Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ησαΐας
Ιδού ο Δούλος Μου: Το Πρώτο Άσμα του Δούλου και το Φως προς τα Έθνη
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Ο Ησαΐας τώρα ανυψώνει την παρηγοριά των αιχμαλώτων στην κορυφή της. 'Ιδού ο δούλος μου τον οποίον στηρίζω, ο εκλεκτός μου, εις τον οποίον η ψυχή μου ευαρεστείται· έθεσα το Πνεύμα μου επ' αυτόν· αυτός θα εξαγάγει κρίσιν εις τα έθνη' — το ΠΡΩΤΟ από τα μεγάλα Άσματα του Δούλου, η προφητεία την οποίαν η Χριστιανική Ανατολή πάντοτε ανέγνωσε ως το ίδιο το πορτρέτο του Χριστού. Έρχεται όχι κραυγάζων, ούτε υψώνων την φωνήν αυτού εν τη οδώ· 'κάλαμον συντεθλασμένον δεν θα συντρίψει, και λινάριον καπνίζον δεν θα σβήσει.' Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας — ο μέγας Αλεξανδρινός Πατήρ, ο κύριος υπερασπιστής της Θεοτόκου εν Εφέσω, και ο βαθύτερος Χριστολογικός αναγνώστης του Ησαΐα — ακούει εν τοις κεφαλαίοις τούτοις τον ενσαρκωθέντα Λόγον προφητευόμενον: τον Δούλον ο οποίος χρίεται εν τη ανθρωπότητι αυτού μολονότι Αυτός είναι ο Αγιαστής, τον πράον Βασιλέα της πνευματικής Σιών ο οποίος αντικαθιστά την σκιά του νόμου με την αλήθειαν του Ευαγγελίου, το Φως δι' ου ανοίγονται οι οφθαλμοί των τυφλών εθνών. Περί τούτου του κεντρικού άσματος το κεφάλαιον τεσσαρακοστόν πρώτον στήνει την σκηνήν: αι 'νήσοι' ανανεωμέναι εις μετάνοιαν — η Εκκλησία τεθειμένη μεταξύ των κυμάτων όμως εδρασμένη επί του βράχου· οι 'άρχοντες οι αλλοιούντες την ισχύν αυτών' — Πέτρος και Παύλος και ο αποστολικός κατάλογος, οι νέοι κήρυκες της αληθείας· και αντιθέτως προς αυτούς η γελοία κατασκευή ειδώλων, ο θεός συγκολληθείς μέλος προς μέλος με ήλους. Έπειτα το κεφάλαιον τεσσαρακοστόν δεύτερον ανοίγει το νέον άσμα — διότι διά τας νέας πράξεις εν Χριστώ απαιτείται νέος ύμνος, ψαλλόμενος από άκρου της γης έως άκρου.
Διαβάστε
Ανάγνωσις
Αναγνώσατε Ησαΐαν 41–42 — 'Σιωπήσατε ενώπιόν μου, ω νήσοι· και ας ανανεώσουν οι λαοί την ισχύν αυτών… Τις ανήγειρε τον δίκαιον από ανατολών, εκάλεσεν αυτόν εις τον πόδα αυτού…'; 'Συ δε, Ισραήλ, είσαι ο δούλος μου, Ιακώβ τον οποίον εξέλεξα, το σπέρμα Αβραάμ του φίλου μου… Μη φοβού· διότι εγώ είμαι μετά σου'; 'Μη φοβού, σκώληξ Ιακώβ… Εγώ θα σε βοηθήσω, λέγει Κύριος, και ο λυτρωτής σου, ο Άγιος του Ισραήλ'; 'Θα ανοίξω ποταμούς εν υψηλοίς τόποις, και πηγάς εν μέσω των κοιλάδων: θα κάμω την έρημον λίμνην ύδατος'; και η χλεύη των ειδωλοποιών — 'ο ξυλουργός ενεθάρρυνε τον χρυσοχόον… και εστερέωσεν αυτό με ήλους, διά να μη μετακινηθεί.' Έπειτα το μέγα άσμα του κεφαλαίου τεσσαρακοστού δευτέρου: 'Ιδού ο δούλος μου, τον οποίον στηρίζω· ο εκλεκτός μου, εις τον οποίον η ψυχή μου ευαρεστείται· έθεσα το πνεύμα μου επ' αυτόν· αυτός θα εξαγάγει κρίσιν εις τα έθνη. Δεν θα κραυγάσει, ούτε θα υψώσει, ούτε θα κάμει την φωνήν αυτού να ακουσθεί εν τη οδώ. Κάλαμον συντεθλασμένον δεν θα συντρίψει, και λινάριον καπνίζον δεν θα σβήσει'; 'Εγώ ο Κύριος σε εκάλεσα εν δικαιοσύνη… και σε έδωκα διά διαθήκην του λαού, διά φως των εθνών· διά να ανοίξω οφθαλμούς τυφλών, διά να εξαγάγω τους δεσμίους εκ της φυλακής'; και 'Άσατε εις τον Κύριον άσμα νέον, και την αίνεσιν αυτού από του άκρου της γης.'
Μελετήστε
Μελέτη
Ποιος είναι ο 'δούλος' του μεγάλου άσματος; Ο Κύριλλος αποκρίνεται ότι είναι ο ενσαρκωθείς Λόγος, γεννηθείς κατά σάρκα εκ της γενεάς του Ιακώβ, ο οποίος λαμβάνει εξουσίαν και το Πνεύμα όχι ως Θεός αλλά εν τη οικονομία της ανθρωπότητος αυτού. Ο Δούλος χρίεται, όμως είναι ο Ίδιος ο Αγιαστής· διότι το Πνεύμα κατέβη επ' Αυτόν εν τω Ιορδάνη —
δεν εχρημάτισε ως Θεός αγιαζόμενος—λαβών το Πνεύμα, αυτός ο ίδιος, ως είπον, είναι ο αγιαστής—αλλά καθόσον εφάνη ως άνθρωπος εν τη οικονομία.Και ο τρόπος της ελεύσεως αυτού είναι η ίδια η πραότης. Ο Σωτήρ δεν συνέτριψε τον ταπεινότερον ούτε κατεπάτησε τον πάσχοντα· ο Κύριλλος αναγινώσκει 'κάλαμον συντεθλασμένον δεν θα συντρίψει' ως την πραότητα του Θεού γενομένου ανθρώπου —
Διότι ο Σωτήρ και Κύριος των πάντων ήλθε μετά μεγάλης πραότητος και ταπεινώσεως, ως άνευ θορύβου και άνευ βλάβης τινός. Όμως ούτος ο πράος Δούλος υπερισχύει· η αφροσύνη των φονέων αυτού δεν τον σβήνει, αλλά ο θάνατος καταργείται και το Πάθος αυτού γίνεται σωτηρία του κόσμου —
ο θάνατος κατηργήθη, ανέζησε κατά τρόπον πρέποντα εις Θεόν, κατεπάτησε τους εχθρούς, και το πάθος αυτού έγινε διά τους ζώντας επί της γης αιτία σωτηρίας.Οπίσω του άσματος, το κεφάλαιον τεσσαρακοστόν πρώτον ήδη ωνόμασε τους κήρυκας οι οποίοι θα τον έφερον: οι 'άρχοντες οι αλλοιούντες την ισχύν αυτών' είναι οι απόστολοι, ουχί πλέον οι οδηγοί της παλαιάς διαθήκης αλλά νέοι άνθρωποι εν πνευματική δυνάμει —
Ενταύθα ονομάζει ως άρχοντας τους κήρυκας της αληθείας, οι οποίοι μετά την κλήσιν έγιναν άλλοι αντί άλλων.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Η εμβέλεια του άσματος είναι ολόκληρος ο κόσμος: 'Θα σε δώσω διά φως των εθνών.' Ο Κύριλλος ακούει εν τούτω την απόδειξιν της θεότητος του Δούλου — διότι το να φωτίσει τους εν σκότει και να ανοίξει τους οφθαλμούς των τυφλών είναι έργον πρέπον εις Θεόν. Ο Μονογενής έδωκε την νέαν διαθήκην προφητευθείσαν υπό των προφητών και έγινε φως εις τα έθνη:
έδωκε την νέαν διαθήκην, προφητευθείσαν παλαιόθεν υπό των φωνών των προφητών, και έγινε φως εις τα έθνη.Και επειδή αι πράξεις είναι νέαι, απαιτείται νέος ύμνος· ο Κύριλλος εξηγεί το 'άσατε άσμα νέον' διά του λόγου του αποστόλου ότι πάντα έγιναν νέα εν Χριστώ:
Διότι εάν τις είναι εν Χριστώ, είναι νέα κτίσις, κατά το γεγραμμένον· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, πάντα έγιναν νέα.Αύτη η καινότης δεν είναι πλέον μερίς ενός έθνους· η δοξολογία ανέρχεται από όλης της γης —
αλλά αφού εκλήθημεν διά του Χριστού εις την γνώσιν της αληθείας, ο ουρανός και η γη εγένοντο πλήρεις της δόξης αυτού.Αντιτιθέμενον προς ταύτην την δόξαν, το κεφάλαιον τεσσαρακοστόν πρώτον είχε φανερώσει την χρεωκοπίαν του ειδώλου το οποίον τα έθνη εγκαταλείπουν: θεός συναρμολογηθείς εκ θραυσμάτων, στερεωθείς με ήλους, και ονομασθείς θεϊκός. Ο Κύριλλος θαυμάζει το παράλογον —
το να γνωρίζη τις ότι το είδωλον ετελειώθη εκ μικρών μερών και εκ των συγκολλήσεων λεπτομερώς, και ότι έχει την συνέχειαν και την ασφάλειαν της στάσεως εκ των ήλων, και έπειτα να τα προσκυνή και να ονομάζη αυτά θεούς—πώς τούτο δεν είναι αληθώς πλήρες πάσης αφροσύνης;Ο συντεθλασμένος κάλαμος δεν θα συντρίψει· το συναρμολογηθέν με ήλους είδωλον δεν δύναται να σώσει εαυτό.
Απαντήστε
Απόκριση
Λάβετε πρώτον την παρηγορίαν του πράου Δούλου. Ο Θεός ο ελθών να σας σώσει δεν ήλθε κραυγάζων εν τη οδώ, ούτε συντρίβων τον συντεθλασμένον κάλαμον, ούτε σβήνων το καπνίζον λινάριον. Εάν η πίστις σας είναι συντεθλασμένη, εάν η αγάπη σας δεν είναι πλέον ή λυχνάριον σβήνον, δεν θα το κόψει ούτε θα το σβήσει· ήλθε 'άνευ θορύβου και άνευ βλάβης τινός', εν σιωπή και ησυχία, διά να δεσμεύσει και ουχί διά να συντρίψει. Προσφέρετε εις Αυτόν την ασθένειάν σας, ουχί την ισχύν σας. Έπειτα αφήσατε τον νέον ύμνον να εργασθεί επάνω σας. Ο Κύριλλος επιμένει ότι εν Χριστώ 'πάντα έγιναν νέα' — ώστε μη ζήτε ως παλαιόν κτίσμα εν ανανεωμένω κόσμω. Ο παλαιός άνθρωπος της αμαρτίας παρήλθε· ενδύθητε τον νέον, και αφήσατε την λατρείαν σας να είναι ο νέος ύμνος ο ανερχόμενος τώρα από παντός άκρου της γης. Και στοχασθήτε το φως εις τα έθνη. Κάθεσθε εν ταύτη τη λαμπρότητι μόνον διότι ο Δούλος ήνοιξε τους οφθαλμούς των τυφλών εθνών· ήσθε ποτέ μεταξύ των νήσων πλημμυρισμένων υπό των κυμάτων, και σας εποίησεν Εκκλησίαν εδρασμένην επί του βράχου. Δεχθήτε το δώρον ως δώρον, και όπως οι 'άρχοντες οι αλλοιούντες την ισχύν αυτών' — οι απόστολοι οι γενόμενοι 'άλλοι αντί άλλων' — αφήσατε τον Χριστόν να κάμει νέον πρόσωπον εκ σας, φέροντας το φως αυτού προς τους έτι εν σκότει. Τέλος, γελάσατε, ως γελά ο Κύριλλος, εις παν συναρμολογηθέν με ήλους είδωλον εις το οποίον πειράζεσθε να υπηρετήσετε — τα έργα των ιδίων χειρών σας, τας ασφαλείας τας οποίας στερεώνετε με ήλους ώστε 'να μη μετακινηθούν.' Ουδέν εξ αυτών δύναται να σώσει εαυτό, πολύ δε περισσότερον υμάς. Προσκυνήσατε τον Όντα φως κατά φύσιν, ουχί το πράγμα το οποίον ελάξευσατε.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Χριστέ ο Θεός ημών, ο εκλεκτός Δούλος του Πατρός, εφ' ον ανεπαύθη το Πνεύμα, ο ελθών ουχί κραυγάζων εν τη οδώ αλλά εν πραότητι και σιωπή διά να σώσης: ιδού ο συντεθλασμένος κάλαμός μου, και μη συντρίψης αυτόν· ιδού το καπνίζον λινάριόν μου, και μη σβήσης αυτό, αλλά φύσησον εις φλόγα την μικράν αγάπην την οποίαν έχω προς Σε. Συ το Φως των εθνών, ο ανοίξας τους οφθαλμούς των τυφλών εθνών και εξαγαγών τους δεσμίους εκ του οίκου της φυλακής, φώτισον τους οφθαλμούς της καρδίας μου, ώστε εγώ ο καθήσας ποτέ εν σκότει να περιπατώ εν τη ημέρα σου. Κάμε με νέον κτίσμα, ώστε το παλαιόν να παρέλθη και πάντα να γίνωσι νέα· και θέσε άσμα νέον εν τω στόματί μου, τον ύμνον τον ανερχόμενον τώρα από παντός άκρου της γης εις την δόξαν σου. Φύλαξόν με από την αφροσύνην των ειδώλων εις τα οποία πειράζομαι να στερεώσω με ήλους και να ονομάσω θεούς μου· ας σε προσκυνώ μόνον, ο όστις είσαι φως κατά φύσιν και Σωτήρ εν αληθεία. Εις Σε, ω πράε Δούλε και ενσαρκωθέν Λόγε, μετά του Πατρός και του παναγίου Πνεύματος, η δόξα νυν και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →