← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έσδρας

Έσδ 3-4 — με τον Ματθαίο Χένρι

Έσδρας 3-4Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα εξερευνούμε το σχόλιο του Ματθαίου Χένρι στα κεφάλαια 3 και 4 του Έσδρα, παρακολουθώντας τους επιστρεφόμενους εξόριστους καθώς αποκαθιστούν τη λατρεία στο κέντρο της κοινής τους ζωής. Ο Χένρι μας καθοδηγεί μέσα από την ταχεία προσοχή τους στο θυσιαστήριο, την τοποθέτηση του θεμελίου του ναού εν μέσω ανάμεικτων συναισθημάτων, και την αντίθεση που σύντομα προκύπτει. Οι σκέψεις του υπογραμμίζουν την προτεραιότητα της αναζήτησης του Θεού πρώτα ακόμα και όταν οι συνθήκες παραμένουν αβέβαιες. Μέσα από την έκθεσή του διακρίνουμε πώς η πρώιμη υπακοή και ο ενωμένος ζήλος διαμορφώνουν τον δρόμο προς τα εμπρός. Αυτό το μάθημα μας προσκαλεί να εξετάσουμε τα δικά μας θεμέλια στην πίστη και την επιμονή που απαιτείται όταν εμφανίζεται αντίσταση.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Αρχίζουμε διαβάζοντας τα κεφάλαια 3 και 4 του Έσδρα ολόκληρα. Ακούστε για τη συνενωμένη συγκέντρωση του λαού, την άμεση ανέγερση του θυσιαστηρίου, την χαρούμενη αλλά δακρύβρεχτη τελετή θεμελίωσης, και τους αντιπάλους που επιδιώκουν να σταματήσουν το έργο. Ας προετοιμάσει το κείμενο την καρδιά σας για την προσεκτική έκθεση του Χένρι σε αυτά τα διαμορφωτικά γεγονότα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει περιγράφοντας τη συνέλευση του εβδόμου μήνα των επιστρεφόμενων εξόριστων. Εδώ είναι, Ι. Μια γενική συνέλευση των επιστρεφόμενων Ισραηλιτών στην Ιερουσαλήμ, τον έβδομο μήνα, εδ. 1. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι ήρθαν από τη Βαβυλώνα την άνοιξη, και πρέπει να επιτρέψουμε τουλάχιστον τέσσερις μήνες για το ταξίδι, γιατί τόσο πολύ καιρό χρειάστηκε ο Έσδρας και η παρέα του για να έρθουν, κεφ. ζ΄. 9. Ο έβδομος μήνας λοιπόν ήρθε σύντομα, στον οποίο πολλές από τις εορτές του Κυρίου έπρεπε να τελεστούν· και τότε συγκεντρώθηκαν μεταξύ τους με συμφωνία, παρά με εντολή εξουσίας, στην Ιερουσαλήμ. Αν και είχαν μόλις έρθει στις πόλεις τους, και είχαν τα χέρια τους γεμάτα δουλειές εκεί, για να προμηθευτούν τα απαραίτητα για τους εαυτούς τους και τις οικογένειές τους, που θα μπορούσε να τους δικαιολογήσει να μην προσέλθουν στο θυσιαστήριο του Θεού μέχρι να περάσει λίγο η βιασύνη, όπως πολλοί ανόητα αναβάλλουν την προσέλευσή τους στην κοινωνία μέχρι να εγκατασταθούν στον κόσμο, όμως τέτοιος ήταν ο ζήλος τους για τη θρησκεία, τώρα που είχαν μόλις έρθει από κάτω από διόρθωση για την αθρησκεία τους, που άφησαν όλη τη δουλειά τους στην ύπαιθρο, για να προσέλθουν στο θυσιαστήριο του Θεού· και (που είναι παράξενο) σε αυτόν τον ευσεβή ζήλο ήταν όλοι μιας γνώμης, ήρθαν ως ένας άνθρωπος. Ας αναβληθεί η κοσμική δουλειά για τη δουλειά της θρησκείας και θα ευημερήσει καλύτερα. Στη συνέχεια εξετάζει τους λόγους που ώθησαν την άμεση κατασκευή του θυσιαστηρίου. 2. Παρατηρήστε τον λόγο που δίνεται εδώ γιατί έσπευσαν να στήσουν το θυσιαστήριο: Φόβος ήταν επάνω τους, εξαιτίας του λαού της γης. Ήταν στη μέση εχθρών που έτρεφαν κακή θέληση προς αυτούς και τη θρησκεία τους, για τους οποίους ήταν άνισος αντίπαλος. Και, (1.) Αν και ήταν έτσι, όμως έχτισαν το θυσιαστήριο (έτσι το διαβάζουν μερικοί)· δεν θα φοβούνταν από τη θρησκεία τους από την αντίθεση που ήταν πιθανό να συναντήσουν σε αυτήν. Ποτέ ας μην φέρει ο φόβος του ανθρώπου σε αυτή την παγίδα. (2.) Επειδή ήταν έτσι, γι' αυτό έστησαν το θυσιαστήριο. Η αντίληψη του κινδύνου πρέπει να μας διεγείρει στο καθήκον μας. Έχουμε πολλούς εχθρούς; Τότε είναι καλό να έχουμε τον Θεό φίλο μας και να διατηρούμε την επικοινωνία μας μαζί του. Αυτή την καλή χρήση πρέπει να κάνουμε από τους φόβους μας, πρέπει να οδηγούμαστε από αυτούς στα γόνατά μας. Ακόμα και ο Σαούλ θα θεωρούσε τον εαυτό του χαμένο αν ο εχθρός ερχόταν επάνω του πριν κάνει την ικεσία του στον Θεό, Α΄ Σαμ. ιβ΄. 12. Ο Χένρι στη συνέχεια απεικονίζει το εντυπωσιακό μείγμα χαράς και λύπης στην τελετή θεμελίωσης. Ε΄. Πώς επηρεάστηκε ο λαός. Ένα αξιοσημείωτο μείγμα διαφόρων συναισθημάτων υπήρχε σε αυτή την περίσταση. Διαφορετικές γνώμες υπήρχαν μεταξύ του λαού του Θεού, και ο καθένας εξέφρασε τον εαυτό του σύμφωνα με τις γνώμες του, και όμως δεν υπήρχε διαφωνία μεταξύ τους, οι νόες τους δεν αποξενώθηκαν ο ένας από τον άλλον ούτε η κοινή μέριμνα καθυστέρησε από αυτό. 1. Εκείνοι που μόνο γνώριζαν την αθλιότητα του να μην έχουν καθόλου ναό δόξασαν τον Κύριο με κραυγές χαράς όταν είδαν μόνο το θεμέλιο ενός ναού να τίθεται, εδ. 11. Σε αυτούς ακόμα και αυτό το θεμέλιο φαινόταν μεγάλο, και ήταν σαν ζωή από τους νεκρούς· στις πεινασμένες ψυχές τους ακόμα και αυτό ήταν γλυκό. Φώναξαν, ώστε ο θόρυβος ακούστηκε μακριά. Σημείωση, Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για τις αρχές του ελέους, αν και δεν έχουμε φτάσει ακόμα στην τελειότητά του· και τα θεμέλια ενός ναού, μετά από μακρές ερημώσεις, δεν μπορούν παρά να είναι πηγές χαράς για κάθε πιστό Ισραηλίτη. 2. Εκείνοι που θυμόντουσαν τη δόξα του πρώτου ναού που έχτισε ο Σολομών, και θεωρούσαν πόσο κατώτερος ήταν πιθανό να είναι αυτός από εκείνον, ίσως σε διαστάσεις, σίγουρα σε μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια, έκλαψαν με δυνατή φωνή, εδ. 12. Αν χρονολογήσουμε την αιχμαλωσία με την πρώτη, από το τέταρτο του Ιωακείμ, ήταν περίπου πενήντα δύο χρόνια από τότε που κάηκε ο ναός· αν από την αιχμαλωσία του Ιεχονία, ήταν μόνο πενήντα εννέα. Έτσι πολλοί που ζούσαν τώρα μπορεί να τον θυμόντουσαν όρθιο· και μεγάλο έλεος ήταν για τους αιχμαλώτους ότι είχαν παραταθεί οι ζωές τόσων πολλών από τους ιερείς και Λευίτες τους, που μπορούσαν να τους πουν τι θυμόντουσαν οι ίδιοι από τη δόξα της Ιερουσαλήμ, για να τους ζωογονήσουν στην επιστροφή τους. Αυτοί θρηνούσαν την ανισότητα μεταξύ αυτού του ναού και του προηγούμενου. Και, (1.) Υπήρχε κάποιος λόγος γι' αυτό· και αν μετέτρεπαν τα δάκρυά τους στο σωστό κανάλι, και θρηνούσαν την αμαρτία που ήταν η αιτία αυτής της μελαγχολικής αλλαγής, έκαναν καλά. Η αμαρτία λερώνει τη δόξα οποιασδήποτε εκκλησίας ή λαού, και, όταν βρίσκονται μειωμένοι και ταπεινωμένοι, αυτό πρέπει να φέρει την ευθύνη. (2.) Ωστόσο ήταν η αδυναμία τους να αναμίξουν αυτά τα δάκρυα με τις κοινές χαρές και έτσι να ρίξουν υγρασία επάνω τους. Περιφρόνησαν την ημέρα των μικρών πραγμάτων, και ήταν αχάριστοι για το καλό που απολάμβαναν, επειδή δεν ήταν τόσο πολύ όσο είχαν οι πρόγονοί τους, αν και ήταν πολύ περισσότερο από ό,τι άξιζαν. Στη συμφωνία των δημόσιων χαρών, ας μην είμαστε εμείς οι παράφωνες χορδές. Ήταν επιδείνωση της αποθάρρυνσης που έδωσαν έτσι στον λαό ότι ήταν ιερείς και Λευίτες, που θα έπρεπε να είχαν γνωρίζει και να διδάξουν άλλους πώς να επηρεάζονται δεόντως υπό διάφορες προνοίες, και να μην αφήνουν τη μνήμη των προηγούμενων θλίψεων να πνίγει την αίσθηση των παρόντων ελέων. Αυτό το μείγμα λύπης και χαράς εδώ είναι μια αναπαράσταση αυτού του κόσμου. Κάποιοι λούζονται σε ποτάμια χαράς, ενώ άλλοι πνίγονται σε πλημμύρες δακρύων. Στον ουρανό όλοι ψάλλουν, και κανείς δεν στενάζει· στην κόλαση όλοι κλαίνε και θρηνούν, και κανείς δεν χαίρεται· αλλά εδώ στη γη δύσκολα μπορούμε να διακρίνουμε τις κραυγές χαράς από τον θόρυβο του κλαψίματος. Ας μάθουμε να χαίρουμε με εκείνους που χαίρονται και να κλαίμε με εκείνους που κλαίνε, και οι ίδιοι να χαίρουμε σαν να μη χαίρουμε, και να κλαίμε σαν να μη κλαίμε. Στρεφόμενος στο κεφάλαιο τέσσερα, ο Χένρι λεπτομερεί τις λεπτές τακτικές που χρησιμοποιήθηκαν από τους αντιπάλους. 1. Πρόσφεραν την υπηρεσία τους να χτίσουν με τους Ισραηλίτες μόνο για να έχουν έτσι μια ευκαιρία να καθυστερήσουν το έργο, ενώ προσποιούνταν ότι το προωθούν. Τώρα, (1.) Η προσφορά τους ήταν αρκετά πιθανή, και φαινόταν ευγενική: 'Θα χτίσουμε μαζί σας, θα σας βοηθήσουμε να σχεδιάσετε, και θα συνεισφέρουμε προς τα έξοδα· γιατί ζητούμε τον Θεό σας όπως εσείς', εδ. 2. Αυτό ήταν ψευδές, γιατί, αν και ζητούσαν τον ίδιο Θεό, δεν τον ζητούσαν μόνο, ούτε τον ζητούσαν με τον τρόπο που διέταξε, και επομένως δεν τον ζητούσαν όπως εσείς. Σε αυτό σχεδίαζαν, αν ήταν δυνατόν, να εμποδίσουν την οικοδόμησή του, τουλάχιστον να εμποδίσουν την άνετη απόλαυσή του· τόσο καλό σχεδόν να μην το έχουν όσο να μην το έχουν για τους εαυτούς τους, για την καθαρή λατρεία του αληθινού Θεού και μόνο αυτού. Έτσι τα φιλιά ενός εχθρού είναι απατηλά· τα λόγια του είναι πιο λεία από βούτυρο όταν ο πόλεμος είναι στην καρδιά του. Αλλά, (2.) Η άρνηση της προσφερόμενης υπηρεσίας τους ήταν πολύ δίκαιη, εδ. 3. Οι αρχηγοί των πατέρων του Ισραήλ αντιλήφθηκαν σύντομα ότι δεν εννοούσαν καλοσύνη, ό,τι και αν προσποιούνταν, αλλά πραγματικά σχεδίαζαν να τους κάνουν κακό, και επομένως (αν και είχαν αρκετή ανάγκη βοήθειας αν ήταν τέτοια που μπορούσαν να εμπιστευτούν) τους είπαν ξεκάθαρα, 'Δεν έχετε τίποτα να κάνετε με εμάς, δεν έχετε μέρος ούτε κλήρο σε αυτό το θέμα, δεν είστε γνήσιοι Ισραηλίτες ούτε πιστοί λατρευτές του Θεού· λατρεύετε αυτό που δεν γνωρίζετε, Ιωάν. δ΄. 22. Δεν είστε από εκείνους με τους οποίους τολμούμε να έχουμε κοινωνία, και επομένως εμείς οι ίδιοι θα το χτίσουμε.' Δεν επικαλούνται σε αυτούς τον νόμο του Θεού τους, που τους απαγόρευε να αναμειγνύονται με ξένους (αν και αυτό ιδιαίτερα είχαν κατά νου), αλλά αυτό που θα πρόσεχαν περισσότερο, την εντολή του βασιλιά, που απευθυνόταν μόνο σε αυτούς: 'Ο βασιλιάς της Περσίας μας διέταξε να χτίσουμε αυτό το σπίτι, και θα τον δυσπιστήσουμε και θα τον προσβάλουμε αν καλέσουμε ξένη βοήθεια.' Σημείωση, Στο να κάνουμε το καλό υπάρχει ανάγκη της σοφίας του φιδιού, καθώς και της αθωότητας του περιστεριού, και έχουμε ανάγκη, όπως ακολουθεί εκεί, να προσέχουμε από τους ανθρώπους, Ματθ. ι΄. 16, 17. Πρέπει να εξετάζουμε προσεκτικά με ποιους συνδεόμαστε και σε ποιο χέρι στηριζόμαστε. Ενώ εμπιστευόμαστε τον Θεό με ευσεβή εμπιστοσύνη πρέπει να εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους με συνετή ζήλεια και προσοχή.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι αντλεί μια ευρύτερη παραλληλία μεταξύ αυτής της αντίθεσης και των αγώνων που συνοδεύουν τη βασιλεία του ευαγγελίου. Έχουμε εδώ ένα παράδειγμα της παλιάς έχθρας που τέθηκε μεταξύ του σπέρματος της γυναίκας και του σπέρματος του όφεως. Ο ναός του Θεού δεν μπορεί να χτιστεί, αλλά ο Σατανάς θα οργιστεί, και οι πύλες του άδη θα πολεμήσουν εναντίον του. Η βασιλεία του ευαγγελίου επρόκειτο, με παρόμοιο τρόπο, να στηθεί με πολλή πάλη και διαμάχη. Σε αυτό το σημείο η δόξα του δεύτερου οίκου ήταν μεγαλύτερη από τη δόξα του πρώτου, και ήταν περισσότερο μια εικόνα του ναού της εκκλησίας του Χριστού, στο ότι ο Σολομών έχτισε τον ναό του όταν δεν υπήρχε αντίπαλος ούτε κακό συμβάν, (Γ΄ Βασ. ε΄. 4)· αλλά αυτός ο δεύτερος ναός χτίστηκε παρά τη μεγάλη αντίθεση, στην απομάκρυνση και την κατάκτηση της οποίας, και στην τελειοποίηση του έργου τελικά παρά αυτήν, η σοφία, η δύναμη, και η καλοσύνη του Θεού δοξάστηκαν πολύ, και η εκκλησία ενθαρρύνθηκε να εμπιστευτεί σε αυτόν.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή σας μπορεί να χρειαστεί να τοποθετήσετε τη λατρεία πρώτα παρά τις αβέβαιες συνθήκες; Πώς ανταποκρίνεστε όταν οι παλιές μνήμες ή η παρούσα αντίθεση μειώνουν τα παρόντα ελέη; Με ποιους τρόπους μπορείτε να φυλαχθείτε από λεπτές αποθαρρύνσεις που αποδυναμώνουν το πιστό έργο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ελεήμων Κύριε, σε ευχαριστούμε για το παράδειγμα των επιστρεφόμενων εξόριστων που τοποθέτησαν το θυσιαστήριό σου στο κέντρο της ανοικοδόμησής τους. Δώσε μας τον ίδιο ενωμένο ζήλο να σε αναζητούμε πρώτα σε κάθε εποχή. Ενίσχυσε τα χέρια μας όταν προκύπτει αντίθεση και φύλαξέ μας από το να περιφρονούμε την ημέρα των μικρών πραγμάτων. Ας κρατήσουν οι καρδιές μας μαζί τόσο την ευγνωμοσύνη για τα παρόντα ελέη όσο και την ειλικρινή ανάμνηση της παλιάς δόξας. Δίδαξέ μας να επιμένουμε στο έργο που μας έδωσες, εμπιστευόμενοι ότι το έλεός σου διαρκεί για πάντα προς τον λαό σου. Στο όνομα του Χριστού προσευχόμαστε.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →