Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ματθαίος
Ματθαίος 22 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το κεφάλαιο είκοσι δύο του Ματθαίου καταγράφει τη συνεχιζόμενη δημόσια διακονία του Χριστού στις αυλές του ναού στην Ιερουσαλήμ κατά την τελευταία εβδομάδα πριν από το πάθος του. Εδώ ο Κύριος αντιμετωπίζει τους θρησκευτικούς ηγέτες του Ισραήλ με τις αξιώσεις της βασιλείας, αποκαλύπτοντας την παράβαση της διαθήκης που είχε από καιρό φωλιάσει ανάμεσα σε εκείνους που είχαν εμπιστευθεί τα λόγια του Θεού. Το κεφάλαιο ξεδιπλώνεται μέσα από μια βασιλική παραβολή πρόσκλησης που απορρίφθηκε και μια σειρά δημόσιων ανακρίσεων σχεδιασμένων να παγιδεύσουν τον διδάσκαλο από τη Ναζαρέτ. Σε όλη τη διάρκεια, η αφήγηση δείχνει το κυρίαρχο δικαίωμα του Θεού να καλεί όποιον θέλει, να κρίνει τους ανεύθυνους και να δικαιώνει τον Υιό του ενάντια σε κάθε ανθρώπινο σχέδιο. Ο αναγνώστης καλείται να παρατηρήσει πώς η θεία εκλογή και η ανθρώπινη ευθύνη συναντώνται χωρίς σύγχυση, πώς οι εξωτερικές μορφές ευσέβειας μπορεί να συγκαλύπτουν μια εσωτερική άρνηση του Κυρίου της διαθήκης, και πώς κάθε ερώτηση που τίθεται στον Χριστό επιστρέφει τελικά στον ερωτώντα κάτω από το διεισδυτικό φως της Γραφής.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Διάβασε ολόκληρο το εικοστό δεύτερο κεφάλαιο του Ματθαίου με προσοχή στην ακολουθία των γεγονότων. Σημείωσε πρώτα την παραβολή του γαμήλιου δείπνου και τις ποικίλες αντιδράσεις που προκαλεί. Παρατήρησε έπειτα τις διαδοχικές προσπάθειες των Φαρισαίων, των Ηρωδιανών και των Σαδδουκαίων να τοποθετήσουν τον Χριστό σε αντίφαση είτε με τη ρωμαϊκή εξουσία είτε με τον νόμο του Μωυσή. Πρόσεξε τέλος την αντερώτηση του Κυρίου σχετικά με τον υιό του Δαβίδ και τη σύνοψη των εντολών. Παρακολούθησε τον τρόπο με τον οποίο κάθε ανταλλαγή αποκαλύπτει την κρυμμένη στάση της καρδιάς προς τη βασιλεία και τον Βασιλιά της, και σημείωσε πώς το κεφάλαιο κλείνει με τη σίγαση κάθε περαιτέρω δημόσιας αντίστασης.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει με μια παραβολή που παρουσιάζει τη βασιλεία των ουρανών υπό τη μορφή ενός βασιλιά που ετοιμάζει γάμο για τον υιό του. Οι πρώτοι υπηρέτες που στάλθηκαν να καλέσουν τους προσκεκλημένους αντιμετωπίζονται με άρνηση· μια δεύτερη ομάδα αντιμετωπίζεται με περιφρόνηση και βία. Ο βασιλιάς λοιπόν καταστρέφει τους δολοφόνους και καίει την πόλη τους, έπειτα επεκτείνει την πρόσκληση σε οποιονδήποτε βρεθεί στους δρόμους. Ένας άνθρωπος εμφανίζεται χωρίς το γαμήλιο ένδυμα που παρείχε ο οικοδεσπότης και ρίχνεται στο εξώτερο σκότος. Η παραβολή έτσι δείχνει τόσο την υπομονή του Θεού σε επαναλαμβανόμενες προσκλήσεις όσο και την αποφασιστική κρίση που πέφτει σε εκείνους που απορρίπτουν τον Υιό ή στηρίζονται σε προνόμιο διαθήκης χωρίς τη δικαιοσύνη που παρέχει ο Βασιλιάς. Η αφήγηση στρέφεται έπειτα σε τρεις δημόσιες δοκιμασίες. Οι Φαρισαίοι και οι Ηρωδιανοί ρωτούν σχετικά με τον φόρο στον Καίσαρα. Η απάντηση του Χριστού διακρίνει την εικόνα και την επιγραφή των επίγειων αρχόντων από την προηγούμενη και ολική αξίωση του Θεού, αρνούμενη έτσι τόσο τη στάση όσο και την ειδωλολατρία ενώ επιβεβαιώνει ότι κάθε εξουσία παραμένει υπό το χέρι της θείας πρόνοιας. Οι Σαδδουκαίοι προτείνουν έπειτα μια περίπτωση σχετικά με τον λεβιρατικό γάμο και την ανάσταση. Η ερώτησή τους υποθέτει την παύση των σχέσεων της διαθήκης στον θάνατο· ο Χριστός απαντά από την ίδια την Πεντάτευχο ότι ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ δεν είναι Θεός των νεκρών αλλά των ζωντανών, θεμελιώνοντας έτσι τόσο την πραγματικότητα της ανάστασης όσο και τη συνεχιζόμενη πιστότητα του Θεού στις υποσχέσεις της διαθήκης του. Ένας νομικός έπειτα ρωτά ποια εντολή είναι η μεγαλύτερη. Ο Χριστός ενώνει το Σεμά με τον δεύτερο πίνακα, δηλώνοντας ότι η αγάπη προς τον Θεό με όλη την καρδιά, την ψυχή και τον νου, και η αγάπη προς τον πλησίον ως τον εαυτό, αποτελούν το σύνολο του νόμου και των προφητών. Το κεφάλαιο ολοκληρώνεται με την ίδια την ερώτηση του Χριστού: αν ο Χριστός είναι υιός του Δαβίδ, πώς ο Δαβίδ εν Πνεύματι τον αποκαλεί Κύριο; Η ερώτηση αποκαλύπτει την ανεπάρκεια οποιασδήποτε απλώς ανθρώπινης ή εθνικής αντίληψης της μεσσιανικότητας και δείχνει προς τη θεία υιότητα που μόνο ικανοποιεί τη μαρτυρία της Γραφής. Σε κάθε ανταλλαγή η κυριαρχία του Θεού εμφανίζεται στην κλήση ενός λαού, στην έκθεση της απιστίας και στη δικαίωση του Υιού τον οποίο ο Πατέρας έχει ορίσει.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Αυτό το κεφάλαιο στέκεται σε στενή σχέση με προηγούμενες παραβολές του αμπελώνα και των γεωργών, επεκτείνοντας την ίδια λογική της διαθήκης: η βασιλεία αφαιρείται από εκείνους που δεν φέρουν καρπό και δίνεται σε λαό που φέρνει τους καρπούς της. Το ίδιο πρότυπο εμφανίζεται στην επιστολή προς τους Ρωμαίους, όπου ο απόστολος ιχνηλατεί το μυστήριο της απιστίας του Ισραήλ και την εμφύτευση των εθνών σύμφωνα με την εκλογή της χάριτος. Η διάκριση μεταξύ απόδοσης στον Καίσαρα και απόδοσης στον Θεό βρίσκει την πληρέστερη έκθεσή της στην αποστολική διδασκαλία ότι οι πιστοί παραμένουν υποκείμενοι στις κυβερνώντες αρχές ενώ οφείλουν απόλυτη πίστη στον Κύριο. Η σύνοψη του νόμου που δίνεται εδώ αντηχεί στις επιστολές ως η εκπλήρωση που η αγάπη εργάζεται προς τον πλησίον. Η ερώτηση σχετικά με τον υιό του Δαβίδ προλαμβάνει την ομολογία ότι ο Ιησούς είναι και ρίζα και απόγονος του Δαβίδ, εκείνος στον οποίο η διαθήκη με τον Αβραάμ φτάνει στον ορισμένο σκοπό της. Σε όλη την παράδοση της ερμηνείας της Μεταρρύθμισης το κεφάλαιο έχει διαβαστεί ως μια διαρκής μαρτυρία για την ελευθερία της θείας χάριτος και την αδυναμία οποιασδήποτε δικαιοσύνης που δεν προέρχεται από την ίδια την παροχή του Βασιλιά.
Απαντήστε
Απόκριση
Με ποιους συγκεκριμένους τρόπους η παρούσα τάξη της ζωής σου αντανακλά είτε μια πρόθυμη αποδοχή της πρόσκλησης του Βασιλιά είτε μια παρατεταμένη προτίμηση για άλλες φροντίδες; Πώς η διάκριση μεταξύ των αξιώσεων των επίγειων αρχών και της προηγούμενης αξίωσης του Θεού διαμορφώνει την καθημερινή σου υπακοή σε θέματα κλήσης, ιθαγένειας και συνείδησης; Ποια απόδειξη εμφανίζεται στην ανάγνωσή σου της Γραφής και στην πρακτική της προσευχής σου ότι προσεγγίζεις τον αναστημένο Χριστό όχι απλώς ως διδάσκαλο του Ισραήλ αλλά ως τον Κύριο τον οποίο ο ίδιος ο Δαβίδ αναγνώρισε;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Παντοδύναμε και κυρίαρχε Θεέ, που κάλεσες έναν λαό από το σκοτάδι στη βασιλεία του Υιού σου, χάρισε να μη αρνηθούμε το γαμήλιο ένδυμα της δικαιοσύνης του ούτε να στηριχθούμε σε στάση διαθήκης χωρίς τον καρπό της πίστης. Στήριξέ μας υπό την εξουσία που διέταξες, ώστε να αποδίδουμε στον Καίσαρα τα του Καίσαρος και σε σένα τα σά, χωρίς σύγχυση ή συμβιβασμό. Ενίσχυσε την πεποίθησή μας ότι είσαι ο Θεός των ζωντανών, ότι οι υποσχέσεις που δόθηκαν στους πατέρες παραμένουν ασφαλείς εν Χριστώ, και ότι η αγάπη προς εσένα και προς τον πλησίον μας εκπληρώνει τον νόμο που έδωσες. Σιώπα κάθε μάταιη ερώτηση που θα παγίδευε τον λόγο σου, και χάρισε να ομολογήσουμε με τον Δαβίδ ότι ο Ιησούς είναι Κύριος, προς δόξαν του ονόματός σου και την ειρήνη του λαού της διαθήκης σου. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.