← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Πράξεις

Πράξεις 16 — με τον Ματθαίο Χένρι

Πράξεις 16Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Το υπόμνημα του Ματθαίου Χένρι στο κεφάλαιο 16 των Πράξεων προσφέρει ένα πλούσιο, εδάφιο προς εδάφιο ταξίδι μέσα από τα ιεραποστολικά ταξίδια του Παύλου, τη συνεργασία του με τον Τιμόθεο και το απροσδόκητο έργο του Πνεύματος στη Φιλίππους. Η ποιμαντική διορατικότητα του Χένρι τονίζει πώς η θεία καθοδήγηση διαμορφώνει κάθε βήμα της προόδου του ευαγγελίου. Στο σημερινό μάθημα ακολουθούμε την προσεκτική ερμηνεία του, σταματώντας για να σκεφτούμε πώς το ίδιο Πνεύμα εξακολουθεί να κατευθύνει και να εδραιώνει τους πιστούς. Ας μας οδηγήσουν τα λόγια του βαθύτερα στη Γραφή και πιο κοντά στον Κύριο που καλεί τον λαό του προς τα εμπρός.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Εγκατασταθείτε σε ένα ήσυχο μέρος και ανοίξτε τη Βίβλο σας στο κεφάλαιο 16 των Πράξεων. Διαβάστε ολόκληρο το κεφάλαιο αργά, παρατηρώντας την καθοδήγηση του Πνεύματος, τις μεταστροφές που ξεδιπλώνονται και το θάρρος του Παύλου και του Σίλα. Αφήστε την αφήγηση να μιλήσει πριν στραφείτε στις σκέψεις του Ματθαίου Χένρι για τα ίδια αυτά γεγονότα.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χένρι ανοίγει εξετάζοντας τη σχέση του Παύλου με τον Τιμόθεο. Ι. Η λήψη του Τιμοθέου υπό την γνωριμία του και υπό την διδασκαλία του. Ένα πράγμα που σχεδιάστηκε στο βιβλίο των Πράξεων είναι να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τις επιστολές του Παύλου, δύο από τις οποίες απευθύνονται στον Τιμόθεο· ήταν επομένως αναγκαίο ώστε στην ιστορία του Παύλου να έχουμε κάποια αφήγηση σχετικά με αυτόν. Και μας λέγεται εδώ αναλόγως, 1. Ότι ήταν μαθητής, ένας που ανήκε στον Χριστό, και βαπτίστηκε, πιθανώς κατά τη βρεφική του ηλικία, όταν η μητέρα του έγινε πιστή, όπως το σπιτικό της Λυδίας βαπτίστηκε μετά την πίστη της, εδ. 15. Αυτόν, που ήταν μαθητής του Χριστού, ο Παύλος τον πήρε ως μαθητή του, ώστε να τον εκπαιδεύσει περαιτέρω στη γνώση και την πίστη του Χριστού· τον πήρε για να ανατραφεί για τον Χριστό. 2. Ότι η μητέρα του ήταν Ιουδαία εκ καταγωγής, αλλά πίστεψε στον Χριστό· το όνομά της ήταν Ευνίκη, το όνομα της γιαγιάς του ήταν Λωίδα. Ο Παύλος μιλά και για τις δύο με μεγάλο σεβασμό, ως γυναίκες εξέχουσας αρετής και ευσέβειας, και τις επαινεί ιδιαίτερα για την ανυπόκριτη πίστη τους (Β΄ Τιμ. α΄ 5), την ειλικρινή αποδοχή και προσκόλλησή τους στη διδασκαλία του Χριστού. 3. Ότι ο πατέρας του ήταν Έλληνας, εθνικός. Ο γάμος Ιουδαίας γυναίκας με εθνικό σύζυγο (αν και κάποιοι θα έκαναν διαφορά) απαγορευόταν εξίσου με τον γάμο Ιουδαίου άνδρα με εθνική σύζυγο, Δευτ. ζ΄ 3. Δεν θα δώσεις πλέον την κόρη σου στον γιο του ούτε θα πάρεις την κόρη του για τον γιο σου· όμως αυτό φαίνεται να περιοριζόταν στα έθνη που ζούσαν ανάμεσά τους στη Χαναάν, από τα οποία κινδύνευαν περισσότερο να μολυνθούν. Τώρα επειδή ο πατέρας του ήταν Έλληνας δεν περιετμήθη· διότι η διαδοχή της διαθήκης και η σφραγίδα της, όπως και άλλες διαδοχές σε εκείνο το έθνος, πήγαινε από τον πατέρα, όχι από τη μητέρα· ώστε επειδή ο πατέρας του δεν ήταν Ιουδαίος δεν ήταν υποχρεωμένος στην περιτομή, ούτε είχε δικαίωμα σε αυτήν, εκτός αν όταν μεγάλωσε την επιθυμούσε ο ίδιος. Αλλά, παρατήρησε, αν και η μητέρα του δεν μπορούσε να επιτύχει να περιτμηθεί κατά τη βρεφική του ηλικία, επειδή ο πατέρας του ήταν άλλης γνώμης και τρόπου, εντούτοις τον ανέθρεψε εν φόβω Θεού, ώστε αν και στερούνταν το σημείο της διαθήκης να μην στερείται το πράγμα που σημαίνεται. 4. Ότι είχε αποκτήσει πολύ καλή φήμη μεταξύ των χριστιανών· είχε καλή μαρτυρία από τους αδελφούς που ήταν στη Λύστρα και την Ικονία· δεν είχε μόνο άψογη υπόληψη, και ήταν απαλλαγμένος από σκάνδαλο, αλλά είχε λαμπρή φήμη, και δόθηκαν μεγάλοι έπαινοι γι’ αυτόν, ως εξαιρετικός νέος άνδρας, και από τον οποίο αναμένονταν μεγάλα πράγματα. Όχι μόνο όσοι στον τόπο όπου γεννήθηκε, αλλά και όσοι στις γειτονικές πόλεις, τον θαύμαζαν, και μιλούσαν με τιμή γι’ αυτόν. Είχε όνομα για καλά πράγματα με καλούς ανθρώπους. 5. Ότι ο Παύλος ήθελε να έρθει μαζί του, να τον συνοδεύσει, να τον υπηρετεί, να λαμβάνει διδασκαλία από αυτόν, και να ενωθεί μαζί του στο έργο του ευαγγελίου—να κηρύττει γι’ αυτόν όταν υπήρχε περίπτωση, και να μένει πίσω σε τόπους όπου είχε φυτεύσει εκκλησίες. Ο Παύλος τον αγαπούσε πολύ, όχι μόνο επειδή ήταν ευφυής νέος άνδρας, και με μεγάλα προσόντα, αλλά επειδή ήταν σοβαρός νέος άνδρας, και με ευλαβή αισθήματα· διότι ο Παύλος θυμόταν πάντα τα δάκρυά του, Β΄ Τιμ. α΄ 4. 6. Ότι ο Παύλος τον πήρε και τον περιέτεμε, ή διέταξε να γίνει. Αυτό ήταν παράξενο. Δεν είχε αντιταχθεί ο Παύλος με όλη του τη δύναμη σε εκείνους που επέβαλλαν την περιτομή στους εθνικούς προσήλυτους; Δεν είχε εκείνη την εποχή τα διατάγματα της συνόδου στα Ιεροσόλυμα μαζί του, που μαρτυρούσαν εναντίον της; Τα είχε, και όμως περιέτεμε τον Τιμόθεο, όχι, όπως σχεδίαζαν εκείνοι οι διδάσκαλοι επιβάλλοντας την περιτομή, για να τον υποχρεώσει να τηρεί τον τελετουργικό νόμο, αλλά μόνο για να καταστήσει τη συναναστροφή και τη διακονία του αποδεκτή, και, αν ήταν δυνατόν, ευπρόσδεκτη μεταξύ των Ιουδαίων που αφθονούσαν σε εκείνες τις περιοχές. Γνώριζε ότι ο Τιμόθεος ήταν άνθρωπος ικανός να κάνει πολλά καλά ανάμεσά τους, όντας θαυμάσια κατάλληλος για τη διακονία, αν δεν ήταν ακατανίκητα προκατειλημμένοι εναντίον του· και επομένως, για να μην τον αποφεύγουν ως ακάθαρτο, επειδή ήταν απερίτμητος, τον πήρε και τον περιέτεμε. Έτσι προς τους Ιουδαίους έγινε ως Ιουδαίος, για να κερδίσει τους Ιουδαίους, και τα πάντα σε όλους, για να κερδίσει μερικούς. Ήταν εναντίον εκείνων που έκαναν την περιτομή αναγκαία για τη σωτηρία, αλλά τη χρησιμοποίησε ο ίδιος όταν συνέβαλλε στην οικοδομή· ούτε ήταν άκαμπτος στην αντίθεσή του, όπως εκείνοι στην επιβολή της. Έτσι, αν και δεν προχώρησε σε αυτή την περίπτωση σύμφωνα με το γράμμα του διατάγματος, προχώρησε σύμφωνα με το πνεύμα του, που ήταν πνεύμα τρυφερότητας προς τους Ιουδαίους, και προθυμίας να τους απομακρύνει σταδιακά από τις προκαταλήψεις τους. Ο Παύλος δεν έκανε δυσκολία να πάρει τον Τιμόθεο ως σύντροφό του, αν και ήταν απερίτμητος· αλλά οι Ιουδαίοι δεν θα τον άκουγαν αν ήταν, και επομένως ο Παύλος θα τους ικανοποιούσε σε αυτό. Είναι πιθανό ότι ήταν εκείνη την εποχή που ο Παύλος επέθεσε τα χέρια του στον Τιμόθεο, για τη χορήγηση του χαρίσματος του Αγίου Πνεύματος επάνω του, Β΄ Τιμ. α΄ 6. Ο Χένρι στη συνέχεια ιχνηλατεί τα ταξίδια που κατευθύνονταν από το Πνεύμα μέσω της Φρυγίας και πέρα. Ι. Τα ταξίδια του Παύλου πάνω κάτω για να κάνει καλό. 1. Αυτός και ο Σίλας ο συνεργάτης του πέρασαν σε όλη τη Φρυγία και την περιοχή της Γαλατίας, όπου, φαίνεται, το ευαγγέλιο είχε ήδη φυτευτεί, αλλά αν από το χέρι του Παύλου ή όχι δεν αναφέρεται· είναι πιθανό ότι ήταν, διότι στην επιστολή του προς τους Γαλάτες μιλά για το κήρυγμα του ευαγγελίου σε αυτούς στην αρχή, και πόσο πολύ αποδεκτός ήταν ανάμεσά τους, Γαλ. δ΄ 13-15. Και φαίνεται από εκείνη την επιστολή ότι οι ιουδαΐζοντες διδάσκαλοι είχαν τότε κάνει μεγάλη ζημιά σε αυτές τις εκκλησίες της Γαλατίας, είχαν προκαλέσει προκατάληψη εναντίον του Παύλου και τους είχαν απομακρύνει από το ευαγγέλιο του Χριστού, για το οποίο εκεί τους ελέγχει αυστηρά. Αλλά πιθανώς αυτό ήταν πολύ αργότερα από αυτό. 2. Απαγορεύτηκε εκείνη την εποχή να κηρύξουν το ευαγγέλιο στην Ασία (τη χώρα που ονομάζεται κυρίως έτσι), επειδή δεν χρειαζόταν, άλλα χέρια δούλευαν εκεί· ή επειδή ο λαός δεν ήταν ακόμη προετοιμασμένος να το δεχτεί, όπως έγινε αργότερα (Πρ. ιθ΄ 10), όταν όλοι όσοι κατοικούσαν στην Ασία άκουσαν τον λόγο του Κυρίου· ή, όπως υποστηρίζει ο Δρ. Λάιτφουτ, επειδή εκείνη την εποχή ο Χριστός θα απασχολούσε τον Παύλο σε ένα κομμάτι νέου έργου, που ήταν να κηρύξει το ευαγγέλιο σε μια ρωμαϊκή αποικία στους Φιλίππους, διότι μέχρι τότε οι εθνικοί στους οποίους είχε κηρύξει ήταν Έλληνες. Οι Ρωμαίοι μισούνταν ιδιαίτερα από τους Ιουδαίους περισσότερο από άλλους εθνικούς· οι στρατοί τους ήταν το βδέλυγμα της ερημώσεως· και επομένως υπάρχει αυτό ανάμεσα σε άλλα πράγματα εξαιρετικό στην κλήση του εκεί ότι απαγορεύεται να κηρύξει το ευαγγέλιο στην Ασία και άλλους τόπους, προκειμένου να το κηρύξει εκεί, που είναι ένδειξη ότι το φως του ευαγγελίου θα κατευθυνόταν σε μεταγενέστερους χρόνους περισσότερο δυτικά παρά ανατολικά. Ήταν το Άγιο Πνεύμα που τους απαγόρευσε, είτε με μυστικούς ψιθύρους στο νου και των δύο, οι οποίοι, όταν συνέκριναν τις σημειώσεις τους, διαπίστωσαν ότι ήταν οι ίδιοι, και προέρχονταν από το ίδιο Πνεύμα· ή από κάποιους προφήτες που μιλούσαν σε αυτούς από το Πνεύμα. Οι μετακινήσεις των διακόνων, και η διανομή των μέσων της χάριτος από αυτούς, βρίσκονται με ιδιαίτερο τρόπο υπό θεία καθοδήγηση και κατεύθυνση. Βρίσκουμε έναν διακόνο της Παλαιάς Διαθήκης απαγορευμένο να κηρύξει καθόλου (Ιεζ. γ΄ 26)· Θα είσαι άλαλος. Αλλά αυτοί οι διάκονοι της Καινής Διαθήκης απαγορεύονται μόνο να κηρύξουν σε έναν τόπο, ενώ κατευθύνονται σε έναν άλλο όπου υπάρχει περισσότερη ανάγκη. 3. Θα είχαν πάει στη Βιθυνία, αλλά δεν τους επετράπη· το Πνεύμα δεν τους άφησε, εδ. 7. Ήρθαν στη Μυσία, και, όπως φαίνεται, κήρυξαν το ευαγγέλιο εκεί· διότι αν και ήταν πολύ ταπεινή περιφρονητική χώρα, ακόμη και παροιμιωδώς (Mysorum ultimus, στον Κικέρωνα, είναι ο πιο περιφρονημένος άνθρωπος), όμως οι απόστολοι δεν την περιφρόνησαν να την επισκεφθούν, αναγνωρίζοντας τους εαυτούς τους οφειλέτες και στους σοφούς και στους ασύνετους, Ρωμ. α΄ 14. Στη Βιθυνία ήταν η πόλη της Νίκαιας, όπου έγινε η πρώτη οικουμενική σύνοδος εναντίον των Αρειανών· σε αυτές τις χώρες ο Πέτρος έστειλε την επιστολή του (Α΄ Πέτρ. α΄ 1)· και υπήρχαν ακμάζουσες εκκλησίες εδώ, διότι, αν και δεν τους στάλθηκε το ευαγγέλιο τώρα, το είχαν με τη σειρά τους, όχι πολύ αργότερα. Παρατήρησε, Αν και η κρίση και η κλίση τους ήταν να πάνε στη Βιθυνία, όμως, έχοντας τότε εξαιρετικούς τρόπους να γνωρίζουν το θέλημα του Θεού, υπερισχύθηκαν από αυτούς, αντίθετα με τον δικό τους νου. Πρέπει τώρα να ακολουθούμε την πρόνοια, και να υποτασσόμαστε στην καθοδήγηση εκείνου του στύλου της νεφέλης και του πυρός· και, αν αυτό δεν μας αφήνει να κάνουμε αυτό που επιχειρούμε να κάνουμε, οφείλουμε να συμφωνήσουμε, και να πιστέψουμε ότι είναι για το καλύτερο. Το Πνεύμα του Ιησού δεν τους άφησε· έτσι το διαβάζουν πολλά αρχαία χειρόγραφα. Οι υπηρέτες του Κυρίου Ιησού οφείλουν να είναι πάντα υπό τον έλεγχο και την καθοδήγηση του Πνεύματος του Κυρίου Ιησού, από τον οποίο κυβερνά τους νόες των ανθρώπων. 4. Πέρασαν από τη Μυσία, ή πέρασαν μέσα από αυτήν (έτσι κάποιοι), σπέρνοντας καλό σπόρο, μπορούμε να υποθέσουμε, καθώς προχωρούσαν· και κατέβηκαν στην Τρωάδα, την πόλη της Τροίας, για την οποία μιλούσαν τόσο πολύ, ή την περιοχή εκεί γύρω, που πήρε την ονομασία της από αυτήν. Εδώ φυτεύτηκε εκκλησία· διότι εδώ βρίσκουμε μία να υπάρχει, Πρ. κ΄ 6, 7, και πιθανώς φυτεύτηκε εκείνη την εποχή, και σε λίγο καιρό. Φαίνεται ότι στην Τρωάδα ο Λουκάς συνάντησε τον Παύλο, και ενώθηκε με την παρέα του· διότι από εδώ και πέρα, ως επί το πλείστον, όταν μιλά για τα ταξίδια του Παύλου, βάζει τον εαυτό του στον αριθμό της συνοδείας του, πήγαμε, εδ. 10. Ο Χένρι στρέφεται έπειτα στη μεταστροφή της Λυδίας. Ε΄. Η μεταστροφή της Λυδίας, η οποία πιθανώς ήταν η πρώτη που εργάστηκε εκεί για να πιστέψει στον Χριστό, αν και όχι η τελευταία. Σε αυτή την ιστορία των Πράξεων, δεν έχουμε μόνο τη μεταστροφή τόπων καταγεγραμμένη, αλλά και πολλών συγκεκριμένων προσώπων· διότι τέτοια είναι η αξία των ψυχών που η επιστροφή ενός στον Θεό είναι μεγάλο πράγμα. Ούτε έχουμε μόνο τις μεταστροφές που πραγματοποιήθηκαν με θαύμα, όπως του Παύλου, αλλά μερικές που έγιναν με τις συνήθεις μεθόδους της χάριτος, όπως της Λυδίας εδώ. Παρατήρησε,
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Χένρι πρώτα παρέχει μια επισκόπηση των εξελισσόμενων γεγονότων του κεφαλαίου. Είναι κάποια επίπληξη για τον Βαρνάβα ότι αφού άφησε τον Παύλο δεν ακούμε πλέον τίποτα γι' αυτόν, για το τι έκανε ή υπέφερε για τον Χριστό. Αλλά ο Παύλος, όπως συστήθηκε από τους αδελφούς στη χάρη του Θεού, έτσι οι υπηρεσίες του για τον Χριστό μετά από αυτό καταγράφονται εκτενώς· πρέπει να τον παρακολουθούμε σε αυτό το κεφάλαιο από τόπο σε τόπο, όπου κι αν πήγαινε κάνοντας καλό, είτε ποτίζοντας είτε φυτεύοντας, αρχίζοντας νέο έργο ή βελτιώνοντας αυτό που είχε γίνει. Εδώ είναι, Α΄. Η αρχή της γνωριμίας του με τον Τιμόθεο, και η λήψη του ως βοηθού του, εδάφια 1-3. Β΄. Η επίσκεψη που έκανε στις εκκλησίες για την εδραίωσή τους, εδάφια 4, 5. Γ΄. Η κλήση του στη Μακεδονία (μετά από περιορισμό που είχε υποστεί από το να πάει σε μερικά άλλα μέρη), και η άφιξή του στους Φιλίππους, την κύρια πόλη της Μακεδονίας, με την υποδοχή του εκεί, εδάφια 6-13. Δ΄. Η μεταστροφή της Λυδίας εκεί, εδάφια 14, 15. Ε΄. Η εκδίωξη ενός πονηρού πνεύματος από μια νεάνιδα, εδάφια 16-18. ΣΤ΄. Η κατηγορία και η κακομεταχείριση του Παύλου και του Σίλα γι' αυτό, η φυλάκισή τους, και οι ατιμίες που τους έγιναν, εδάφια 19-24. Ζ΄. Η θαυματουργική μεταστροφή του δεσμοφύλακα στην πίστη του Χριστού, εδάφια 25-34. Η΄. Η έντιμη απελευθέρωση του Παύλου και του Σίλα από τους άρχοντες, εδάφια 35-40.
Απαντήστε

Απόκριση

1. Πού αισθάνεστε το Πνεύμα να ανακατευθύνει τα δικά σας σχέδια αυτή την εβδομάδα; 2. Πώς θα μπορούσατε, όπως ο Παύλος, να προσαρμόσετε την προσέγγισή σας για να υπηρετήσετε τους άλλους πιο αποτελεσματικά; 3. Σε ποια συνηθισμένη περίσταση θα μπορούσατε να παρακολουθήσετε τον Θεό να ανοίγει μια καρδιά όπως έκανε με τη Λυδία;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε φιλάνθρωπε, καθώς οδήγησες τον Παύλο με το Πνεύμα σου στις Πράξεις 16, οδήγησε και τα δικά μας βήματα σήμερα και άνοιξε καρδιές που δεν μπορούμε να φτάσουμε μόνοι μας. Στήριξε την εκκλησία σου στην πίστη, πρόσθετε καθημερινά στον αριθμό της, και κάνε μας πρόθυμους δούλους που ακολουθούν την καθοδήγησή σου χωρίς καθυστέρηση. Ενδυνάμωσέ μας να υπομείνουμε τις παραμελημένες εποχές και να χαιρόμαστε όταν φέρνεις καρπό σε απροσδόκητα μέρη, ώστε οι ζωές μας να αναδεικνύουν την τρυφερότητα του ευαγγελίου. Αμήν.

Υπόμνημα του Matthew Henry επί της Αγίας Γραφής · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →