Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρούθ
Όπου Πηγαίνεις: Γιατί Γράφτηκε η Ιστορία της Ρουθ, και η Μωαβίτισσα στη Γενεαλογία του Χριστού
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ένας λιμός ωθεί έναν άνδρα από τη Βηθλεέμ στα χωράφια του Μωάβ· εκεί πεθαίνει, και οι δύο γιοι του μετά από αυτόν, και τρεις χήρες μένουν — η Ναομί η Ισραηλίτισσα και οι δύο Μωαβίτισσες νύφες της. Όταν η Ναομί γυρίζει στην πατρίδα, μία νύφη τη φιλά και επιστρέφει στον λαό της, αλλά η άλλη προσκολλάται σ’ αυτήν και δεν θέλει να χωριστεί: «Όπου πηγαίνεις, θα πηγαίνω· ο λαός σου θα είναι λαός μου, και ο Θεός σου Θεός μου». Ο μακάριος Θεοδώρητος Κύρου — ο νηφάλιος Αντιοχέας που θέτει τα απλά ερωτήματα για κάθε βιβλίο — ρωτά πρώτα απ’ όλα γιατί γράφτηκε αυτή η μικρή οικιακή ιστορία, και η πρώτη του απάντηση ανυψώνει ολόκληρο το βιβλίο στο φως του Ευαγγελίου: γράφτηκε εξαιτίας του Κυρίου Χριστού, διότι από τη Ρουθ προήλθε κατά σάρκα. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, παρατηρεί ο Θεοδώρητος, παρέλειψε τις ένδοξες μητέρες του Ισραήλ — τη Σάρρα, τη Ρεβέκκα — και ονόμασε αντί αυτών τη Θάμαρ και τη Ραάβ και τη Ρουθ και τη γυναίκα του Ουρία: γυναίκες ξένες, γυναίκες πεσμένες, γυναίκες που ενώθηκαν με τη γενεαλογία με τρόπους που ο κόσμος θα ντρεπόταν — διδάσκοντας έτσι ότι ο μονογενής Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος για χάρη όλων, των Ιουδαίων και των άλλων εθνών, των αμαρτωλών και των δικαίων. Η Ρουθ είναι Μωαβίτισσα· αφήνει τους γονείς της και τους θεούς της και ακολουθεί τη πεθερά της με ευσέβεια, και γι’ αυτήν την πιστή αγάπη κρίνεται άξια να γίνει προμήτωρ του Κυρίου Χριστού. Έτσι το βιβλίο δεν είναι μόνο μια παράξενη ιστορία για τη σοδειά και τη συγγένεια· είναι η ιστορία του πώς μια ξένη από έναν περιφρονημένο λαό εμβολιάστηκε στη ρίζα του Ισραήλ και στη γενεαλογία του Σωτήρα του κόσμου.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ανάγνωση Ρουθ 1 — στις ημέρες των κριτών ξεσπά λιμός, και ο Ελιμέλεχ από τη Βηθλεέμ-Ιούδα πηγαίνει να παροικήσει στη χώρα του Μωάβ με τη Ναομί τη γυναίκα του και τους δύο γιους του. Ο Ελιμέλεχ πεθαίνει· οι γιοι παίρνουν Μωαβίτισσες γυναίκες, την Ορφά και τη Ρουθ· και μετά από περίπου δέκα χρόνια πεθαίνουν και οι δύο γιοι, «και η γυναίκα έμεινε από τους δύο γιους της και τον άνδρα της». Η Ναομί ακούει ότι ο Κύριος επισκέφθηκε τον λαό Του με ψωμί, και ξεκινά να επιστρέψει· προτρέπει τις νύφες της να γυρίσουν πίσω: «Πηγαίνετε, επιστρέψτε η καθεμία στον οίκο της μητέρας της… ο Κύριος να σας δώσει να βρείτε ανάπαυση, η καθεμία στον οίκο του άνδρα της». Τους λέει ότι είναι πολύ γριά για να γεννήσει γιους που θα μπορούσαν να γίνουν άνδρες τους, «διότι με λυπεί πολύ για χάρη σας ότι το χέρι του Κυρίου βγήκε εναντίον μου». Η Ορφά τη φιλά και γυρίζει πίσω, «αλλά η Ρουθ προσκολλήθηκε σ’ αυτήν». Τότε η Ρουθ απαντά με λόγια που η Εκκλησία δεν ξέχασε ποτέ: «Μη με παρακαλείς να σε αφήσω ή να επιστρέψω από το να σε ακολουθήσω· διότι όπου πηγαίνεις, θα πηγαίνω… ο λαός σου θα είναι λαός μου, και ο Θεός σου Θεός μου· όπου πεθάνεις, θα πεθάνω… ο Κύριος να μου κάνει έτσι και περισσότερο, αν οτιδήποτε άλλο εκτός από τον θάνατο μας χωρίσει». Έτσι οι δύο φτάνουν στη Βηθλεέμ στην αρχή του θερισμού του κριθαριού.
Μελετήστε
Μελέτη
Γιατί, ρωτά ο Θεοδώρητος, γράφτηκε αυτή η ιστορία στην Αγία Γραφή; Η πρώτη του απάντηση είναι όλο το βάρος του βιβλίου:
Πρώτον, εξαιτίας του Κυρίου Χριστού. Διότι από αυτήν προήλθε κατά σάρκα.Δείχνει στη γενεαλογία του Ματθαίου, όπου ο Ευαγγελιστής παραλείπει σκόπιμα τις ένδοξες μητέρες και ονομάζει αντί αυτών τη Θάμαρ, τη Ραάβ, τη Ρουθ και τη γυναίκα του Ουρία —
διδάσκοντας ότι για χάρη όλων των ανθρώπων ο μονογενής Υιός του Θεού έγινε άνθρωπος, και των Ιουδαίων και των άλλων εθνών, των αμαρτωλών και των δικαίων. Και αναπτύσσει τη συντροφιά που έχει η Ρουθ σε αυτή τη λίστα χωρίς να διστάσει — η Ρουθ Μωαβίτισσα, η Βηθσαβέε ενώθηκε παρανόμως με τον βασιλιά, η Ραάβ πόρνη που όμως με πίστη έλαβε σωτηρία. Ο Θεοδώρητος δίνει τότε περαιτέρω λόγους για τους οποίους γράφτηκε το βιβλίο, καθένας από τους οποίους διευρύνει το έλεος:
Δεύτερον, για να μάθουμε ότι η φυλή τους σε τίποτα δεν βλάπτει τους ξένους, όταν επιδεικνύουν αρετή δική τους.Η ξένη καταγωγή δεν αποτελεί εμπόδιο όπου υπάρχει η αρετή της πίστεως — πράγμα που ο Αντιοχέας δεν θα αφήσει τον αναγνώστη να ξεχάσει.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Θεοδώρητος διαβάζει την πίστη της Ρουθ ως την πράξη που ανοίγει την πόρτα της βασιλείας στους εθνικούς. Ενώ η Ορφά άκουσε την ίδια προτροπή και γύρισε πίσω στον λαό της και τους θεούς της, η Ρουθ επέλεξε διαφορετικά — και η επιλογή της ήταν σωτηρία:
αλλά η Ρουθ κατέλαβε την ευσέβεια, και αφού κρίθηκε άξια της γνώσεως του Θεού των πάντων, έγινε προμήτωρ του Κυρίου Χριστού κατά σάρκα. Το βιβλίο γράφτηκε, προσθέτει ο Θεοδώρητος, για την παρηγοριά κάθε αμαρτωλού που φοβάται ότι έχει προχωρήσει πολύ μακριά:
Τρίτον, για να μην απελπιζόμαστε για τη σωτηρία των αμαρτωλών, αλλά να γνωρίζουμε ότι η επιστροφή στον Θεό και η πίστη αρκούν για να εξαλείψουν κάθε κακία.Και γράφτηκε για εκείνους που η συμφορά έχει συντρίψει, ώστε να την υπομένουν γενναία:
Τέταρτον, για να διδαχθούμε από τα ίδια τα γεγονότα ότι οι δούλοι του Θεού, ακόμη κι αν πέσουν σε αναρίθμητα κακά, υπομένουν γενναία και περιμένουν βοήθεια από τον Θεό.Εδώ η απλή ανάγνωση του Αντιοχέα ανοίγεται στο μυστήριο που ομολογεί ολόκληρη η Εκκλησία. Η Ρουθ η Μωαβίτισσα, προσκολλημένη στον λαό του Θεού και στον Θεό του Ισραήλ, είναι ο πρώτος καρπός των εθνών που εμβολιάστηκαν στην αγία ρίζα (Ρωμ. 11:17)· το «ο λαός σου θα είναι λαός μου, και ο Θεός σου Θεός μου» είναι ακριβώς ο όρκος της ψυχής του εθνικού που έρχεται στον Χριστό. Ο Κύριος που πήρε σάρκα από τη γενεαλογία της δεν ήρθε μόνο για τον Ισραήλ αλλά για όλους όσοι, όπως η Ρουθ, θα αφήσουν τη μακρινή χώρα και θα προσκολληθούν σ’ Αυτόν· και η γενεαλογία που περνά μέσα από μια Μωαβίτισσα χήρα στον Δαβίδ και στον Κύριο είναι η μόνιμη εγγύηση ότι κανένας ξένος δεν είναι πολύ μακριά, και κανένα παρελθόν δεν είναι πολύ σκοτεινό, για το έλεος του Θεού εν Χριστώ.
Απαντήστε
Απόκριση
Άκουσε στον όρκο της Ρουθ τα λόγια που πρέπει να πει και η δική σου ψυχή. Άφησε τους γονείς της, τον λαό της και τους θεούς της, και δέθηκε με τον Θεό του Ισραήλ: «ο Θεός σου Θεός μου». Και εσύ ήσουν κάποτε ξένος, «χωρίς Χριστό, όντας αλλοτριωμένος από την πολιτεία του Ισραήλ» (Εφ. 2:12)· και εσύ επίσης καλείσαι να αφήσεις τη μακρινή χώρα της παλαιάς σου ζωής και να προσκολληθείς, χωρίς να γυρίσεις πίσω, στον λαό και στον Θεό της διαθήκης. Μην είσαι η Ορφά, που έκλαψε και φίλησε και μετά γύρισε σπίτι· γίνε η Ρουθ, που προσκολλήθηκε. Και βάλε στην καρδιά σου τους λόγους για τους οποίους ο Θεοδώρητος λέει ότι γράφτηκε αυτό το μικρό βιβλίο. Γράφτηκε ώστε κανείς να μην απελπίζεται για τη σωτηρία των αμαρτωλών — έτσι αν το παρελθόν σου είναι ένας Μωάβ για τον οποίο ντρέπεσαι, κοίταξε τη συντροφιά που έχει στη γενεαλογία του Κυρίου και πάρε θάρρος: η επιστροφή στον Θεό και η πίστη αρκούν για να εξαλείψουν κάθε κακία. Γράφτηκε ώστε οι δούλοι του Θεού που πέφτουν σε αναρίθμητα κακά να υπομένουν γενναία και να περιμένουν τη βοήθειά Του — έτσι όταν το χέρι του Κυρίου φαίνεται να έχει βγει εναντίον σου, όπως ένιωσε η Ναομί, μην απορρίψεις την ελπίδα· ο θερισμός στη Βηθλεέμ είναι πιο κοντά απ’ ό,τι νομίζεις. Και γράφτηκε ώστε η ξένη καταγωγή να μην αποτελεί εμπόδιο όπου υπάρχει αρετή δική σου — έτσι ας μην περιφρονήσει κανείς τον τόπο από τον οποίο ήρθες, και ας μην σε κρατήσει πίσω. Προσκολλήσου στον Θεό του Ισραήλ, περπάτα όπου περπατά Εκείνος, και θα αριθμηθείς, όπως η Ρουθ, ανάμεσα στον λαό που εμβολιάστηκε στη ρίζα που φέρει τον Σωτήρα του κόσμου.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε ο Θεός μας, που δεν απέρριψες τον ξένο ούτε περιφρόνησες τον αλλοεθνή, αλλά εμβόλιασες τη Ρουθ τη Μωαβίτισσα στη ρίζα του Ισραήλ και στην ίδια τη γενεαλογία του Υιού Σου, ώστε από αυτήν να προέλθει κατά σάρκα: Σε ευλογώ για τόσο πλατύ έλεος. Μας δίδαξες με αυτό το μικρό βιβλίο να μην απελπιζόμαστε για τη σωτηρία των αμαρτωλών, αλλά να γνωρίζουμε ότι η επιστροφή σε Σένα με πίστη αρκεί για να εξαλείψει κάθε κακία· και μας δίδαξες, με τους δούλους του Θεού που πέφτουν σε αναρίθμητα κακά και όμως υπομένουν γενναία, να περιμένουμε τη βοήθειά Σου και να μην χάνουμε την ελπίδα. Κάνε με σαν τη Ρουθ, που προσκολλήθηκε στον λαό Σου και δεν ήθελε να γυρίσει πίσω, που είπε με όλη της την καρδιά, «ο λαός σου θα είναι λαός μου, και ο Θεός σου Θεός μου». Πάρε με, έναν ξένο κάποτε μακριά, και αρίθμησέ με ανάμεσα στα έθνη που πλησίασαν με το αίμα του Χριστού. Όταν ο λιμός με ωθεί και το χέρι της θλίψης φαίνεται να έχει βγει εναντίον μου, ας μην κοιτάξω πίσω προς τον Μωάβ, αλλά ας Σε ακολουθήσω μέχρι τη Βηθλεέμ του θερισμού Σου. Σε Σένα, Χριστέ ο Θεός μας, που έγινες άνθρωπος για χάρη όλων — των Ιουδαίων και των εθνών, των αμαρτωλών και των δικαίων — με τον Πατέρα και το πανάγιο Πνεύμα, δόξα τώρα και αεί, και εις τους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →