← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους

Προς Ρωμαίους 9 — με τον Γκιλ

Ρωμαίους 9John Gill's Εξήγηση ολόκληρης της Βίβλου20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Σήμερα εισερχόμαστε στην Ιδιαίτερη Βαπτιστική Έκθεση της Αγίας Γραφής όλου του Ιωάννη Γκιλ για το κεφάλαιο 9 της Προς Ρωμαίους. Ο Γκιλ ξεδιπλώνει προσεκτικά τον επίσημο πρόλογο του αποστόλου, τη βαθιά στοργή του για τον Ισραήλ και τη διάκριση μεταξύ φυσικού και πνευματικού σπέρματος. Η έκθεσή του προφυλάσσει από παρερμηνείες ενώ ανιχνεύει τον αμετάβλητο λόγο της υπόσχεσης του Θεού. Καθώς ακούμε, καλούμαστε να δεχθούμε τόσο το βάρος της θείας κυριαρχίας όσο και την παρηγοριά της εκλεκτικής χάριτος. Τα μετρημένα σχόλια του Γκιλ μας βοηθούν να ακούσουμε την καρδιά του Παύλου χωρίς να χάσουμε από τα μάτια μας την πιστότητα του Θεού προς τους δικούς του. Είθε αυτή η μελέτη να ενισχύσει την πίστη και να ανάψει την αγάπη για την αλήθεια.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας διαβάσουμε τώρα ολόκληρο το κεφάλαιο 9 της Προς Ρωμαίους. Ακούστε τη θλίψη του αποστόλου για τον Ισραήλ, τον προσεκτικό όρκο του και τη διακριτική ανάπτυξη μεταξύ τέκνων της σάρκας και τέκνων της υπόσχεσης. Διαβάστε αργά, επιτρέποντας σε κάθε στίχο να εγκατασταθεί. Προσέξτε πώς ο Παύλος κρατά μαζί τη βαθιά λύπη και την ακλόνητη εμπιστοσύνη στον λόγο του Θεού. Καθώς διαβάζεται το κεφάλαιο, ζητήστε από το Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά για τις αλήθειες που ο Γκιλ θα ανοίξει από αυτούς τους στίχους.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Γκιλ αρχίζει καταγράφοντας τον επίσημο όρκο του αποστόλου ότι μιλά την αλήθεια εν Χριστώ. Στίχος 1. Λέγω την αλήθεια εν Χριστώ, δεν ψεύδομαι,.... Ο απόστολος, μέλλοντας να ομιλήσει περί προορισμού, τον οποίο είχε αναφέρει στο προηγούμενο κεφάλαιο, και να ανοίξει τις πηγές και τις αιτίες αυτού, καθώς και περί της σκλήρυνσης και της απόρριψης του ιουδαϊκού έθνους, θεώρησε αναγκαίο να προτάξει την αφήγησή του για αυτά τα πράγματα με κάποιες ισχυρές διαβεβαιώσεις της μεγάλης προσκόλλησής του σε αυτόν τον λαό και της στοργής του προς αυτόν, μήπως νομισθεί ότι ομιλεί εκ προκατάληψης εναντίον τους· και γνωρίζοντας καλά σε ποια θέση βρισκόταν μαζί τους, εξαιτίας του κηρύγματός του περί της κατάργησης του τελετουργικού νόμου, και πόσο δύσκολο θα ήταν γι' αυτόν να αποκτήσει την πίστη τους σε ό,τι θα έλεγε, το εισάγει με επίσημο όρκο, «Λέγω την αλήθεια εν Χριστώ, δεν ψεύδομαι»: το οποίο δεν αναφέρεται σε ό,τι είχε πει στο προηγούμενο κεφάλαιο, αλλά σε ό,τι επρόκειτο να πει· και είναι το ίδιο σαν να είχε πει, καθώς είμαι εν Χριστώ, μεταστραφείς άνθρωπος, ένας αναγεννημένος και ανανεωμένος στο πνεύμα του νου μου, ό,τι πρόκειται να ομιλήσω είναι αλήθεια και όχι ψέμα· ή ορκίζομαι στον Χριστό τον Θεό της αλήθειας, ο οποίος είναι η αλήθεια η ίδια, και επικαλούμαι αυτόν ως τον αληθινό Θεό, τον ερευνητή των καρδιών, ότι ό,τι τώρα παραδίδω είναι αλήθεια και τίποτε άλλο παρά αλήθεια, και δεν έχει ψεύδος μέσα του. Ο Γκιλ περιγράφει στη συνέχεια τη μεγάλη βαρύτητα και τη συνεχή λύπη που φέρει ο Παύλος για τον λαό του. Στίχος 2. Ότι έχω μεγάλη βαρύτητα και συνεχή λύπη στην καρδιά μου. Αυτό είναι το πράγμα για το οποίο επικαλείται τον Χριστό ως μάρτυρα της αλήθειας του, και καλεί τη συνείδησή του και το Άγιο Πνεύμα να μαρτυρήσουν. Αυτές οι δύο λέξεις, «βαρύτητα» και «λύπη», η μία σημαίνει θλίψη, η οποία είχε φέρει βαρύτητα στα πνεύματά του· και η άλλη τέτοιο πόνο όπως αισθάνεται μια γυναίκα στον τοκετό: και η ταραχή του νου του που εκφράζεται και από τις δύο, περιγράφεται από την ποσότητά της, «μεγάλη», δεν ήταν λίγη, αλλά πολλή· από την ποιότητά της ήταν εσωτερική, ήταν στην «καρδιά» του, δεν βρισκόταν απλώς σε εξωτερική επίδειξη, σε λίγα λόγια ή δάκρυα, αλλά ήταν στην καρδιά του, ήταν θλίψη καρδιάς· και από τη διάρκειά της, «συνεχής», δεν ήταν ξαφνική συγκίνηση ή πάθος, αλλά κάτι που υπήρχε μέσα του από καιρό, και είχε επηρεάσει βαθιά και τον είχε καταθλίψει πολύ: και ποιος ήταν ο λόγος για όλα αυτά; δεν εκφράζεται, αλλά μπορεί αρκετά εύκολα να γίνει κατανοητό· ήταν εξαιτίας της ισχυρογνωμοσύνης των συμπατριωτών του των Ιουδαίων, της σκληρότητας των καρδιών τους και της εκούσιας απόρριψης του Μεσσία· της εμπιστοσύνης τους στη δική τους δικαιοσύνη, προς παραμέληση και περιφρόνηση της δικαιοσύνης του Χριστού, η οποία γνώριζε ότι θα κατέληγε αναπόφευκτα στην αιώνια καταστροφή τους· επίσης ό,τι επηρέασε πολύ τον νου του ήταν η πλήρης απόρριψή τους ως λαού του Θεού, και η δικαστική τύφλωση και σκληρότητα καρδιάς, την οποία γνώριζε πολύ καλά ότι ερχόταν επάνω τους, και την οποία επρόκειτο να τους αναγγείλει. επιστροφή στην 'Κορυφή της Σελίδας' Ο Γκιλ εξηγεί στη συνέχεια την έννοια με την οποία ο Παύλος μπορούσε να ευχηθεί να είναι ο ίδιος ανάθεμα από την εκκλησία του Χριστού. Τώρα, λαμβάνοντας τη λέξη με αυτή την έννοια, το νόημα του αποστόλου είναι ότι θα μπορούσε να ευχηθεί να αφορισθεί από τον Χριστό· δηλαδή, από το σώμα του Χριστού, από την εκκλησία του Χριστού, τον μυστικό Χριστό, όπως χρησιμοποιείται η λέξη «Χριστός», 1 Κορινθίους 12:12· να στερηθεί το διάταγμα του οίκου του Χριστού, να υποβιβασθεί από το αξίωμά του σε αυτό, και να μην είναι ούτε καν μέλος σε αυτό. Είδε ότι αυτά τα κλαδιά, ο λαός των Ιουδαίων, επρόκειτο να αποκοπούν, και να μην είναι πλέον της εκκλησίας του Θεού· και τέτοια ήταν η στοργή του προς αυτούς, ώστε θα μπορούσε να είχε ευχηθεί μάλλον να αποκοπεί ο ίδιος, ώστε αυτοί να γλιτώσουν· και αυτό ήταν παράδειγμα μεγάλης αγάπης προς αυτούς, αφού, μετά τον Χριστό, η εκκλησία και τα διατάγματά της ήταν υπερβολικά αγαπητά και υψηλά εκτιμώμενα από τον απόστολο. Ο Γκιλ προχωρεί για να δείξει ότι δεν ανήκουν όλοι όσοι είναι από τον Ισραήλ κατά σάρκα στον αληθινό Ισραήλ του Θεού. Στίχος 6. Όχι σαν να μην είχε καμία επίδραση ο λόγος του Θεού,.... Ή «δεν είναι δυνατόν πράγματι ο λόγος του Θεού να πέσει»· βλέπε 1 Σαμουήλ 3:10· Αυτό λέγει ο απόστολος, εν μέρει για να ανακουφίσει τον δικό του νου που πιέζεται από τη λύπη, και εν μέρει για να αποτρέψει μια αντίρρηση που κάποιοι θα μπορούσαν να κάνουν, ή να προλάβει οποιαδήποτε παρεξήγηση στην οποία κάποιοι θα ήταν έτοιμοι να πέσουν· σαν από ό,τι υπαινίσσεται ότι ό,τι ο Θεός είχε πει σχετικά με τον λαό των Ιουδαίων, έγινε άκυρο και χωρίς αποτέλεσμα: διότι είτε με τον «λόγο του Θεού» εννοούνται οι Γραφές γενικά, οι προφητείες της Παλαιάς Διαθήκης, αυτές επρόκειτο τώρα να έχουν την εκπλήρωσή τους, στην απόρριψη των Ιουδαίων και στη μεταστροφή των εθνών· είτε με αυτόν εννοείται το Ευαγγέλιο, αυτό, όπως κηρύχθηκε τόσο από τον Χριστό όσο και από τους αποστόλους του, είχε την επίδρασή του στους εκλεκτούς του Θεού μεταξύ εκείνου του λαού· έγινε δύναμη Θεού προς σωτηρία, στον Ιουδαίο πρώτα: ή μάλλον με αυτό μπορεί να εννοείται ο λόγος της υπόσχεσης του Θεού προς τον Αβραάμ, ότι θα ήταν Θεός σε αυτόν και στο σπέρμα του κατόπιν αυτού· και ότι αυτός και αυτοί θα ήταν κληρονόμοι του κόσμου, αυτού και εκείνου που έρχεται· ιδιαίτερα της ουράνιας κληρονομιάς, την οποία έδωσε σε αυτόν δια της υποσχέσεως· αυτό δεν έγινε άκυρο, ούτε έμεινε χωρίς αποτέλεσμα: διότι αυτό έγινε μόνο προς τον Αβραάμ και το πνευματικό του σπέρμα· και επομένως, μολονότι το σαρκικό του σπέρμα δεν πίστεψε, και για την απιστία του θα αποκοπεί, αυτό δεν έκανε την πίστη ή την πιστότητα του Θεού χωρίς αποτέλεσμα: διότι δεν είναι όλοι Ισραήλ, όσοι είναι από τον Ισραήλ· δηλαδή, αυτοί που είναι απόγονοι του πατριάρχη Ιακώβ, του οποίου το όνομα ήταν Ισραήλ· ή που είναι του ισραηλιτικού έθνους, της φυλής του Ισραήλ, ανήκοντες σε εκείνον τον λαό· δεν είναι όλοι את ישראל, «ο Ισραήλ», κατά έμφαση, όπως στους Ψαλμούς 25:22, ή «ο Ισραήλ του Θεού», Γαλάτας 6:16, ο Ισραήλ τον οποίο ο Ιεχωβά ο Πατέρας έχει εκλέξει για ιδιαίτερο λαό· τον οποίο ο Χριστός έχει εξαγοράσει από όλες τις ανομίες τους· τον οποίο το Πνεύμα του Θεού καλεί με αγία κλήση, με ιδιαίτερη χάρη, σε ιδιαίτερα προνόμια· το σπέρμα του Ισραήλ που δικαιώνεται εν Χριστώ, των οποίων οι ανομίες συγχωρούνται και αφαιρούνται έτσι, ώστε όταν ζητηθούν δεν θα βρεθούν, και οι οποίοι σώζονται εν Κυρίω με αιώνια σωτηρία: ή με άλλα λόγια, μολονότι είναι «Ισραήλ κατά σάρκα», 1 Κορινθίους 10:18, όμως όχι κατά το Πνεύμα· μολονότι είναι κατά έθνος Ισραηλίτες, δεν είναι Ισραηλίτες «αληθινά», όπως ήταν ο Ναθαναήλ, Ιωάννης 1:47· είναι Ιουδαίοι εξωτερικά, όχι εσωτερικά· δεν έχουν όλες τις αρχές της χάριτος, της ευθύτητας και της ειλικρίνειας μέσα τους: τώρα σε αυτούς τους πνευματικούς Ισραηλίτες, ή σπέρμα του Αβραάμ, έγινε ο λόγος του Θεού, οι υποσχέσεις του Θεού σχετικά με πνευματικά και αιώνια πράγματα, και σε αυτούς είχαν την επίδρασή τους· και επομένως δεν μπορούσε να λεχθεί ότι ο λόγος του Θεού έμεινε χωρίς αποτέλεσμα· μολονότι ολόκληρο το σώμα του Ισραήλ κατά σάρκα αποκόπηκε και απορρίφθηκε.
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Γκιλ καταλήγει διευκρινίζοντας ότι μόνο τα τέκνα της υπόσχεσης λογίζονται ως το σπέρμα. '' Και έτσι ήταν τα τέκνα της διαθήκης, ή της υπόσχεσης, την οποία ο Θεός έκανε με τον Αβραάμ και το φυσικό του σπέρμα, σχετικά με τη γη της Χαναάν, και την απόλαυση των προσκαίρων αγαθών σε αυτήν· αλλά δεν ήταν όλα αυτά τα τέκνα της υπόσχεσης, την οποία ο Θεός έκανε προς τον Αβραάμ και το πνευματικό του σπέρμα, είτε Ιουδαίους είτε εθνικούς, σχετικά με πνευματικά και αιώνια πράγματα· σε αυτούς μόνο οι υποσχέσεις του Θεού, ότι είναι Θεός τους με πνευματική έννοια, της πνευματικής και αιώνιας σωτηρίας δια του Χριστού, και της χάριτος του Πνεύματος του Θεού, και της αιώνιας ζωής ανήκουν· και οι οποίοι είναι το σπέρμα που υποσχέθηκε ο Θεός στον Αβραάμ, λέγοντας, «θα είσαι πατέρας πολλών εθνών», Γένεσις 17:4: για τους οποίους λόγους, επειδή αυτές οι πνευματικές υποσχέσεις ανήκουν σε αυτούς, και επειδή οι ίδιοι υποσχέθηκαν στον Αβραάμ ως τέκνα του, γι' αυτό ονομάζονται «τέκνα της υπόσχεσης»: ή μάλλον, επειδή όπως ο Ισαάκ ήταν τέκνο της υπόσχεσης, γεννημένος μετά το Πνεύμα, δυνάμει της υπόσχεσης του Θεού, μέσω της θείας δυνάμεως και αγαθότητάς του, όταν δεν υπήρχε έδαφος ή θεμέλιο στη φύση, για τον Αβραάμ και τη Σάρρα να ελπίζουν σε γιο· έτσι αυτοί ονομάζονται «τέκνα της υπόσχεσης», Γαλάτας 4:28, επειδή γεννιούνται εκ νέου, όχι μέσω της δυνάμεως της φύσεως και της ισχύος της δικής τους ελεύθερης βουλήσεως· δεν γεννιούνται από το θέλημα της σάρκας, ούτε από το θέλημα ανθρώπου, αλλά από τον Θεό, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού και το άφθονο έλεός του, δια του λόγου της αληθείας, μέσω της δυνάμεως, του Πνεύματος και της χάριτός του· και δια της πίστεως λαμβάνουν τις υποσχέσεις που δόθηκαν σε αυτούς· και λογίζονται και θεωρούνται ως «σπέρμα του Αβραάμ, και κληρονόμοι σύμφωνα με την υπόσχεση», Γαλάτας 3:29, είτε είναι Ιουδαίοι, είτε εθνικοί: και αφού τώρα οι υποσχέσεις του Θεού γίνονται όλες καλές σε αυτά τα πρόσωπα, ο λόγος του Θεού δεν είναι χωρίς αποτέλεσμα, ούτε γίνεται άκυρος, από την απόρριψη των τέκνων της σάρκας, ή του σαρκικού σπέρματος του Αβραάμ, τα οποία δεν ήταν τέκνα της υπόσχεσης με την έννοια που δόθηκε τώρα.
Απαντήστε

Απόκριση

Πώς το παράδειγμα του Παύλου για δαπανηρή αγάπη προς τον δικό του λαό προκαλεί τον τρόπο με τον οποίο προσεύχομαι για εκείνους που βρίσκονται ακόμη έξω από τον Χριστό; Με ποιους τρόπους πειράζομαι να αναπαύομαι σε εξωτερικά προνόμια αντί για την υπόσχεση που κάνει τέκνα του Θεού; Πού με προσκαλεί το Πνεύμα να εμπιστευθώ ότι ο λόγος του Θεού δεν απέτυχε ακόμη και όταν πολλοί απορρίπτουν το ευαγγέλιο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Πάτερ εὐσπλαγχνικέ, κλίνωμεν ἐνώπιον τῆς κυρίαρχης χάριτός Σου, τῆς ἀποκαλυφθείσης ἐν τῷ Ρωμαίους θ', ὁμολογοῦντες ὅτι ἡ σωτηρία οὐκ ἀνάκειται εἰς φυσικὴν καταγωγὴν ἢ ἀνθρωπίνην προσπάθειαν, ἀλλ' εἰς τὴν ἐκλεκτικὴν χάριν Σου μόνην. Δώρησαι ἡμῖν καρδίας αἵτινες συμμερίζονται τὴν λύπην τοῦ ἀποστόλου διὰ τοὺς ἀπολωλότας, ἀλλὰ ἀναπαύονται μετὰ πλήρους ἐμπιστοσύνης ἐν Χριστῷ καὶ τῷ ἀμεταβλήτῳ λόγῳ τῆς ὑποσχέσεως. Καταστήσας ἡμᾶς ἀληθινὰ τέκνα τῆς ὑποσχέσεως διὰ τοῦ Πνεύματός Σου, καὶ διατήρησον ἡμᾶς ἀμετακινήτους ἐν ἀγάπῃ καὶ πεποιθήσει ὅτι οἱ σκοποί Σου ἵστανται εἰς τὸν αἰῶνα πρὸς ἔπαινον τῆς δόξης Σου. Ἀμήν.

John Gill's Εξήγηση ολόκληρης της Βίβλου · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →