — να μη δει ακάθαρτο πράγμα εν ημίν. Ο όρκος που είναι χρέος είναι η σοβαρότητα με την οποία οι βαπτισμένοι τηρούν κάθε υπόσχεση δοθείσα στη κολυμβήθρα και στο θυσιαστήριο· 'κρείσσον μη ευξασθαι σε, η ευξασθαι και μη αποδούναι' (Εκκλ. 5:5). Και ο νόμος ότι ο καθένας θα απολογείται για την ιδία του αμαρτία είναι η ίδια η δικαιοσύνη που οι προφήτες θα επέμεναν — 'η ψυχή η αμαρτάνουσα, αυτή αποθανείται… ο υιός ου λήψεται την αδικίαν του πατρός' (Ιεζ. 18:20) — δικαιοσύνη πληρωθείσα εν Χριστώ, ο οποίος μόνος εβάστασε τας αμαρτίας ετέρων, αναλαβών επ' εαυτού ό,τι δεν ήτο ιδικόν Του, ίνα δώση ημίν ό,τι δεν ήτο ιδικόν μας. Ούτω το άγιο στρατόπεδο δια του οποίου ο Θεός περιπατεί γίνεται η Εκκλησία εν η κατοικεί, καλούσα εκάστην ψυχήν να καρποφορή, να τηρή τους όρκους της, και να περιπατή εν ευλαβεία ενώπιον εκείνων εν μέσω των οποίων ο ίδιος ο Κύριος είναι παρών.
Απαντήστε

Απόκριση

Άκουσε τι ζητεί ο Θεός από το στρατόπεδο εν ω περιπατεί, διότι εσύ είσαι εκείνο το στρατόπεδο. Πρώτον, καρποφόρει. Ο Θεοδώρητος προειδοποιεί ότι η ακαρπία στα καλά έργα είναι ξένη προς τον Θεό· μη αφήσεις την ψυχήν σου στείραν, αλλά ας φέρη η πίστις καρπόν αγάπης και καλών έργων. Δεύτερον, διατήρει σεαυτόν άγιον, διότι ο Κύριος περιπατεί εν μέσω σου. Καθώς ο Ισραήλ έπρεπε να μη υποφέρει τίποτε παράνομο στο στρατόπεδο όπου ο Θεός ήτο παρών, ούτω μηδέν ακάθαρτον φανή εν σοι, όστις είσαι ναός Θεού ζώντος· ζήσε εν ευλαβεία, γινώσκων τίνος παρουσία σε περιβάλλει. Τρίτον, λογάριζε τους όρκους σου χρέη. Ό,τι υπεσχέθης τω Θεώ — εν τω βαπτίσματί σου, εν τω θυσιαστηρίω, εν τω αποκρύφω της προσευχής — μη βραδύνης να το εξοφλήσης· κρείσσον μηδέποτε τάξαι όρκο ή τάξαι και παραβήναι την πίστιν. Και παρηγορήθητι εν τη ηπιότητι της δικαιοσύνης του Θεού: παιδεύει τον αμαρτωλόν ουχί ίνα απολέση αλλά ίνα θεραπεύση, και αίρει την πληγήν από του μετανοούντος. Δεν είσαι καταδεδικασμένος υπό ετέρου ενοχής ούτε σωζόμενος υπό ετέρου αξίας· ο καθένας απολογείται για την ιδία του αμαρτία, και ο καθένας δύναται να γίνη κρείσσων των πατέρων αυτού. Ούτω επίβλεψον εις την ιδίαν σου ψυχήν, μετάνοησον εκ των ιδίων σου πταισμάτων, τήρησον τους ιδίους σου όρκους, και καρποφόρει τον ιδικόν σου καρπόν — και περιπάτει πάσας τας ημέρας σου εν τω αγίω φόβω του Θεού όστις ηυδόκησε να κατοική και να περιπατή εν μέσω του λαού Του.
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε ο Θεός ημών, ο περιπατών εν μέσω του λαού Σου και θέλων το στρατόπεδον της Εκκλησίας Σου να είναι άγιον, ώστε να μη δης ακάθαρτον πράγμα εν ημίν: καθάρισόν με από παντός μολυσμού, και άφες με να φέρω τον καρπόν των καλών έργων, διότι εδίδαξας ότι η ακαρπία είναι ξένη προς Σε. Ποίησον την ψυχήν μου άγιον τόπον όπου ευαρεστείσαι να κατοικής, και δός μοι να ζώ εν ευλαβεία ενώπιον της αδιαλείπτου παρουσίας Σου. Δίδαξόν με να λογαριάζω τους όρκους μου χρέη και να τους εξοφλώ ταχέως — πάσαν υπόσχεσιν δοθείσαν εν τη κολυμβήθρα, εν τω θυσιαστηρίω Σου, και εν τη σιωπή της προσευχής — διότι κρείσσον ήτο μηδέποτε τάξαι όρκο ή τάξαι και εγκαταλείψαι Σε. Όταν με παιδεύης, γινωσκέτω η χειρ η πλήττουσα τον αμαρτωλόν είναι η αυτή χειρ η θεραπεύουσα τον μετανοούντα· επίστρεψόν με, ουν, ίνα θεραπευθώ. Και επειδή έκαστος οφείλει απολογείσθαι υπέρ της ιδίας αυτού αμαρτίας, δός μοι να επιβλέπω εις την ιδίαν μου ψυχήν, να μετανοώ εκ των ιδίων μου πταισμάτων, και τη χάριτί Σου να γίνωμαι κρείσσων ή ήμην. Σοι, ω Χριστέ ο Θεός ημών, ο μόνος βαστάσας τας αμαρτίας ετέρων ίνα ημείς καρποφορήσωμεν εις Σε, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Τα Ζητήματα επί της Οκτατεύχου και των Βιβλίων των Βασιλειών και των Χρονικών του Μακαρίου Θεοδωρήτου Κύρου (αποδοθέν εκ του δημοσίου ελληνικού από την Eterniseed) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →