Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Μακκαβαίων
Το Σκουλήκι της Υπερηφάνειας και ο Καθαρισμός του Αγιαστηρίου: Β΄ Μακκαβαίων 9-10
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Δύο αντιστροφές στέκονται η μία δίπλα στην άλλη σε αυτά τα κεφάλαια. Στο ένατο, ο διώκτης Αντίοχος, που είχε υψώσει τον εαυτό του ενάντια στον ουρανό, σπάζεται στο ίδιο του το ύψος: πληγωμένος στην υπερηφάνειά του, η σάρκα του παραδόθηκε σε σκουλήκια, μαθαίνει πολύ αργά και μάταια τι σημαίνει να οργίζεται ενάντια στον Θεό, και η επιδεικτική του μετάνοια δεν σώζει τίποτα. Στο δέκατο, ο λαός που δεν μπορούσε να καταστρέψει ανεβαίνει στο αγιαστήριο που είχε μολύνει, το καθαρίζει και τηρεί οκταήμερη εορτή αφιέρωσης με πράσινα κλαδιά στα χέρια τους. Ο Άγιος Ραβανός Μαύρος, πατέρας της αδιαίρετης Εκκλησίας τον οποίο σέβονται τόσο η Ανατολή όσο και η Δύση, διαβάζει τις δύο σκηνές ως ένα μάθημα: οι υπερήφανοι που στρέφονται ενάντια στον Θεό ρίχνονται κάτω, και ο άγιος τόπος που κάποτε μολύνθηκε γίνεται ξανά κατοικία για τον Θεό. Αυτό που ισχύει για τον Ναό από πέτρα ισχύει ακόμα περισσότερο για την ψυχή, την οποία ο Χριστός καθαρίζει και την κάνει ξανά δικό Του ναό.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε το Β΄ Μακκαβαίων κεφάλαιο 9 αργά. Παρακολουθήστε τον υπερήφανο βασιλιά να επιστρέφει με ατιμία από την Περσία, ξαφνικά πληγωμένο στα σπλάχνα με ανίατο πόνο και πεταμένο από το άρμα του. Δείτε πώς ο άνθρωπος που στην αλαζονεία του νόμιζε ότι διατάζει τη θάλασσα και ζυγίζει τα βουνά σε ζυγαριά τώρα τρώγεται από σκουλήκια και είναι αφόρητος ακόμα και στον εαυτό του. Προσέξτε την επιστολή που στέλνει και τις υποσχέσεις που κάνει όταν είναι ήδη πολύ αργά — μια καθυστερημένη και μάταιη επίδειξη μετάνοιας. Έπειτα διαβάστε στο κεφάλαιο 10, όπου ο Ιούδας και η συντροφιά του ανακτούν τον Ναό και την πόλη, καθαρίζουν το αγιαστήριο, και την ίδια την ημέρα που είχε μολυνθεί το αφιερώνουν εκ νέου, τηρώντας οκτώ ημέρες εορτασμού με χαρά, φέροντας πράσινα κλαδιά και φοίνικες σε Εκείνον που είχε παραχωρήσει τον ίδιο Του τον τόπο να καθαριστεί.
Μελετήστε
Μελέτη
Γιατί η Γραφή αργοπορεί τόσο πολύ πάνω στην αγωνία ενός πονηρού βασιλιά; Ο Άγιος Ραβανός απαντά ότι ο Αντίοχος δεν είναι απλώς ο εαυτός του· είναι σημείο, και το τέλος του είναι προειδοποίηση γραμμένη για κάθε εποχή.
Μυστικώς όμως δείχνει ότι οι διώκτες των χριστιανών θα λάβουν για τα πονηρά έργα και τις αδικίες που έπραξαν δίκαιη ανταπόδοση τιμωριών από τον Κύριο στο μέλλον. Το σκουλήκι που κατατρώει τη σάρκα του είναι η εξωτερική εικόνα μιας εσωτερικής κρίσης, και οι πολύ αργές υποσχέσεις του αποκαλύπτουν ότι η μετάνοια που αναβάλλεται μέχρι να πέσει η εκδίκηση δεν είναι μετάνοια καθόλου.
εκείνος που δεν φοβήθηκε να ταράξει τις καρδιές των πιστών εδώ θα βασανιστεί στην τελική εκδίκηση με εσωτερικούς πόνους σε καθυστερημένη μετάνοια. Οι άμυνες του υπερήφανου ανθρώπου είναι πύργοι στους οποίους τρέχει όταν η αλήθεια τον πιέζει, και δεν μπορούν να τον προστατεύσουν. Έτσι ο Άγιος Ραβανός, διαβάζοντας την μεταγενέστερη φυγή των εχθρών στο φρούριο, ονομάζει το καταφύγιο κάθε σκληρυνθείσας καρδιάς: οι άνθρωποι
προτιμούν μάλλον να διαφύγουν στους πύργους της υπερηφάνειας και της ειδωλολατρίας παρά, τρυπημένοι από τους πόνους της μετανοίας, να εγκαταλείψουν τα σφάλματά τους.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Αντιμέτωπο με τον βασιλιά που τρώγεται από σκουλήκια στέκεται το καθαρισμένο και χαρμόσυνο αγιαστήριο, και ο Άγιος Ραβανός διαβάζει την εορτή του ως τον ρυθμό της δικής μας προσκυνητικής ζωής. Ο λαός που είχε τηρήσει την εορτή της Σκηνοπηγίας στα βουνά και τις σπηλιές, και τώρα φέρνει κλαδιά στον καθαρισμένο Ναό, μας διδάσκει πού βρισκόμαστε.
εμείς, στην παρούσα ζωή, όπου ο τόπος είναι θλίψης και λύπης, οφείλουμε να αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας ως προσκυνητές. Δεν είμαστε ακόμα στο σπίτι· το αγιαστήριο καθαρίζεται ακόμα και τώρα. Και τα πράσινα κλαδιά που φέρουμε δεν είναι άσκοπα στολίδια αλλά τα ίδια τα έργα με τα οποία η ψυχή γίνεται ξανά άξια κατοικία:
οφείλουμε να αγωνιστούμε εκεί να προσφέρουμε στον Θεό τα άνθη των αρετών και τα αειθαλή κλαδιά των καλών έργων για την επίτευξη της αιωνίου ζωής και την ανταμοιβή ουρανίου ανταποδόσεως. Το θύρσο που ανεβαίνει προς τα πάνω από τη γη γίνεται για τον Άγιο Ραβανό σύμβολο της ίδιας της ανόδου της ψυχής υπό τη χάρη:
από την επίγεια ύλη μας οφείλει να ανέλθει ένα χρήσιμο βλαστάρι, ώστε να αποδίδουμε πάντοτε αποδεκτό καρπό στον καλλιεργητή της καρδιάς μας, ο οποίος μας καλλιεργεί δια του δώρου του Πνεύματός Του. Όπου ο υπερήφανος βασιλιάς σάπισε προς τα κάτω στο σκουλήκι, η πιστή ψυχή έλκεται προς τα πάνω στον καρπό.
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς λοιπόν θα φυλαχθεί το αγιαστήριο της καρδιάς και θα νικηθεί ο εχθρός μέσα μας; Ο Άγιος Ραβανός δείχνει στον διπλό έρωτα που κρατά καθαρό τον καθαρισμένο ναό. Οι πέντε ιππείς με χρυσά χαλινάρια, λέει, είναι τα βιβλία του νόμου που προωθούνται στο φως του Ευαγγελίου,
προστατεύοντας τους αληθινούς ομολογητές του Χριστού με τις δύο εντολές της αγάπης δεξιά και αριστερά. Η αγάπη προς τον Θεό και η αγάπη προς τον πλησίον είναι το χαλινάρι και η φρουρά της ψυχής που έγινε νέα. Και η αληθινή νίκη της επανα-αφιέρωσης δεν είναι καθόλου επί σάρκας και αίματος, αλλά επί του αυτουργού κάθε μολυσμού, που σκοτώνεται από τον λόγο του Θεού: οι άγιοι διδάσκαλοι, γράφει ο Άγιος Ραβανός,
σκοτώνουν με την μάχαιρα του λόγου του Θεού τον αληθινό Τιμόθεο, δηλαδή τον διάβολο, την κεφαλή πάσης πλάνης και τον αυτουργό πάσης κακίας, που επιθυμεί να κρύβεται στην πονηρία του. Έτσι μην τρέχετε στον πύργο της υπερηφάνειάς σας όταν η αλήθεια σας πιέζει· αφήστε την να πιέσει, αφήστε την να καθαρίσει. Φέρτε τα πράσινα κλαδιά σας — τα άνθη της αρετής, τα αειθαλή έργα της αγάπης — και τηρήστε την εορτή μιας καρδιάς που έγινε ξανά κατοικία για τον Θεό.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ο Θεός ημών, ο καταβάλλων τους υπερηφάνους που υψώνουν εαυτούς ενάντια στον ουρανό και ανυψώνων τους ταπεινούς που ζητούν το πρόσωπό Σου: ελευθέρωσέ μας από τον υψηλό πύργο της ιδίας ημών υπερηφάνειας, και ας μη μας αφήσει καμία σκληρότης με καθυστερημένη και κενή μετάνοια όταν η κρίσις Σου πλησιάζει. Καθάρισε το αγιαστήριο των καρδιών ημών, καθώς ο λαός Σου παλαιά καθάρισε τον Ναό Σου, και κάμε μας προσκυνητές που φέρουμε τα αειθαλή κλαδιά των καλών έργων και τα άνθη πάσης αρετής προς Εσέ. Δια του δώρου του Αγίου Πνεύματός Σου κάμε να ανέλθει από την επίγεια ύλη ημών ένα χρήσιμο βλαστάρι, ώστε να αποδίδουμε αποδεκτό καρπό σε Εσέ, τον καλλιεργητή των καρδιών ημών· και σκότωσε εν ημίν δια της μαχαίρας του λόγου Σου τον αληθινό αυτουργό πάσης πλάνης, ώστε ο διάβολος να μη βρει τόπο να κρυφτεί εντός ημών. Φύλαξέ μας εν τη διπλή αγάπη Σου και του πλησίον ημών, και φέρε μας εν τέλει στην εορτή που δεν έχει τέλος. Διότι Άγιος εί, ο Θεός, και τον ναό Σου αγιάζεις, και εις Σε αναπέμπομεν δόξαν, τω Πατρί, και τω Υιώ, και τω Αγίω Πνεύματι, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →