← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Ψαλμοί 95-96 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιδοκ

Ψαλμοί 95-96Υπόμνημα της Βίβλου Haydock20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Στο σημερινό μάθημα βυθιζόμαστε στο Καθολικό Οικογενειακό Σχόλιο της Βίβλου του Χέιδοκ στους Ψαλμούς 95 και 96, ένα θησαυρό που συντάχθηκε από τον Χάλλονερ, τον Καλμέ, τον Γουόρθινγκτον και τους Πατέρες και που αποκαλύπτει την προφητική φωνή των ψαλμών. Αυτό το σεβάσμιο έργο γεφυρώνει την αρχαία λατρεία του Ισραήλ με το διαρκές άσμα της Εκκλησίας για τη λύτρωση, δείχνοντας πώς κάθε στίχος δείχνει πέρα από τη Βαβυλώνα ή τον Δαβίδ στον Χριστό και την παγκόσμια πρόσκληση να προσκυνήσουμε τον αληθινό Θεό. Καθώς ακούμε, οι πολυεπίπεδες σημειώσεις του Χέιδοκ μας προσκαλούν να ενωθούμε με το νέο άσμα που ανατέλλει από τα πέρατα της γης. Ας αφήσουμε το βάθος του σχολίου να σταθεροποιήσει τις καρδιές μας για την ιερή ανάγνωση που έρχεται.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Με ήσυχη προσοχή, διαβάστε τους Ψαλμούς 95 και 96 αργά, επιτρέποντας στις εμπνευσμένες λέξεις να αντηχούν στο πνεύμα σας. Προσέξτε την πρόσκληση να ψάλετε ένα νέο άσμα, την απόρριψη των ειδώλων και την αναγγελία ότι ο Κύριος βασιλεύει από το ξύλο. Ας ανυψώσει η ποίηση τον νου σας από τις επίγειες μέριμνες προς τη βασιλεία την αιώνια που εισάγει όλα τα έθνη στη χαρούμενη λατρεία.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Χέιδοκ ανοίγει το σχόλιο στον Ψαλμό 95 τοποθετώντας το κείμενο ιστορικά και προφητικά. Καθολικό Σχόλιο Βίβλου του Χέιδοκ Όταν οικοδομήθηκε ο οίκος, κ.λπ. Αναφερόμενο σε εκείνη την εποχή και τότε διαταχθέν να ψαλεί, αλλά κυρίως σχετιζόμενο με την οικοδόμηση της Εκκλησίας του Χριστού, μετά τη λύτρωσή μας από την αιχμαλωσία του σατανά. (Χάλλονερ) --- Αιχμαλωσία. Το μεγαλύτερο άσμα του Δαβίδ, (Α' Παραλειπομένων ιστ') πιθανώς διαιρέθηκε, εκείνη την περίσταση, (Καλμέ) σε τρία. Αυτό αποτελεί το δεύτερο μέρος, από τον στ. 23· όπως ο ψαλμός ρδ', μέχρι τον στ. 16., αποτελεί το πρώτο. Οι τρεις τελευταίοι στίχοι του άσματος του Δαβίδ, (στ. 34.) εμφανίζονται [στον] Ψαλμό ρε' 1, 47. Αλλά στην πραγματικότητα, υπάρχουν τόσες παραλλαγές, ώστε φαίνεται πιθανότερο, (Χέιδοκ) ότι αναθεώρησε εκείνο το έργο και μας άφησε τους τρεις ψαλμούς στη σημερινή τους μορφή. Αυτό ίσως σχετίζεται με την εγκαθίδρυση της Εκκλησίας, αν και θα μπορούσε επίσης να ψαλεί κατά την επιστροφή από τη Βαβυλώνα. (Μπερτιέ) --- Οι σύγχρονοι Ιουδαίοι το κατανοούν για τη μελλοντική τους επανένωση υπό τον Μεσσία. (Κίμχι) (Καλμέ) --- Η ανοικοδόμηση του ναού προλέγεται, ως τύπος της λύτρωσης του ανθρώπου. (Γουόρθινγκτον) --- Νέο άσμα. Όπως οι μακάριοι, (Αποκάλυψη ε' 9., και ιε' 4.) και εκείνοι που δέχονται τον Μεσσία, Ησαΐας μβ' 10. (Μπερτιέ) --- Η αγάπη ψάλλει το νέο άσμα. (Άγιος Αυγουστίνος) --- Γη. Και όχι μόνο την Ιουδαία, στ. 7. (Μπερτιέ) Το σχόλιο εξετάζει στη συνέχεια την αναφορά στους δαίμονες και τα είδωλα στον στίχο 5. Δαίμονες. Εβραϊκό ελιλίμ, «μικροθεοί, (Χέιδοκ) μηδενικά, (Καλμέ) μάταια πράγματα.» (Μοντάνους) (Α' Παραλειπομένων) --- Έχουμε είδωλα, όπως διαβάζουν εδώ οι Προτεστάντες. Αυτά ήταν στην πραγματικότητα, είτε δαίμονες, είτε μάταιες φαντασιώσεις ανθρώπων. Ο Άγιος Παύλος λέει, γνωρίζουμε ότι ένα είδωλο είναι τίποτα στον κόσμο, Α' Κορινθίους η' 4. Δεν μπορούν να διεκδικήσουν αυτοϋπαρξία, και αν ο αληθινός Θεός δεν υποστήριζε εκείνα τα πλάσματα, τον ήλιο, κ.λπ., που υπήρξαν αντικείμενα προσκυνήματος, θα έπαυαν αμέσως να υπάρχουν. (Χέιδοκ) --- Αυτό το πιο πιθανό είδος ειδωλολατρίας επομένως ανασκευάζεται, αφού ο Κύριος έκανε τους ουρανούς. (Καλμέ) --- Ο Δημιουργός μόνος μπορεί να θεωρηθεί Θεός· οι δαίμονες ωθούν τον λαό να προσκυνήσουν άλλα πράγματα. (Γουόρθινγκτον) --- Θα φαινόταν αλλά μικρός έπαινος για τον Κύριο να φοβάται πάνω από όλους τους θεούς, (Χέιδοκ) αν ήταν «τίποτα». Γι' αυτό οι Εβδομήκοντα χρησιμοποίησαν τη λέξη δαίμονες, για να σημάνουν ότι αυτά τα ισχυρά, αλλά κακοποιητικά όντα, τα οποία προσκυνούσαν οι εθνικοί, ήταν απείρως κάτω από τον Θεό, και χειρότερα από το τίποτα. (Μπερτιέ) Ο Χέιδοκ στη συνέχεια ξεδιπλώνει το νόημα της βασιλείας του Χριστού από το ξύλο στον στίχο 10. Εβασίλευσε. Ο Άγιος Βερνάρδος λέει, «η βασιλεία του Ιησού είναι στο ξύλο.» (Ντυ Αμέλ) --- Ο Άγιος Ιουστίνος Μάρτυς (Διάλογος προς Τρύφωνα) κατηγορεί τους Ιουδαίους ότι αφαίρεσαν το ελληνικό: από του ξύλου, «από το ξύλο», το οποίο όλοι οι Λατίνοι Πατέρες, εκτός του Αγίου Ιερωνύμου, αναγνωρίζουν στα αντίγραφά τους. Εκείνος ο αρχαίος συγγραφέας, γεννημένος μεταξύ των Σαμαρειτών, δύσκολα θα μπορούσε να είναι τόσο άγνοος του εβραϊκού κειμένου, και ο αντίπαλός του δεν επιχειρεί να αντικρούσει την κατηγορία· έτσι φαίνεται πιθανό, ότι ήταν στο πρωτότυπο, (Μπερτιέ) και από τότε σβήστηκαν από τους Ιουδαίους, από τους Εβδομήκοντα, που τα πρόσθεσαν, (Γουόρθινγκτον) από το πνεύμα της προφητείας. (Τουρνεμίν) --- Αλλά πώς επέτρεψαν οι Χριστιανοί να γίνει αυτό στα εβραϊκά, ελληνικά και λατινικά αντίγραφά τους; Οι λέξεις που συζητούνται μπορεί επομένως να ήταν περιθωριακή γλώσσα, που είχε εισχωρήσει στο κείμενο. (Φάμπερ, Ιουστινιάνι, κ.λπ.) --- Δεν εμφανίζονται στο παράλληλο χωρίο, (Α' Παραλειπομένων) ούτε στη Βουλγάτα, αν και διατηρούνται στο Ρωμαϊκό βρεβιάριο. (Καλμέ) --- Ο Λίνταν αντιλέγει αυτή την απιστία των Ιουδαίων στους Μεταρρυθμιστές, χωρίς να αναλογίζεται ότι έτσι καταδικάζει τη Βουλγάτα. Ο Γενεβράρ είναι της γνώμης ότι «οι Εβδομήκοντα εμπνεύστηκαν να προσθέσουν αυτές τις λέξεις, τις οποίες μερικοί ημιμαθείς κριτικοί θεώρησαν σωστό να εξαλείψουν με ασεβή που είναι τώρα πολύ συνηθισμένη.» Οι Πάπες ωστόσο δεν θεώρησαν ότι ο σταυρός χρειαζόταν αυτή την υποστήριξη. (Αμάμα) --- Το Χαλδαϊκό και το Συριακό, καθώς και όλα τα αντίγραφα των Εβδομήκοντα που υπάρχουν, και οι αραβικές και αιθιοπικές μεταφράσεις που λήφθηκαν από αυτό, και όλοι οι Έλληνες ερμηνευτές και Πατέρες, (εκτός του Αγίου Ιουστίνου) με τον Άγιο Ιερώνυμο, και στις δύο μεταφράσεις του από τα εβραϊκά και τους Εβδομήκοντα, παραλείπουν αυτές τις λέξεις, που βρίσκονται στο Ρωμαϊκό, Γοτθικό και άλλα ψαλτήρια. Η Εξαπλή του Ωριγένη φαίνεται να έχει βοηθήσει περισσότερο τους Έλληνες να διακρίνουν την παρεμβολή, την οποία οι Λατίνοι διατήρησαν περισσότερο, μη έχοντας τόσο εύκολη πρόσβαση σε εκείνο το έργο. Όποια και αν είναι η απόφαση σε αυτό το σημαντικό ζήτημα, είναι βέβαιο ότι η βασιλεία του Χριστού διαδόθηκε από το ξύλο, με θαυμαστό τρόπο, καθώς εκεί άρχισε να ελκύει όλους προς τον εαυτό του, και ο προφήτης φαίνεται σαφώς να αναφέρεται στους χρόνους όταν ο Χριστός διακήρυξε, η βασιλεία του Θεού είναι πλησίον, και όταν η μεταστροφή των εθνών, και η καθιέρωση της ευλογημένης Ευχαριστίας (στ. 8.) θα γέμιζαν όλο τον κόσμο με έκσταση. (Χέιδοκ) --- Η θετική μαρτυρία του Αγίου Ιουστίνου, και η Ιταλική μετάφραση που χρησιμοποιήθηκε από τους Λατίνους Πατέρες, (Μπερτιέ) Τερτυλλιανό, Άγιο Αυγουστίνο, κ.λπ., (Γουόρθινγκτον) φαίνεται να έχει περισσότερο βάρος για να αποδείξει την αυθεντικότητα των λέξεων, παρά η απλή παράλειψη στα αντίγραφα του Ωριγένη, και του Αγίου Ιερωνύμου, κ.λπ., για να αποδείξει το αντίθετο. (Μπερτιέ) --- Διορθώθηκε. Κακά ήθη και ειδωλολατρία, (Μενοχίος) μάλλον παρά τη φυσική τάξη της υδρογείου, Ψαλμός ργ' 1. (Μπερτιέ) --- Εβραϊκό, «ισορρόπησε,» (Χουμπιγκάντ) ή εγκατέστησε. (Χέιδοκ) --- Η χριστιανική πίστη δεν θα καταργηθεί, (Μενοχίος) ή διορθωθεί. (Χέιδοκ) --- «Η πίστη δεν πρέπει να μεταρρυθμιστεί.» (Τερτυλλιανός) --- Δικαιοσύνη. Το αρχαίο ψαλτήρι προσθέτει, «και τα έθνη εν τη οργή αυτού,» στ. 13., και Ψαλμός ρη' 8.
Σκεφτείτε

Στοχασμός

Ο Χέιδοκ στρέφεται στον Ψαλμό 96, σημειώνοντας τον τίτλο και την εφαρμογή του στην έλευση του Χριστού. Καθολικό Σχόλιο Βίβλου του Χέιδοκ Ίδιο. Χουίκ. Ο τίτλος είναι ο ίδιος με τον συνήθη στους Εβδομήκοντα. (Μενοχίος) --- Δεν εμφανίζεται στα εβραϊκά. Ο ψαλμός μπορεί να αναφέρεται στην εγκαθίδρυση του Δαβίδ στον θρόνο, μετά τον θάνατο του Σαούλ, ή του Αβεσσαλώμ, ή στην επιστροφή από την αιχμαλωσία, και στην πρώτη και δεύτερη έλευση του Χριστού. (Καλμέ) --- Αυτή η τελευταία φαίνεται να είναι η πιο κυριολεκτική έννοια. (Μπερτιέ) --- Σε αυτόν. Το σώμα του Χριστού την τρίτη ημέρα, και πολλές ψυχές αποκαταστάθηκαν στη ζωή. [Ματθαίος κζ' 52.] --- Νησιά. Έχουμε μεγάλο λόγο να χαιρόμαστε που εκπαιδευτήκαμε στην αληθινή πίστη, και μπορούμε να ελπίζουμε ότι η καθολική θρησκεία θα ανθίσει ξανά σε αυτά τα νησιά. (Γουόρθινγκτον) --- Ο Υιός του ανθρώπου θα έχει κυριαρχία επί όλων, Δανιήλ ζ' 14. Η Εκκλησία του διώκεται, καθώς τα κύματα χτυπούν εναντίον νησιού. (Ευσέβιος) (Καλμέ)
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς το νέο άσμα αναδιαμορφώνει την καθημερινή σας λατρεία; Πού συναντάτε ακόμη λεπτά είδωλα ενάντια στα οποία προειδοποιεί το σχόλιο; Με ποιον τρόπο η εικόνα της βασιλείας από το ξύλο σας προσκαλεί να αγκαλιάσετε τον σταυρό σήμερα;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν καὶ Βασιλεῦ, ὁ βασιλεύων ἐπὶ πάσης τῆς γῆς, ἄνοιξον τὰ χείλη ἡμῶν τοῦ ψάλλειν τὴν καινὴν ᾠδὴν μετὰ τῶν οὐρανῶν καὶ τῆς θαλάσσης καὶ παντὸς ζῶντος πλάσματος. Ταῖς πρεσβείαις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, καθάρισον τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ παντὸς εἰδώλου καὶ σύναξον ἡμᾶς εἰς τὰς αὐλὰς τῆς ἁγίας σου Ἐκκλησίας, ἵνα ἡ χαρὰ τῆς σωτηρίας σου ἀντηχῇ ἕως οὗ πᾶν ἔθνος κλίνῃ γόνυ ἐνώπιον τοῦ θρόνου σου. Ἀμήν.

Υπόμνημα της Βίβλου Haydock · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →