← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Έσδρας

Έσδρας 3-4 — με τον Συμεών

Έσδρας 3-4Charles Simeon — Horae Homileticae20 λεπ
Άνοιγμα

Εισαγωγή

Με τον μετρημένο ρυθμό της μέσης οδού, στρεφόμαστε σήμερα στις Ωρες Ομιλητικές του Καρόλου Συμεών, Ομιλία 433, επί των κεφαλαίων 3 και 4 του Έσδρα. Η έκθεση του Συμεών για την ανάμικτη κραυγή και το κλάμα κατά τη θεμελίωση του ναού προσκαλεί την Εκκλησία να σταθμίσει τόσο την ευγνωμοσύνη όσο και τη μετάνοια στο έργο της αποκατάστασης. Τα λόγια του, αντλημένα από μακρά ποιμαντική εργασία, μας οδηγούν μέσα από την αρχαία σκηνή στη σημερινή ζωή του λαού του Θεού, όπου η χαρά στο Ευαγγέλιο και η λύπη για την εναπομένουσα αμαρτία ακόμη συναντώνται.
Διαβάστε

Ανάγνωση

Ας προσέξουμε τώρα το ίδιο το ιερό κείμενο. Σε ένα ήσυχο μέρος, διαβάστε τα κεφάλαια 3 και 4 του Έσδρα, ακούγοντας τη μεγάλη κραυγή αίνου και το δυνατότερο κλάμα των πρεσβυτέρων. Ζητήστε από το Άγιο Πνεύμα να προετοιμάσει την καρδιά για τη διδασκαλία που αντλεί ο Συμεών από αυτόν τον ανάμικτο ήχο, ώστε ο λόγος να μας παρηγορεί και να μας ερευνά.
Μελετήστε

Μελέτη

Ο Συμεών ανοίγει θέτοντας την πρώτη κίνηση του χωρίου. Απλώς προβάλλω το θέμα ως περίεργο από μόνο του και ικανό να μεταδώσει σημαντική διδασκαλία στους νόες μας, αν εξεταστεί με σύνεση και μετριοπάθεια. Το ότι μια υπερβολή χαράς και λύπης πρέπει να διεγερθεί ταυτόχρονα από το ίδιο γεγονός, είναι αναμφίβολα ένα περίεργο γεγονός: και θα είναι ωφέλιμο να σας δείξω, Ι. Τι υπήρχε εκείνη την εποχή για να προκαλέσει τέτοια έντονα και ευρέως διαφορετικά συναισθήματα— Οι Ιουδαίοι, μετά την επιστροφή τους από τη Βαβυλώνα, είχαν μόλις θέσει τα θεμέλια του δεύτερου ναού: και αυτό ήταν, 1. Για μερικούς αφορμή υψηλής χαράς— [Δεν ήταν η απλή περίσταση ότι ένα μεγαλοπρεπές οικοδόμημα επρόκειτο να ανεγερθεί, αλλά η σκέψη της χρήσης στην οποία επρόκειτο να αφιερωθεί εκείνο το οικοδόμημα, που αποδείχθηκε γι' αυτούς τέτοια πηγή χαράς. Η ανέγερσή του θεωρήθηκε δικαίως από αυτούς ως αποκατάσταση της εύνοιας του Θεού προς αυτούς, μετά τις βαριές κρίσεις που τους είχε επιβάλει κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους στη Βαβυλώνα. Στη συνέχεια στρέφεται στην αντίθετη κίνηση μέσα στην ίδια σύναξη. Για άλλους, αφορμή βαθύτατης λύπης— [Οι σχολιαστές έχουν καταδικάσει αυτή τη λύπη, ως έκφραση δυσαρέσκειας· και ως δείχνοντας ότι τα πρόσωπα που επηρεάστηκαν έτσι πρόδωσαν στην πραγματικότητα ένα αχάριστο πνεύμα, και «περιφρόνησαν την ημέρα των μικρών πραγμάτων [Σημείωση: Ζαχαρίας 4:10 .]». Αλλά απέχω πολύ από το να θεωρώ δίκαιη μια τέτοια ερμηνεία της συμπεριφοράς τους. Τα πρόσωπα που επέδειξαν τόσο οξύ πένθος ήταν «οι ιερείς, και οι Λευίτες, και οι αρχηγοί των πατέρων που ήταν ηλικιωμένοι άνδρες, που είχαν δει τον πρώην ναό». Είναι αλήθεια ότι έκλαψαν, επειδή γνώριζαν καλά πόσο απείρως αυτή η κατασκευή έπρεπε να υπολείπεται της προηγούμενης σε μεγαλοπρέπεια. Αν ήταν μικρότερων διαστάσεων από τον προηγούμενο, δεν γνωρίζουμε: αλλά όπως, φυσικά, δεν μπορούσε να είναι τόσο λαμπρά εξοπλισμένος όσο ο πρώην ναός, έτσι, εξ ανάγκης, έπρεπε να στερείται πολλών πραγμάτων που αποτελούσαν τη δόξα εκείνου του οικοδομήματος, και που δεν μπορούσαν ποτέ να αντικατασταθούν. Ο Συμεών στη συνέχεια φέρνει την αρχαία σκηνή να επιδράσει στην Εκκλησία της δικής του εποχής. Πόσο παρόμοια συναισθήματα μας ταιριάζουν σήμερα— Σίγουρα υπάρχει αυτή τη στιγμή μεγάλη αφορμή για χαρά— [Δεν κατασκευάζουμε, πράγματι, υλικό ναό για τον Κύριο: αλλά ολόκληρο το έθνος ασχολείται με προσπάθειες να ανεγείρει πνευματικό ναό σε αυτόν σε όλο τον κόσμο. Ποτέ δεν υπήρξε περίοδος, από την αποστολική εποχή, κατά την οποία οι προσπάθειες ήταν τόσο γενικές, τόσο ποικίλες, τόσο διαχυτικές. Να διαδώσουμε τον ευλογημένο λόγο του Θεού, και να στείλουμε σε κάθε έθνος υπό τον ουρανό εκείνους που θα μεταδώσουν τη γνώση του στους αφώτιστους, είτε Ιουδαίους είτε Εθνικούς, φαίνεται αυτή τη στιγμή ο ένας μεγάλος μόχθος όλων όσοι αγαπούν και φοβούνται τον Θεό. Και δεν είναι αυτός λόγος χαράς; — — — Αλλά, για να έρθουμε πιο κοντά στον εαυτό μας: Δεν υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε για ό,τι, εμπιστευόμαστε, συμβαίνει ανάμεσά μας;
Σκεφτείτε

Συλλογισμός

Ο Συμεών πιέζει την πρώτη μεγάλη εφαρμογή του όλου θέματος. Και ήταν αυτό από έλλειψη αγάπης, ή από περιφρόνηση της ευσέβειας στα κατώτερα στάδια ύπαρξής της; Όχι· αλλά από αγάπη, και από επιθυμία να τιμηθεί ο Θεός στο έπακρο, όπου κι αν ερχόταν το Ευαγγέλιό του, και όπου οι ευλογίες του βιώνονταν στην ψυχή.] Δείτε, λοιπόν, 1. Τι, πάνω από όλα, πρέπει να ενδιαφέρει τις ψυχές μας— [Δεν λέω ότι κάποιος πρέπει να είναι αδιάφορος για τα πράγματα που σχετίζονται με τον παρόντα κόσμο: αλλά λέω, ότι τα συμφέροντα της θρησκείας γενικά, και στις δικές μας ψυχές ιδιαίτερα, πρέπει να καταπίνουν, κατά κάποιον τρόπο, κάθε άλλη μέριμνα. Όπως η ανοικοδόμηση του ναού γέμιζε τους νόες εκείνων που ήταν τότε απασχολημένοι με αυτό, έτσι τίποτε υπό τον ουρανό δεν πρέπει να μας μεταφέρει με χαρά όπως η εγκαθίδρυση της βασιλείας του Χριστού στον κόσμο και στην ψυχή. Από την άλλη πλευρά, τίποτε δεν πρέπει να παράγει σε εμάς τόσο οξείες αισθήσεις λύπης, όσο η συνείδηση ότι ο Θεός δεν δοξάζεται ανάμεσά μας όπως πρέπει. Κλείνει συνιστώντας το μετριασμένο πνεύμα που μόνο ταιριάζει σε εκείνους που είναι ακόμη στο σώμα. Δεν είναι ο καρπός που εκθέτει τα λαμπρότερα χρώματα που θα αποδειχθεί ο πιο ευχάριστος στη γεύση, αλλά εκείνος που, υπό την επίδραση θερμότερων ηλίων, έχει αποκτήσει κάτι από πιο σκούρα και πιο ώριμη απόχρωση. Έτσι, ομοίως, δεν είναι τόσο μια απεριόριστη έκχυση χαράς που είναι ευάρεστη στον Ύψιστο, όσο εκείνη που μετριάζεται με ντροπή, και μετριάζεται με μετάνοια. Στην αλήθεια, όσο είμαστε σε αυτόν τον κόσμο, πρέπει να έχουμε αφορμή για ντροπή και λύπη: θα είναι αρκετός χρόνος να τις αφήσουμε κατά μέρος, όταν θα έχουμε εισέλθει μέσα από τις πύλες του ουρανού. Εκεί η ευτυχία μας θα είναι χωρίς ανάμειξη· όπως λέει ο προφήτης: «Θα έχουμε ευφροσύνη και χαρά· και η λύπη και ο στεναγμός θα φύγουν μακριά». Καλλιεργήστε, λοιπόν, αδελφοί μου, αυτό το βάθος αισθήματος, αυτή την τρυφερότητα πνεύματος, αυτή την ταπεινότητα νου.
Απαντήστε

Απόκριση

Πού στη ζωή της ενορίας ή της δικής σας ψυχής ακούτε ταυτόχρονα την κραυγή χαράς και την κραυγή θεοσεβούς λύπης; Πώς μπορεί η ανάμνηση των προηγούμενων ελέων να βαθύνει δικαίως αντί να μειώσει την παρούσα ευχαριστία; Σε ποιο μέτρο η δική σας πορεία ενώπιον του Θεού εκθέτει εκείνη τη σωφρονισμένη χαρά που ο Συμεών προβάλλει ως πιο ευάρεστη στον Κύριο;
Προσευχηθείτε

Προσευχή

Ω Κύριε, που ανέστρεψες την αιχμαλωσία της Σιών και έθεσες πάλι τα θεμέλια του Οίκου Σου, χάρισε σε εμάς χάρη να χαιρόμαστε με εκείνους που χάρηκαν και να κλαίουμε με εκείνους που έκλαψαν. Μετρίασε τη χαρά μας με ιερή ντροπή, και ας αναμειγνύεται πάντοτε η λύπη μας με ελπίδα στο έλεός Σου της διαθήκης. Οικοδόμησέ μας ως ζώντες λίθους σε πνευματικό οίκο, ώστε ο Χριστός να κατοικήσει σε εμάς δια πίστεως και η λατρεία μας να ανέρχεται ευπρόσδεκτη ενώπιόν Σου. Δια του ιδίου Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Αμήν.

Charles Simeon — Horae Homileticae · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →