Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 19-20 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεσταντισμός)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στη διαφαινόμενη βουλή του Θεού, ο άνθρωπος Ιώβ συνεχίζει υπό το βάρος της θείας άδειας για θλίψη, τα λόγια του αποκαλύπτουν τόσο το βάθος της κτιστής δυσφορίας όσο και την επιμονή της πίστης στον κυρίαρχο Κύριο που διατάσσει τα πάντα. Τα κεφάλαια δεκαεννέα και είκοσι παρουσιάζουν την επόμενη ανταλλαγή σε αυτή τη δοκιμασία: ο Ιώβ απαντά στους συντρόφους του για άλλη μια φορά, έπειτα ο Ζωφάρ απαντά με ανανεωμένη επιμονή στην οργανωμένη ανταπόδοση που ανήκει στον Παντοδύναμο. Το απόσπασμα εκθέτει την ένταση μεταξύ της ανθρώπινης αντίληψης εγκατάλειψης και της αμετάβλητης πραγματικότητας της διακυβέρνησης του Θεού επί των δικαίων και των ασεβών εξίσου. Εδώ ο δούλος της διαθήκης διαφιλονικεί όχι μόνο με ανθρώπους αλλά με τους κρυμμένους σκοπούς του Υψίστου, ενώ ο φίλος του επαναλαμβάνει την σταθερή αρχή ότι η ευημερία των ασεβών καταλήγει σε αιφνίδια ανατροπή. Τέτοιος λόγος υπηρετεί τον ευρύτερο σχεδιασμό της Γραφής, δείχνοντας πώς οι εκλεκτοί οδηγούνται να αναπαυθούν στην υπόσχεση ενός Λυτρωτή ακόμη και όταν κάθε ορατό σημείο εύνοιας αποσύρεται.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε τα κεφάλαια δεκαεννέα και είκοσι του Ιώβ με προσοχή στην πρόοδο του παραπόνου και της απάντησης. Παρατηρήστε πώς ο Ιώβ περιγράφει την αποξένωση που προκάλεσαν οι δοκιμασίες του, τις κατηγορίες των φίλων του και την μοναχική ελπίδα που τοποθετεί σε αυτόν που θα τον δικαιώσει στο τέλος. Σημειώστε την ταχεία επιστροφή του Ζωφάρ στο θέμα της σύντομης εξύψωσης του ασεβούς ακολουθούμενης από θεία ανατροπή, και σκεφθείτε πώς και οι δύο ομιλίες προϋποθέτουν την απόλυτη κυριαρχία του Θεού σε κάθε ανθρώπινη μοίρα. Προσέξτε τον τρόπο με τον οποίο το κείμενο μεταβαίνει από τον προσωπικό θρήνο στην δογματική διαβεβαίωση σχετικά με το τέλος που ορίζεται για εκείνους που αντιτίθενται στον Κύριο.
Μελετήστε
Μελέτη
Το επιχείρημα του κεφαλαίου δεκαεννέα ανοίγει με την ανανεωμένη διαμαρτυρία του Ιώβ κατά των επαναλαμβανόμενων επιθέσεων των φίλων του, οι οποίοι έχουν κάνει την συμφορά του απόδειξη κρυμμένης ενοχής. Αφηγείται την αποξένωση συγγενών και υπηρετών, την απώλεια κάθε προηγούμενης εκτίμησης και την αίσθηση ότι ο Θεός ο Ίδιος τον έριξε στο δίκτυο. Ωστόσο μέσα σε αυτή την περιγραφή της κυρίαρχα ορισμένης θλίψης, ο Ιώβ αρνείται να εγκαταλείψει την πεποίθηση ότι η υπόθεσή του θα ακουστεί. Δηλώνει την ύπαρξη ενός ζώντος Λυτρωτή που θα σταθεί στη γη την έσχατη ημέρα, και προσδοκά ότι, αν και η σάρκα του καταναλωθεί, θα δει τον Θεό με τα ίδια του τα μάτια. Αυτή η ομολογία προκύπτει όχι από παρούσα ανακούφιση αλλά από τον σταθερό σκοπό του Κυρίου της διαθήκης, ο οποίος παραμένει ο εγγυητής της δικαιοσύνης ακόμη και όταν τα χρονικά στοιχεία την αντικρούουν. Η συμβουλή των φίλων έχει ωθήσει τον Ιώβ να αναπαυθεί στην θεία υπόσχεση παρά σε οποιαδήποτε άμεση δικαίωση. Το κεφάλαιο είκοσι καταγράφει τον δεύτερο λόγο του Ζωφάρ, ο οποίος επιστρέφει στην καθιερωμένη τάξη της θείας ανταπόδοσης. Ο ασεβής μπορεί να συσσωρεύσει άργυρο και να διευρύνει τον οίκο του, όμως ο Κύριος θα κάνει το κέρδος του να εξαφανιστεί και τη χαρά του να μετατραπεί σε τρόμο. Το ίδιο το χέρι που κάποτε χορήγησε ευημερία τώρα εκτείνεται με οργή, ώστε ο θρίαμβος των ασεβών διαρκεί μόνο μέχρι την ορισμένη στιγμή της έκθεσης. Ο Ζωφάρ εφαρμόζει αυτή την αρχή χωρίς να ονομάζει άμεσα τον Ιώβ, όμως η συνέπεια παραμένει ότι η παρούσα δυσφορία σηματοδοτεί προηγούμενο αδίκημα κατά της ηθικής διακυβέρνησης του Θεού. Έτσι το κεφάλαιο ενισχύει την κοινή προϋπόθεση των φίλων ότι ο Παντοδύναμος κατανέμει τα αποτελέσματα σύμφωνα με τη δικαιοσύνη, ενώ αφήνει αναπάντητη την έκκληση του Ιώβ σε έναν μελλοντικό Λυτρωτή που υπερβαίνει την ορατή πορεία των γεγονότων. Οι δύο ομιλίες μαζί επιδεικνύουν τα όρια της κτιστής σοφίας όταν αντιμετωπίζει τα κρυμμένα διατάγματα του Θεού.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Αυτό το τμήμα του Ιώβ στέκεται σε συνέχεια με την ευρύτερη μαρτυρία της Γραφής σχετικά με την κυριαρχία του Θεού επί της θλίψης και την ελπίδα της τελικής δικαίωσης. Η μελλοντική στάση του Λυτρωτή στη γη προλαμβάνει την ενσάρκωση και την ανάσταση του Χριστού, στον οποίο οι εκλεκτοί βλέπουν αυτόν που εξασφαλίζει την κληρονομιά τους πέρα από τον τάφο. Η περιγραφή της ανατροπής του ασεβούς αντηχεί την ίδια αρχή που βρίσκεται στους Ψαλμούς και τις Παροιμίες, όπου ο Κύριος ανατρέπει τη βουλή των υπερήφανων και εδραιώνει την υπόθεση των δικαίων στον καιρό Του. Μέσα στην παράδοση της Μεταρρύθμισης το απόσπασμα έχει αναγνωστεί ως παράδειγμα πίστης που προσκολλάται στην υπόσχεση μέσα στο σκοτάδι της πρόνοιας, αρνούμενη να μετρήσει την εύνοια του Θεού από τις παρούσες περιστάσεις. Επίσης απεικονίζει την ανεπάρκεια του φυσικού λόγου να ερμηνεύσει τους τρόπους του Παντοδύναμου, ένα θέμα που επανέρχεται στις επιστολές όταν ο απόστολος πραγματεύεται τις θλίψεις της παρούσας εποχής ως μη άξιες να συγκριθούν με τη δόξα που θα αποκαλυφθεί.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποια παρούσα δοκιμασία βρίσκεστε πειρασμένοι να ερμηνεύσετε τις συναλλαγές του Θεού μόνο από ορατή απώλεια, και πώς η ομολογία του Ιώβ για έναν ζώντα Λυτρωτή διορθώνει αυτή την ανάγνωση της πρόνοιας; Όταν φίλοι ή περιστάσεις πιέζουν το συμπέρασμα ότι η θλίψη πρέπει να δείχνει θεία δυσαρέσκεια, ποια αλήθεια της διαθήκης αγκυρώνει την ελπίδα σας ότι ο Κύριος θα δικαιώσει ακόμη τους δικούς Του; Πώς η συντομία της ευημερίας του ασεβούς, όπως εκτίθεται από τον Ζωφάρ, διαμορφώνει την άποψή σας για φαινομενική επιτυχία που στέκεται μακριά από υποταγή στον κυρίαρχο Κύριο;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ, που έχεις ορίσει τόσο την ημέρα της ευημερίας όσο και τη νύχτα της θλίψης σύμφωνα με τη βουλή του θελήματός Σου, χάρισε στους δούλους Σου χάρη να αναπαυθούν στην υπόσχεση του ζώντος Λυτρωτή ακόμη και όταν κάθε εξωτερικό σημείο εύνοιας αφαιρείται. Διαφύλαξέ μας από το να μετρούμε την αγάπη της διαθήκης Σου από τις κρίσεις των ανθρώπων ή τη συντομία της επίγειας απόκτησης. Δίδαξέ μας να αριθμούμε τις ημέρες μας υπό το κυρίαρχο χέρι Σου, ώστε ούτε να φθονούμε τον σύντομο θρίαμβο των ασεβών ούτε να απελπιζόμαστε όταν ο σκοπός Σου περιλαμβάνει τον σταυρό. Στήριξε την Εκκλησία Σου με το ίδιο Πνεύμα που ενδυνάμωσε τον Ιώβ να ομολογήσει μελλοντική δικαίωση, και φέρε μας τελικά σε εκείνη την ημέρα όταν θα Σε δούμε με τα ίδια μας τα μάτια και όχι άλλον. Διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών, Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.