Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Β' Σαμουήλ
Β' Σαμουήλ 17-18 — με τον Σάιμων
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Με τον μετρημένο ρυθμό της μέσης οδού, στρεφόμαστε σήμερα στις Ώρες Ομιλητικές του Καρόλου Σάιμων, αυτό το θησαυροφυλάκιο αγγλικανικής ερμηνείας που διαμορφώθηκε από προσευχητική μελέτη της Αγίας Γραφής. Σε αυτές τις σελίδες ο Σάιμων δείχνει πώς ο κήρυκας μπορεί να κρατήσει τόσο την αυστηρότητα όσο και την τρυφερότητα του λόγου του Θεού, αφήνοντας το ίδιο το κείμενο να διαμορφώσει τη συνείδηση της Εκκλησίας. Καθώς ακούμε την ερμηνεία του για τη θλίψη του Δαβίδ, το ίδιο Πνεύμα που καθοδήγησε τον σχολιαστή ας καθοδηγήσει την ακοή και τη ζωή μας.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας δώσουμε τώρα προσεκτική ακοή στην ίδια την αφήγηση. Αργά και προσευχητικά ας διαβάσουμε τα κεφάλαια 17 και 18 της Β' Σαμουήλ, επιτρέποντας στην άνοδο και την πτώση της επανάστασης, της καταδίωξης και του θρήνου να ηχήσουν μέσα στην καρδιά πριν προστεθεί οποιαδήποτε ερμηνεία.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Σάιμων αρχίζει ζυγίζοντας τη θλίψη του Δαβίδ.
ο γιος του, ο αγαπημένος του γιος, σκοτώθηκε: και πόσο πικρά ένιωσε αυτή την συμφορά, φαίνεται από τα λόγια που μόλις διαβάσαμε. Προτείνουμε να παρατηρήσουμε, Ι. Τη θλίψη του Δαβίδ για την απώλεια του Αβεσσαλώμ— Αυτή ήταν σε ορισμένες πτυχές σωστή και αξιέπαινη— [ Έκανε καλά που πενθούσε για τον θάνατο ενός γιου . Ο Θεός έχει βάλει στην καρδιά των γονέων αγάπη για τα παιδιά τους: και πράγματι τέτοια αγάπη ήταν αναγκαία για να εξισορροπήσει τις φροντίδες και τους κόπους που συνεπάγεται μια οικογένεια. Αυτή η αγάπη περιέχει αναγκαστικά τους σπόρους της λύπης, όταν κακό συμβαίνει στα παιδιά, ή ο θάνατος τα αρπάζει. Ακόμα και η άλογη κτίση διαπερνάται βαθιά από αυτό το συναίσθημα, και το εκδηλώνει σε πολύ υψηλό βαθμό, όποτε η απώλεια των παιδιών της το καλεί σε ενέργεια. Δεν απορούμε λοιπόν που ένας άνθρωπος με την ευσέβεια του Δαβίδ θα θρηνούσε πολύ τον θάνατο του αγαπημένου του γιου.Στη συνέχεια σημειώνει πού αυτή η θλίψη ξεπέρασε τα σωστά όρια.
Επιπλέον, με τον ρητό σκοπό να γίνει 'απεχθής στον πατέρα του', και για να αποκλείσει κάθε δυνατότητα συμφιλίωσης μαζί του, 'εισήλθε στις παλλακίδες του πατέρα του ενώπιον όλου του Ισραήλ'. Τέτοια ήταν η κατάσταση του Αβεσσαλώμ, όταν τον πρόλαβε ο θάνατος. Τι τρομερό φορτίο ενοχής υπήρχε εδώ, κάτω από το οποίο εξέπνευσε ολόκληρο, χωρίς να του δοθεί χρόνος για μετάνοια! Καλώς λοιπόν θα μπορούσε ο Δαβίδ να κλαίει γι' αυτόν, ακόμα και με δάκρυα αίματος. Ο Δαβίδ γνώριζε καλά την αθλιότητα εκείνων που πέθαναν στις αμαρτίες τους, και είχε συχνά κλάψει για την απερισκεψία εκείνων που αγνοούσαν τον κίνδυνο: καλώς λοιπόν θα μπορούσε να κλαίει όπως έκλαψε για το άθλιο τέλος του Αβεσσαλώμ.] Σε άλλες πτυχές ήταν σίγουρα λάθος— [Η τιμωρία ήταν πράγματι πολύ θλιβερή: αλλά παρ' όλα αυτά απαιτούσε διαφορετικά συναισθήματα στο νου του Δαβίδ.Στη συνέχεια ξεδιπλώνει τη διδαχή που προσφέρει αυτή η σκηνή σε όλους τους ακροατές.
Τα μαθήματα που είναι ικανή να μας διδάξει— Μεταδίδει πολλή διδαχή, 1. Στους ανθρώπους γενικά— [Μας διδάσκει δυνατά να μετριάζουμε τις στοργές μας προς το κτίσμα . Ό,τι και αν μας δώσει ο Θεός, είμαστε έτοιμοι να στερεώσουμε τις στοργές μας υπερβολικά σε αυτό, και να ξεχάσουμε ότι είναι δάνειο μάλλον παρά δώρο: ξεχνούμε ότι παραμένει ακόμα του Κυρίου, και ότι έχει δικαίωμα να το ζητήσει όποτε θελήσει. Γι' αυτό αν αποσυρθεί απροσδόκητα από εμάς, είμαστε έτοιμοι να λυπηθούμε και να γογγύσουμε, σαν να είχε κοπεί κάθε πηγή ευτυχίας από εμάς: επειδή ένας λάκκος έσπασε, θρηνούμε σαν να είχε στεγνώσει και η ίδια η πηγή. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα σε σχέση με στενούς και αγαπημένους συγγενείς: αλλά τέτοια υπερβολική προσήλωση στο κτίσμα είναι ειδωλολατρία: και αργά ή γρήγορα θα φέρει την ίδια της την τιμωρία μαζί της. Μας διδάσκει επίσης να αναλογίζουμε τις λύπες μας ανάλογα με την περίσταση .
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Σάιμων κλείνει πιέζοντας τα καθήκοντα που πέφτουν στους γονείς.
Αλλά σε κάθε περίπτωση πρέπει να φυλαγόμαστε από εκείνη την υπερβολική λύπη που μας κάνει απρόσεκτους στις ελεημοσύνες του Θεού, ή αναίσθητους για την ίδια μας την αξία.] 2. Στους γονείς και τα παιδιά ιδιαίτερα— [Γονείς, σίγουρα μπορείτε να μάθετε από την ιστορία ενώπιόν μας να κόψετε κάθε αφορμή για αυτοκατηγορία σε περίπτωση θανάτου των παιδιών σας. Αναμφίβολα ο Δαβίδ ήταν υπερβολικά επιεικής προς τον Αβεσσαλώμ, και είχε αποφύγει να τον τιμωρήσει όπως άξιζε. Και τι πικρή σκέψη θα είναι για εσάς να νομίζετε ότι δεν είχατε ασκήσει τον εαυτό σας στο έπακρο της δύναμής σας για την καταστολή της αμαρτίας στα παιδιά σας, και την καλλιέργεια ουράνιας αρχής στους νόες τους! Γνωρίζετε καλά πώς ο Θεός σήμανε την αγανάκτησή του κατά του Ηλεί για αυτό ακριβώς το πράγμα [Σημείωση: Α' Σαμ 2:27-34 : Α' Σαμουήλ 3:13-14 .]. Το σφάλμα του δεν ήταν ότι ενθάρρυνε τους γιους του να αμαρτήσουν, αλλά ότι δεν άσκησε τον εαυτό του με επαρκή ενέργεια για να τους επαναφέρει.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις δικές μου στοργές η αγάπη για άλλον άρχισε να ανταγωνίζεται την αγάπη του Θεού; Πώς μπορεί η μετρημένη λύπη να συνοδεύεται από ευγνωμοσύνη για ελέη που ακόμα λαμβάνονται; Ποιο συγκεκριμένο βήμα θα κάνω σήμερα για να μιλήσω στα παιδιά μου, ή για να τιμήσω τους γονείς μου, για την αγάπη του Χριστού;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε, που μετριάζεις την κρίση με έλεος, δώσε μας χάρη να πενθούμε χωρίς γογγυσμό και να χαιρόμαστε χωρίς να σε ξεχνούμε. Διαμόρφωσε μέσα μας τον νου του δούλου σου Δαβίδ, ώστε να αγαπάμε τους δικούς μας με αγάπη τακτοποιημένη από τον σταυρό σου. Δώσε στους γονείς σοφία να διδάσκουν και στα παιδιά καρδιές να υπακούν, ώστε καμία ψυχή που μας εμπιστεύτηκες να μην αναχωρήσει χωρίς τη γνώση της σωτηρίας σου. Διά μέσου εκείνου που πέθανε για επαναστάτες αλλά ζει για να μεσιτεύει, ακόμα και Ιησού Χριστού του Κυρίου μας. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →