Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιερεμίας
Ιερεμίας 19-20 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Κύριος αποστέλλει τον προφήτη του για να εκτελέσει ένα ορατό σημείο ενώπιον των πρεσβυτέρων και των ιερέων του Ιούδα, διακηρύττοντας ότι ο λαός της διαθήκης έχει γίνει ως πήλινο σκεύος κατάλληλο μόνο για θραύση. Τα κεφάλαια δεκαεννέα και είκοσι του Ιερεμία εκθέτουν τον κυρίαρχο προσδιορισμό του Θεού να συντρίψει το έθνος που απομακρύνθηκε από τους όρους της διαθήκης που θεμελιώθηκε στο Σινά. Η φιάλη του αγγειοπλάστη, αγορασμένη κατά τη θεία εντολή και θραυσμένη στην κοιλάδα του γιου του Εννόμ, δεν χρησιμεύει ως μέσο ανθρώπινης επινόησης αλλά ως ο διορισμένος τρόπος με τον οποίο επιδεικνύεται η αμετάβλητη δικαιοσύνη του Θεού. Σε αυτά τα κεφάλαια ο αναγνώστης συναντά τόσο τη δημόσια αναγγελία της επερχόμενης ερήμωσης όσο και το προσωπικό κόστος που φέρει ο αγγελιαφόρος ο οποίος πρέπει να μιλήσει ό,τι ο Κύριος έχει διατάξει. Η αφήγηση επομένως κατευθύνει την προσοχή στην αμετάβλητη εξουσία του θείου λόγου πάνω σε κάθε ανθρώπινο θεσμό και σε κάθε προσπάθεια να τον σιγήσει.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε τον Ιερεμία 19–20 με προσοχή στην ακολουθία της θείας εντολής, της προφητικής πράξης και της άμεσης αντίθεσης. Παρατηρήστε πώς η θραύση της φιάλης αντιστοιχεί στις συγκεκριμένες παραβιάσεις της διαθήκης που απαριθμούνται, και σημειώστε τη μετάβαση από το δημόσιο σημείο στην ιδιωτική οδύνη στο κεφάλαιο είκοσι. Σημειώστε τα σημεία όπου ο προφήτης καταγράφει τόσο τον εξαναγκασμό του λόγου όσο και το κόστος της παράδοσής του, ώστε η κυριαρχία του Θεού πάνω στο μήνυμα και στον αγγελιαφόρο να διατηρείται εν όψει καθ’ όλη τη διάρκεια.
Μελετήστε
Μελέτη
Η αρχική εντολή του κεφαλαίου δεκαεννέα απαιτεί από τον Ιερεμία να αποκτήσει μια πήλινη φιάλη από τον αγγειοπλάστη και να συγκεντρώσει τους πρεσβυτέρους και τους ανώτερους ιερείς στην Πύλη των Οστράκων. Η τοποθεσία αυτή βρίσκεται κοντά στην κοιλάδα όπου είχε ασκηθεί η θυσία παιδιών, καθορίζοντας έτσι το σημείο μέσα στη γεωγραφία της παραβίασης της διαθήκης. Ο Κύριος στη συνέχεια επαναλαμβάνει τις αμαρτίες που προκάλεσαν το διάταγμα: ο λαός εγκατέλειψε τη διαθήκη, υπηρέτησε άλλους θεούς, γέμισε την κοιλάδα με το αίμα του αθώου και έκαψε τους γιους του ως προσφορές στον Βάαλ. Επειδή αυτές οι πράξεις συνιστούν άμεση παραβίαση της πρώτης και δεύτερης εντολής, το σκεύος πρέπει να θραυσθεί ενώπιον των μαρτύρων. Η πράξη δεν είναι συμβολική με απλώς εικονογραφική έννοια· είναι το διορισμένο σύμβολο ότι ο Κύριος θα κάνει την πόλη και τους κατοίκους της όπως τη θραυσμένη φιάλη, ανεπανόρθωτη από ανθρώπινα χέρια. Το χρησμό συνεχίζεται με την αναγγελία ότι το όνομα της κοιλάδας θα αλλάξει σε Κοιλάδα Σφαγής, ότι πτώματα θα κείτονται άταφα και ότι η πόλη θα παραδοθεί στο χέρι του βασιλιά της Βαβυλώνας. Κάθε λεπτομέρεια της κρίσης αντιστοιχεί στις κατάρες της διαθήκης που καταγράφονται στο Δευτερονόμιο, επιβεβαιώνοντας ότι ο Κύριος ενεργεί συνεπώς με τους όρους που ο ίδιος θέσπισε. Το κεφάλαιο είκοσι καταγράφει την άμεση συνέπεια αυτής της δημόσιας μαρτυρίας. Ο Πασχώρ, αρχιφύλακας στον οίκο του Κυρίου, κτυπά τον προφήτη και τον τοποθετεί στα ξύλα. Η ενέργεια συνιστά προσπάθεια του θρησκευτικού κατεστημένου να καταστείλει τον λόγο που καταδικάζει τις ίδιες του τις πρακτικές. Μετά την απελευθέρωση ο προφήτης παραδίδει νέο χρησμό απευθυνόμενο ειδικά στον Πασχώρ, μετονομάζοντάς τον Μαγώρ-Μισσαβίβ και δηλώνοντας ότι αυτός και ο οίκος του θα μοιραστούν την αιχμαλωσία και τον θάνατο που ήδη αναγγέλθηκε για το έθνος. Το κεφάλαιο κλείνει με τον θρήνο του προφήτη. Ομολογεί ότι ο λόγος έγινε όνειδος και χλευασμός, ότι αποφάσισε να μη μιλήσει πλέον στο θείο όνομα, όμως βρήκε τον λόγο σαν φωτιά καιόμενη κλεισμένη στα οστά του. Η ένταση επιλύεται όχι με απόσυρση αλλά με ανανεωμένη ομολογία ότι ο Κύριος είναι μαζί του ως φοβερός πολεμιστής. Έτσι η αφήγηση επιδεικνύει τόσο την εξωτερική αντίθεση που προκαλεί ο λόγος όσο και τον εσωτερικό εξαναγκασμό που στηρίζει τον προφήτη υπό αυτή την αντίθεση. Καθ’ όλη τη διάρκεια, η έμφαση εναπόκειται στο κυρίαρχο δικαίωμα του Κυρίου να αναγγέλλει και να εκτελεί κρίση σύμφωνα με τη διαθήκη που έκανε, ανεξαρτήτως ανθρώπινης αντίστασης ή της ίδιας της οδύνης του προφήτη.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Η εικόνα του θραυσμένου σκεύους απηχεί την προηγούμενη παραβολή του αγγειοπλάστη στο κεφάλαιο δεκαοκτώ και προλαμβάνει την αποστολική διδασκαλία ότι ο αγγειοπλάστης έχει εξουσία πάνω στον πηλό. Η ίδια κυρίαρχη ελευθερία εμφανίζεται στην αφήγηση του χρυσού μόσχου, όπου οι πλάκες θραύονται για να σημάνουν τη ρήξη της διαθήκης, και πάλι στην Καινή Διαθήκη όπου ο λίθος που απορρίφθηκε από τους οικοδόμους γίνεται ακρογωνιαίος λίθος. Μέσα στο προφητικό σώμα το πρότυπο επαναλαμβάνεται στην περιγραφή του Ησαΐα για το σκεύος που αλλοιώθηκε στο χέρι του αγγειοπλάστη και στην απεικόνιση του Ιεζεκιήλ για την πολιορκία ως σημείο που εκτελέστηκε ενώπιον του λαού. Η παράδοση της Μεταρρύθμισης ανέγνωσε αυτά τα χωρία ως αποδείξεις ότι ο Θεός παραμένει Κύριος πάνω στα όργανα της κρίσεώς του και πάνω στους αγγελιαφόρους που την παραδίδουν, ώστε ούτε η σκληρότητα των ακροατών ούτε η αδυναμία του προφήτη να μπορέσουν να ματαιώσουν την εκπλήρωση του θείου σκοπού.
Απαντήστε
Απόκριση
Σε ποια παρούσα περίσταση αντιλαμβάνεστε τον λόγο του Θεού να αντιμετωπίζει πρακτικές που η κοινότητα της διαθήκης έχει φθάσει να ανέχεται; Πώς διαμορφώνει την κατανόησή σας για την πιστότητα η καταγραφή του εξαναγκασμού του προφήτη να μιλήσει, ακόμη και υπό αντίθεση, όταν το μήνυμα είναι ανεπιθύμητο; Ποια βεβαιότητα ακολουθεί από την αναγνώριση ότι ο Κύριος που θραύει το σκεύος επίσης στηρίζει τον αγγελιαφόρο που απέστειλε;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ της διαθήκης, που μίλησες δια των δούλων σου των προφητών και δεν άφησες τον εαυτό σου χωρίς μαρτυρία, χάρισε να δεχθούμε τον λόγο σου με ευλάβεια και να μη ζητούμε να σιγήσουμε εκείνους που απέστειλες. Είσαι κυρίαρχος πάνω στον πηλό και πάνω στα έθνη· ας μη μας αποστρέψει από τους όρους που θέσπισες η υπερηφάνεια του θρησκευτικού αξιώματος ή ο φόβος του ονείδους. Στήριξε τους δούλους σου όταν ο λόγος που πρέπει να μιλήσουν φέρει όνειδος, και βεβαίωσε εντός τους τη φωτιά που δεν μπορεί να σβεσθεί. Μνήσθητι του ελέους της διαθήκης σου προς εκείνους που τρέμουν ενώπιον των κρίσεών σου, και φέρε τους τελικώς στην πόλη που δεν μπορεί να θραυσθεί. Δια Ιησού Χριστού του Υιού σου, ο οποίος υπέμεινε την αντίφαση των αμαρτωλών, το ζητούμε. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.