Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Εβραίους
Εβραίους 7 — με το Καθολικό Σχόλιο του Χέιντοκ
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα εισερχόμαστε στα βαθιά μυστήρια της προς Εβραίους επιστολής κεφαλαίου 7 μέσω του σχολίου του Χέιντοκ για την Καθολική Εκκλησία μιας πολύτιμης συλλογής πατερικής και παραδοσιακής καθολικής γνώσης. Αυτό το ιερό κείμενο αποκαλύπτει την αιώνια ιεροσύνη του Χριστού που προτυπώνεται στον Μελχισεδέκ καθοδηγώντας τους πιστούς προς βαθύτερη ευλάβεια για τη νέα διαθήκη. Η προσεκτική σύνθεση των Πατέρων από τον Χέιντοκ φωτίζει πώς η παλαιά τάξη υποχωρεί στη τέλεια θυσία που διαρκεί για πάντα. Καθώς προσευχόμαστε με την Εκκλησία είθε αυτές οι σκέψεις να ενισχύσουν την ελπίδα μας στον έναν μεσίτη που ζει για να μεσιτεύει για εμάς. Ας τραβήξει η σοφία του σχολίου μας πιο κοντά στο θυσιαστήριο του Αμνού.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοίμασε την καρδιά σου εν σιωπή και διάβασε το κεφάλαιο 7 της Προς Εβραίους αργά, επιτρέποντας στις εμπνευσμένες λέξεις να αντηχούν μέσα σου. Παρατήρησε την προσεκτική αντίθεση του αποστόλου μεταξύ της αρχαίας ιερωσύνης και της αιώνιας τάξης του Μελχισεδέκ. Ας αποκαλύψει το ιερό κείμενο πώς η προσφορά του Χριστού υπερβαίνει κάθε σκιά του νόμου. Κάνε παύση μετά από κάθε τμήμα για να αναπνεύσεις την υπόσχεση μιας καλύτερης διαθήκης. Αυτή η ανάγνωση προετοιμάζει την ψυχή για το φως του σχολίου.
Μελετήστε
Μελέτη
Haydock ἀνοίγει ἀπευθυνόμενος στὴν ταυτότητα καὶ τὴν σημασία τοῦ Μελχισεδέκ.
Σχόλιον τῆς Καθολικῆς Βίβλου τοῦ Χέιντοκ Αὐτὸς ὁ Μελχισεδέκ. Ἂν ἀναζητήσωμεν τὴν σύνταξιν, ὁ Μελχισεδέκ δύναται νὰ συνδεθῇ μὲ ὅσα ἀκολουθοῦν, (στίχ. 3.) παραμένει ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα. (Οὐίθαμ) --- Ἡ ὑπεροχὴ τοῦ προσώπου τούτου ἦτο τόσον ὑπερβαίνουσα, ὥστε μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους τὸν ἐθεώρησαν Ἄγγελον, καὶ μερικοὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. Τοῦτο οἱ Πατέρες καταδικάζουν· διότι ἂν δὲν ἦτο ἄνθρωπος, βασιλεὺς καὶ ἱερεύς, δὲν θὰ ἦτο τόσον ἄξιος τύπος τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν.Τὸ σχόλιον ἔπειτα ἐξετάζει τοὺς τίτλους τοῦ Μελχισεδέκ καὶ τὴν συνάντησίν του μὲ τὸν Ἀβραάμ.
Βασιλεὺς δικαιοσύνης, συμφώνως πρὸς τὴν σημασίαν τῆς λέξεως Μελχισεδέκ, καὶ εἰρήνης, σημαινομένης ὑπὸ τοῦ τόπου Σαλήμ, τοῦ ὁποίου ἦτο βασιλεύς. Ὑπὸ τοῦ Σαλήμ συνήθως ἐξηγεῖται ἡ Ἱερουσαλήμ, ἂν καὶ ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος νομίζει ὅτι ἦτο πόλις ἐν Σαμαρείᾳ καλουμένη ἀργότερον Συχέμ. Ὁ βασιλεὺς οὗτος ἦτο ἐπίσης ἱερεὺς τοῦ Ὑψίστου· δηλαδὴ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ. Εὐλόγησε τὸν Ἀβραάμ, ἀφοῦ ἐνίκησε τὸν Χοδολλογομὸρ καὶ τοὺς ἄλλους βασιλεῖς· (Γένεσις ιδ΄) καὶ ὁ Ἀβραάμ τοῦ ἔδωκε τὰ δέκατα πάντων τῶν πραγμάτων τὰ ὁποῖα εἶχε λάβει ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του. Λέγεται (στίχ. 3.) ὅτι ἦτο ἄνευ πατρός, ἄνευ μητρός, ἄνευ οἱασδήποτε γενεαλογίας, ἄνευ ἀρχῆς ἡμερῶν ἢ τέλους ζωῆς, καθόσον δὲν ἔχομεν καμμίαν ἀφήγησιν ἐν τῇ Γραφῇ περὶ τούτων τῶν λεπτομερειῶν. Λέγεται ἐν τῇ Γενέσει ὅτι ἐξήγαγε, καθόσον ἦτο ἱερεύς, δηλαδὴ ὅτι προσέφερεν εἰς τὸν Θεὸν θυσίαν ἄρτου καὶ οἴνου. Ὁ ἀπόστολος ἐνταῦθα δεικνύει δύο πράγματα, ὅτι ὁ Μελχισεδὲκ ἦτο μείζων τοῦ Ἀβραάμ, καὶ ὅτι εἶναι τύπος τοῦ Χριστοῦ, ὅστις εἶναι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα, κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ. (Ψαλμὸς ριθ΄ 4.) (Οὐίθαμ)Ὁ Χέιντοκ προχωρεῖ εἰς τὴν σύγκρισιν τοῦ μεγαλείου τοῦ Μελχισεδέκ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τοὺς Λευιτικοὺς ἱερεῖς.
Σκεφθῆτε πόσον μέγας ἦτο οὗτος ὁ ἄνθρωπος (Μελχισεδέκ) καὶ μείζων τοῦ μεγάλου πατριάρχου ἡμῶν Ἀβραάμ· 1. Διότι ὁ Ἀβραὰμ ἐκουσίως κατέβαλε δεκάτας εἰς τὸν ἱερέα τοῦτον ἀπὸ πάντα τὰ κυριώτερα ὅσα εἶχε· ὅπερ ἦτο νὰ ἀναγνωρίσῃ ἑαυτὸν κατώτερον αὐτοῦ· ὡς καὶ οἱ λοιποὶ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ εἶναι κατώτεροι τῶν υἱῶν τοῦ Λευί, τῶν ἀπογόνων τοῦ Ἀαρών, οἵτινες ἀναχθέντες εἰς τὴν ἀξίαν τῆς ἱερωσύνης διὰ προστάγματος τοῦ Θεοῦ, ἔχουν δικαίωμα νὰ λαμβάνουν δεκάτας ἢ δέκατα ἀπὸ τὸν λαόν· καὶ οὕτω τιμῶνται ὑπὲρ τοὺς λοιπούς. 2. Οὗτος ὁ Μελχισεδὲκ εὐλόγησε, ἢ ἔδωκεν εὐλογίαν εἰς τὸν μέγαν πατέρα ἡμῶν Ἀβραάμ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐδόθησαν αἱ ὑποσχέσεις ὅτι θὰ εὐλογήσῃ πάντα τὰ ἔθνη. Ὁ διδὼν εὐλογίαν εἰς ἄλλον πρέπει νὰ εἶναι καλλίων ἢ μείζων ἐκείνου πρὸς ὃν ἡ εὐλογία δίδεται· ἄρα ὁ Μελχισεδὲκ ἦτο μείζων τοῦ Ἀβραάμ. 3. Πρὸς ἀπόδειξιν ἄλλης ὑπεροχῆς τῆς ἱερωσύνης τοῦ Μελχισεδέκ (ἥτις ἦτο τύπος τῆς αἰωνίου ἱερωσύνης τοῦ Χριστοῦ) ὑπὲρ τὴν ἱερωσύνην τοῦ Ἀαρών, ὁ ἀπόστολος σημειώνει ὅτι οἱ υἱοὶ τοῦ Λευί, οἱ ἱερεῖς τοῦ ἀρχαίου νόμου, πρὸς τοὺς ὁποίους ἔπρεπε νὰ πληρώνονται δεκάται, δὲν ἦσαν παρὰ θνητοὶ ἄνθρωποι, πάντοτε ἀποθνῄσκοντες, ἐνῷ ἡ Γραφὴ μαρτυρεῖ μόνον περὶ τοῦ Μελχισεδὲκ ὅτι ζῇ· παρίσταται ὡς ἔχων οὔτε ἀρχὴν οὔτε τέλος ἡμερῶν. Τοῦτο συμφωνεῖ κυρίως μὲ τὸν Χριστόν, ὅστις ὑπὸ τοῦ ψαλμῳδοῦ καλεῖται ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἂν ὁ Χριστὸς ἀπέθανεν ὑπὲρ ἡμῶν, διότι κυρίως διὰ τοῦ θανάτου αὐτοῦ προσέφερεν τὴν θυσίαν του, ἐν τούτοις ἀνέστη εὐθὺς καὶ παραμένει εἰς τὸν αἰῶνα ἱερεύς, ἄνευ διαδόχου ὡς πρὸς τὴν ἱερωσύνην του, καὶ ὡς πρὸς τὴν θυσίαν ἐξιλασμοῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας τῆς ἀνθρωπότητος. Ἡ ἱερωσύνη του, ἡ θυσία του καὶ ἡ προσφορὰ διὰ τὴν λύτρωσιν ἡμῶν διαρκεῖ εἰς τὸν αἰῶνα. 4. Ἄλλος λόγος ὁ ὁποῖος δεικνύει τὴν ἱερωσύνην τοῦ Μελχισεδέκ (καὶ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ) ὑπεράνω τῆς Ἀαρωνικῆς ἱερωσύνης εἶναι ὅτι ὄχι μόνον ὁ Ἀβραάμ, ἀλλὰ καὶ ὁ Ἀαρὼν καὶ ὁ Λευὶ καὶ πάντες οἱ διάδοχοί των, δύνανται νὰ λεχθοῦν ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἀβραὰμ ὅτι κατέβαλον δεκάτας εἰς τὸν Μελχισεδέκ, διότι δυνάμεθα νὰ τοὺς θεωρήσωμεν ὡς ὑπάρχοντας ἀκόμη ἐν τοῖς ὀσφύσι τοῦ Ἀβραάμ, ἐξ οὗ κατήγοντο· ἂν καὶ δὲν δύναται νὰ λεχθῇ ὁμοίως ὅτι αὐτὸς ὁ Χριστὸς ἦτο ἐν τοῖς ὀσφύσι τοῦ Ἀβραάμ, διότι ἂν καὶ ἦτο υἱὸς τοῦ Ἀβραάμ, ἐν τούτοις ἡ σύλληψις αὐτοῦ δὲν ἦτο κατὰ τὸν συνήθη τρόπον τῆς ἀνθρωπίνης γεννήσεως, ἀλλὰ διὰ τῆς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἴδε Ἅγιον Αὐγουστῖνον, lib. x. de Gen. ad lit. chap. 20. tom. 3. p. 270. nov. edit. 5. Ὁ Ἅγιος Παῦλος (στίχ. 11.) φέρει ἄλλον λόγον πρὸς ἀπόδειξιν ὅτι ἡ ἱερωσύνη κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ ἦτο τελειοτέρα, διότι ἡ ἀληθινὴ δικαιοσύνη καὶ ἁγιασμὸς δὲν ἠδύναντο νὰ δοθοῦν οὔτε διὰ τῆς ἱερωσύνης τοῦ Ἀαρὼν οὔτε διὰ τοῦ νόμου τοῦ Μωϋσέως, οἵτινες ἤρχισαν ὡς ἦτο νὰ λέγῃ συγχρόνως· διότι ἂν ὁ πρότερος νόμος καὶ αἱ θυσίαι προσφερόμεναι ὑπὸ τῶν ἱερέων τοῦ Ἀαρὼν ἦσαν ἱκαναὶ διὰ τὴν δικαίωσιν καὶ σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου, δὲν θὰ ὑπῆρχεν ἀνάγκη νέας ἱερωσύνης κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ. Περὶ τούτου ὁ Ἅγιος Παῦλος ὁμιλεῖ ἀλλαχοῦ πρὸς τοὺς Ῥωμαίους. Καὶ ὡς ὑπάρχει νέα ἱερωσύνη, οὕτω ὑπάρχει καὶ νέος νόμος, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ πρότερος δὲν ἰσχύει πλέον. 6. Σημειώνει τὴν διαφορὰν ταύτην ἀπὸ τὴν προτέραν ἱερωσύνην, ὅτι ἐκεῖνοι ἦσαν ἱερεῖς τῆς φυλῆς τοῦ Λευί, ἀλλ’ ὁ Χριστός, ὁ ἱερεὺς κατὰ τὴν τάξιν τοῦ Μελχισεδέκ, εἶναι ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Ἰούδα. 7. Ἄλλη διαφορὰ εἶναι ὅτι ὁ πρότερος νόμος, καὶ πᾶν ὅ,τι ἀνήκει εἰς αὐτόν, συνίστατο ἐξ ἐντολῶν σαρκικῶν, (στίχ. 16) ἐν ἐξωτερικαῖς τελετουργίαις καὶ θυσίαις, μὲ ὑποσχέσεις προσκαίρων εὐλογιῶν καὶ μακροῦ βίου ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ· ἀλλ’ ὁ νέος νόμος καὶ ἡ θυσία τοῦ Χριστοῦ εἶναι κατὰ τὴν δύναμιν ἀδιαλύτου καὶ ἀτελευτήτου ζωῆς, παρέχων ἐσωτερικὰς χάριτας, μὲ τὴν ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, δι’ ὧν οἱ ἄνθρωποι δικαιοῦνται καὶ σῴζονται, μὲ ὑποσχέσεις αἰωνίας εὐδαιμονίας. 8. Λέγει ὅτι ἡ ἱερωσύνη τοῦ Χριστοῦ ἐβεβαιώθη ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ δι’ ὅρκου· οὐχὶ οὕτω ἡ ἱερωσύνη τοῦ Ἀαρών. Ἡ δευτέρα αὕτη διαθήκη εἶναι πολὺ καλλίων καὶ ἐξοχωτέρα. 9. Ἡ προτέρα διαθήκη οὐδὲν ἐτελείωσε. (στίχ. 19.) Δὲν εἶχεν εἰ μὴ τύπους καὶ σκιὰς ἐκείνων τὰ ὁποῖα ἔμελλον νὰ πληρωθοῦν ὑπὸ τὴν ἱερωσύνην τοῦ Χριστοῦ. Οἱ ἱερεῖς ἀπέθνησκον καὶ διεδέχοντο ἀλλήλους· καὶ ὑπῆρχεν ἀνάγκη διαφόρων θυσιῶν, τὰς ὁποίας ἔπρεπε νὰ προσφέρουν καθ’ ἡμέραν διὰ τὰς ἰδίας ἁμαρτίας καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ· ἀλλ’ ὁ Χριστὸς ἦτο ἀθῷος, ἀμόλυντος, κεχωρισμένος ἀπὸ ἁμαρτωλῶν, (στίχ. 26) δὲν ἠδύνατο νὰ ἁμαρτήσῃ, ἀλλὰ διὰ τοῦ παθεῖν ἅπαξ ἐλύτρωσε πάντας, ἱκανοποίησε διὰ τὰς ἁμαρτίας ὅλου τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, καὶ διὰ τῆς μιᾶς ταύτης θυσίας δύναται νὰ σώσῃ πάντας τοὺς προσερχομένους πρὸς αὐτὸν διὰ πίστεως, ἐλπίδος καὶ ἀγάπης· ζῇ εἰς τὸν αἰῶνα πρὸς τὸ νὰ μεσιτεύῃ ὑπὲρ ἡμῶν, ὡς Μεσίτης καὶ Λυτρωτὴς ἡμῶν. Καθόσον παραμένει εἰς τὸν αἰῶνα, εἶναι ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ διὰ τῆς ἀρετῆς τῆς μιᾶς ἐκείνης θυσίας ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, πάντες οἱ πιστεύοντες εἰς αὐτὸν καὶ ὑπακούοντες εἰς αὐτὸν δύνανται νὰ σωθοῦν καὶ νὰ εἶναι εὐτυχεῖς εἰς τὴν αἰωνιότητα. Ἡ θυσία καὶ ἡ προσφορὰ τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ εἶναι ἐκείνη ἡ μία θυσία τοῦ νέου νόμου ἥτις παραμένει καὶ θὰ συνεχίζεται ὑπὸ τῶν διακόνων αὐτοῦ, τῶν ἱερέων τοῦ νέου νόμου, μέχρι τέλους τοῦ κόσμου, μόνον ὁ τρόπος διαφέρων, ἀλλ’ οὐχὶ ἡ θυσία. Αὕτη εἶναι ἡ διδασκαλία τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, παραδοθεῖσα τοῖς πιστοῖς ἐν τῇ Συνόδῳ τῆς Τριδέντου,[1] (συνεδρία 22. κεφ. 2.) ὅπου δηλοῦται ὅτι ἐν τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ συνεχίζεται ἡ αὐτὴ θυσία καὶ προσφορὰ τὴν ὁποίαν προσέφερεν ὁ Χριστός, ὅστις εἶναι ἀκόμη ὁ ἀρχιερεύς, ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ ὁποίου μόνον οἱ διάκονοι αὐτοῦ, οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἱερεῖς, ὁμιλοῦν καὶ ἐνεργοῦν ὡς ὄργανα αὐτοῦ. Τὸ θῦμα τὸ προσφερόμενον εἶναι ἐπίσης τὸ αὐτό, δηλαδὴ τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, κατὰ πνευματικὸν καὶ ἀναίμακτον τρόπον, συμφώνως πρὸς τὴν ἐντολὴν αὐτοῦ κατὰ τὸν Μυστικὸν Δεῖπνον. Ἡ προσφορὰ ἐν τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ εἶναι πράγματι ἀληθὴς καὶ κυρία θυσία, ὅμως οὐχὶ νέα ἢ διάφορος θυσία ἐξιλασμοῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας τῆς ἀνθρωπότητος, ἀλλὰ ἐφαρμογὴ τῶν ἱκανοποιήσεων καὶ τῶν ἀξιῶν τοῦ Χριστοῦ, αἵτινες, ἂν καὶ ἀπείρου ἀξίας καὶ ὑπεραρκετῶν πρὸς ἱκανοποίησιν διὰ τὰς ἁμαρτίας ὅλου τοῦ κόσμου, ὅμως κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ πρέπει νὰ ἐφαρμόζωνται εἰς ἡμᾶς διὰ πίστεως, διὰ τῶν μυστηρίων, διὰ τῆς αὐτῆς θυσίας τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, προσφερομένης ἐν τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ, κ.λπ. (Οὐίθαμ)
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χέιντοκ εξετάζει τη διάκριση μεταξύ των προσωρινών Λευιτικών ιερέων και της αιώνιας ιερωσύνης του Χριστού.
Πολλοί ιερείς, κ.λπ. Ο απόστολος σημειώνει αυτή τη διαφορά μεταξύ των αρχιερέων του νόμου και του αρχιερέα μας, Ιησού Χριστού: ότι αυτοί, αφαιρούμενοι από τον θάνατο, έκαναν χώρο για τους διαδόχους τους· ενώ ο Κύριος ημών Ιησούς είναι ιερέας εις τον αιώνα, και δεν έχει διάδοχο· αλλά ζει και συνεργάζεται εις τον αιώνα με τους λειτουργούς του, τους ιερείς της Καινής Διαθήκης, σε όλες τις λειτουργίες τους. Δεύτερον, ότι ούτε ένας ιερέας του νόμου, ούτε όλοι μαζί, μπορούσαν να προσφέρουν εκείνη την απόλυτη θυσία της αιώνιας απολυτρώσεως, την οποία ο αρχιερέας μας, Ιησούς Χριστός, προσέφερε άπαξ και εις τον αιώνα. (Χάλλονερ)
Απαντήστε
Απόκριση
Πώς η αιώνια ιερωσύνη του Χριστού αναδιαμορφώνει την καθημερινή προσφορά του εαυτού σου; Με ποιον τρόπο η έμφαση του σχολίου σε μία τέλεια θυσία προσκαλεί σε μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη Λειτουργία; Πού μπορείς να ενώσεις πιο συνειδητά τις προσευχές σου με τη μεσιτεία του αιώνιου αρχιερέα μας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, αἰώνιε Ἀρχιερεῦ κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ, σὲ δοξάζομεν διὰ τὴν μίαν προσφορὰν δι’ ἧς ἐτελειοποίησας εἰς τὸν αἰῶνα τοὺς ἁγιαζομένους καὶ ἤνοιξας ἡμῖν τὸ ἀληθινὸν ἁγιάσιον. Ἕλκυσον ἡμᾶς μετὰ πεποιθήσεως πρὸς τὸν θρόνον τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεος καὶ ζήσωμεν πιστῶς ἐν τῇ καινῇ διαθήκῃ τοῦ αἵματός σου. Διὰ πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν Ἁγίων, βάθυνον τὸν σεβασμὸν ἡμῶν πρὸς τὰ ἱερὰ μυστήρια καὶ διατήρησον ἡμᾶς ἡνωμένους τῇ αἰωνίᾳ σου ἱερωσύνῃ. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →