Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ρωμαίους
Προς Ρωμαίους 5 — Eterniseed (Εποχή της Μεταρρύθμισης / ιστορικός Προτεστάντης)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Το πέμπτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους προάγει το επιχείρημα του αποστόλου σχετικά με τη δικαιοσύνη που έρχεται μόνο διά της πίστεως. Αφού έχει θεμελιώσει ότι καμία σάρκα δεν δικαιώνεται από έργα του νόμου, το κείμενο παρουσιάζει τώρα τις σταθερές συνέπειες αυτής της θείας διακήρυξης. Η δικαίωση δεν είναι απλή αθώωση αλλά το θεμέλιο της ειρήνης με τον Θεό, εξασφαλισμένη από τον κυρίαρχο διορισμό του μεσίτη. Το κεφάλαιο προχωρεί από τους άμεσους καρπούς της πίστεως στην βαθύτερη αντίθεση μεταξύ του πρώτου και του εσχάτου Αδάμ, δείχνοντας πώς η παρακοή ενός ανθρώπου έφερε καταδίκη σε όλους όσους αυτός αντιπροσώπευε και πώς η υπακοή ενός άλλου φέρνει δικαιοσύνη σε εκείνους που ενώθηκαν μαζί του. Σε όλο το κείμενο η έμφαση στηρίζεται στην πρωτοβουλία του Θεού εν Χριστώ και όχι σε οποιαδήποτε συνεισφορά από τον αμαρτωλό. Η διαθηκική δομή της λύτρωσης παρουσιάζεται έτσι με ακρίβεια: οι πολλοί καθίστανται είτε αμαρτωλοί είτε δίκαιοι ανάλογα με την κεφαλή υπό την οποία στέκονται. Αυτό το τμήμα επομένως υπηρετεί τόσο για να επιβεβαιώσει τη διδασκαλία που ήδη διδάχθηκε όσο και για να διευρύνει την άποψη του πιστού για τη σταθερότητα της θείας χάριτος.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε το κεφάλαιο σε μία μόνο προσεκτική συνεδρία. Παρατηρήστε την οργανωμένη πρόοδο από τη δικαίωση στην ειρήνη, την πρόσβαση και την ελπίδα, έπειτα την μετρημένη αντιμετώπιση των θλίψεων ως μέσου που ορίζεται για να ενισχύσει αυτή την ελπίδα. Σημειώστε την προσεκτική παραλληλία που χαράσσεται μεταξύ του Αδάμ και του Χριστού, την επαναλαμβανόμενη χρήση της γλώσσας του 'ενός ανθρώπου' και 'των πολλών', και την τελική έμφαση στην υπερπληθώρα της χάριτος που βασιλεύει διά της δικαιοσύνης. Προσέξτε ιδιαίτερα τον τρόπο με τον οποίο το κείμενο θεμελιώνει κάθε ωφέλημα στην προηγούμενη πράξη του Θεού που έστειλε τον Υιό του, και όχι σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη απόκριση του πλάσματος.
Μελετήστε
Μελέτη
Το κεφάλαιο ανοίγει δηλώνοντας το αποτέλεσμα του ότι δικαιωθήκαμε διά της πίστεως: ειρήνη με τον Θεό διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Αυτή η ειρήνη δεν είναι υποκειμενικό συναίσθημα που παράγεται από τον πιστό αλλά η αντικειμενική θέση που θεμελιώθηκε από τη θεία απόφαση αθώωσης. Επειδή ο Θεός λογάριασε τη δικαιοσύνη του Χριστού σε εκείνους που πιστεύουν, η έχθρα αφαιρείται και η συμφιλίωση επιτελείται. Η πρόσβαση ακολουθεί ως το επόμενο προνόμιο. Διά του Χριστού οι πιστοί εισάγονται στην παρουσία του Θεού, όχι από οποιαδήποτε προπαρασκευαστικά έργα ή αξίες δικές τους αλλά μόνο από το έργο του μεσίτη και το όργανο της πίστεως. Η θέση που έτσι αποκτήθηκε είναι θέση χάριτος στην οποία ο πιστός τώρα στέκεται, και από αυτή τη θέση προκύπτει η ικανότητα να χαίρεται εν ελπίδι της δόξης του Θεού. Το κείμενο δεν παρουσιάζει την ελπίδα ως αβέβαιη αλλά ως αγκυρωμένη στο τελειωμένο έργο που ήδη επιτελέσθηκε. Η θλίψη εισάγεται έπειτα, όχι ως εμπόδιο στην ελπίδα αλλά ως θεόσταλτο όργανο που παράγει υπομονή, και η υπομονή χαρακτήρα, και ο χαρακτήρας ελπίδα. Η ακολουθία παρουσιάζεται ως βέβαιη επειδή η αγάπη του Θεού έχει εκχυθεί στην καρδιά διά του Αγίου Πνεύματος. Εκείνη η αγάπη αποδεικνύεται αντικειμενικά στον θάνατο του Χριστού για τους ασεβείς, πράξη που έγινε ενώ οι αμαρτωλοί παρέμεναν χωρίς δύναμη και ακόμη εχθροί. Το επιχείρημα προχωρεί συγκρίνοντας το μικρότερο προς το μεγαλύτερο: αν η συμφιλίωση επιτελέσθηκε από τον θάνατο του Υιού, πολύ περισσότερο θα διατηρηθούν εκείνοι που συμφιλιώθηκαν από τη ζωή του. Η ομοσπονδιακή αντίθεση μεταξύ Αδάμ και Χριστού καταλαμβάνει το τελευταίο μέρος. Διά της παραβάσεως ενός ανθρώπου ήλθε κρίση επί πάντων των ανθρώπων προς καταδίκη· διά της υπακοής του ενός, το δωρεάν δώρο της δικαιοσύνης έρχεται επί εκείνων που το δέχονται. Ο νόμος εισήλθε για να αυξήσει την παράβαση, όμως όπου η αμαρτία επληθύνθη η χάρις υπερεπληθύνθη, ώστε η χάρις να βασιλεύσει διά της δικαιοσύνης εις αιώνιον ζωήν διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών. Η κυριαρχία του Θεού είναι φανερή στη σύσταση και των δύο πρώτων και δευτέρων κεφαλών της ανθρωπότητας· το αποτέλεσμα για κάθε πρόσωπο καθορίζεται από την αντιπροσωπευτική πράξη εκείνου με τον οποίο είναι ενωμένος.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Αυτή η αντιμετώπιση της δικαιώσεως και των καρπών της στέκεται σε άμεση συνέχεια με τα προηγούμενα κεφάλαια της προς Ρωμαίους και με την ευρύτερη μαρτυρία της Γραφής σχετικά με την ομοσπονδιακή αντιπροσώπευση. Η ίδια αρχή που διακρίνει το σπέρμα της γυναικός από το σπέρμα του όφεως στη Γένεση εμφανίζεται εδώ στη διάκριση μεταξύ εκείνων που είναι εν Αδάμ και εκείνων που είναι εν Χριστώ. Η επιστολή προς Γαλάτας ενισχύει το ίδιο σημείο επιμένοντας ότι η δικαιοσύνη δεν είναι από έργα αλλά από την πίστη του Χριστού. Η προς Εβραίους ομοίως παρουσιάζει τον Χριστό ως εκείνον διά του οποίου οι πιστοί έχουν παρρησία να εισέλθουν στα άγια. Η ερμηνευτική παράδοση που κατέρχεται από τη Μεταρρύθμιση έχει διαβάσει σταθερά το πέμπτο κεφάλαιο της προς Ρωμαίους ως την σαφέστερη βιβλική δήλωση της ομοσπονδιακής θεολογίας, αρνούμενη κάθε ιδέα ότι τα ωφελήματα της λύτρωσης προκύπτουν από ανθρώπινη συνεργασία. Αντιθέτως, το κεφάλαιο παρουσιάζει τον μονοεργιστικό χαρακτήρα της σωτηρίας: ο Θεός καθιστά τους πολλούς δικαίους διά της υπακοής του Υιού του, ακριβώς όπως καθιστά τους πολλούς αμαρτωλούς διά της παρακοής του πρώτου ανθρώπου. Αυτή η ανάγνωση διασφαλίζει τόσο τη βεβαιότητα της σωτηρίας για τους εκλεκτούς όσο και την αδυναμία καυχήσεως εκ μέρους του πλάσματος.
Απαντήστε
Απόκριση
Με ποιους τρόπους η ειρήνη που διακηρύσσεται σε αυτό το κεφάλαιο διαφέρει από οποιαδήποτε ειρήνη που θα μπορούσε να επιζητηθεί διά της προσωπικής επιδόσεως, και πώς αυτή η διάκριση επηρεάζει την καθημερινή βεβαιότητα; Πώς η ορισμένη ακολουθία θλίψεως, υπομονής και ελπίδας αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι παρούσες θλίψεις θεωρούνται υπό το φως του κυρίαρχου σκοπού του Θεού; Ποιες συνέπειες ακολουθούν από το γεγονός ότι η θέση του πιστού στηρίζεται εξ ολοκλήρου στην αντιπροσωπευτική υπακοή του Χριστού και όχι σε οποιαδήποτε μεταγενέστερη βελτίωση της διαγωγής;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε Θεέ, ο οποίος εδικαίωσες τον ασεβή διά της υπακοής του Υιού σου και εχορήγησες πρόσβαση στην παρουσία σου διά του αυτού μεσίτου, χάρισε σε εμάς να αναπαυθούμε στην ειρήνη που θεμελιώθηκε από το κυρίαρχο διάταγμά σου. Φύλαξέ μας από το να ζητούμε οποιοδήποτε άλλο έδαφος εμπιστοσύνης εκτός από τη δικαιοσύνη που λογαριάσθηκε σε εμάς διά της πίστεως. Διάταξε τις δοκιμασίες μας σύμφωνα με τη σοφή βουλή σου, ώστε να αποδώσουν την υπομονή και την ελπίδα για τις οποίες ομιλεί ο απόστολος. Διατήρησέ μας στη διαθήκη της χάριτος, ώστε να μη πέσουμε από τη θέση που λάβαμε. Κάνε την υπερπληθώρα της χάριτός σου να φανεί σαφέστερα σε εμάς καθώς θεωρούμε τόσο την προηγούμενη κατάστασή μας εν Αδάμ όσο και την παρούσα κατάστασή μας εν Χριστώ. Ας εκδοθεί η βασιλεία της χάριτος σε αιώνιον ζωήν προς δόξαν της δόξης σου μόνον. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.