Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 123-124 — με τον Σπέρτζεον
Άνοιγμα
Αγαπητοί, σήμερα ανοίγουμε για άλλη μια φορά το Θησαυροφυλάκιο του Δαβίδ του Καρόλου Σπέρτζον, ανερχόμενοι με τους ψαλμούς των προσκυνητών στην ίδια την παρουσία του Κυρίου. Σε αυτά τα σύντομα άσματα των βαθμών, ο Σπέρτζον καθοδηγεί τις καρδιές μας από τον θρήνο σε υψωμένα μάτια και έπειτα σε θριαμβευτική μαρτυρία της απελευθέρωσης. Η θερμή, Χριστοκεντρική ερμηνεία του μας τραβά να στερεώσουμε το βλέμμα μας πάνω από τους λόφους, στον ίδιο τον θρόνο της χάριτος. Είθε ο Πρίγκιπας των Κηρύκων να μας οδηγήσει σε βαθύτερη εξάρτηση από τον Θεό που τηρεί την διαθήκη καθώς προσευχητικά εξετάζουμε μαζί τους Ψαλμούς 123 και 124.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Ας διαβάσουμε τώρα δυνατά αυτούς τους δύο σύντομους ψαλμούς, επιτρέποντας στα λόγια τους να εγκατασταθούν βαθιά στις ψυχές μας. Σταματήστε μετά από κάθε στίχο και υψώστε τα μάτια σας προς τον ουρανό, θυμούμενοι ότι κάθε γραμμή δόθηκε για να ενισχύσει την πίστη του λαού του Θεού στις δοκιμασίες. Διαβάστε αργά, απολαμβάνοντας την παρηγοριά του Πνεύματος και την υπόσχεση της θείας βοήθειας.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Σπέρτζεον ανοίγει την έκθεση του Ψαλμού 123 στρεφόμενος στον πρώτο του στίχο.
Στίχος 1. Μπορεί να είναι έτσι, αλλά δεν υπάρχει καμία απόδειξη γι' αυτό· μας φαίνεται εξίσου πιθανό ότι οι πάσχοντες σε όλες τις περιόδους μετά την εποχή του Δαβίδ βρήκαν αυτόν τον ψαλμό έτοιμο προς χρήση. Αν φαίνεται να περιγράφει ημέρες μακρινές από τον Δαβίδ, είναι ακόμη πιο εμφανές ότι ο Ψαλμωδός ήταν επίσης προφήτης και έψαλε ό,τι είδε σε όραμα. Στίχ. 1. Προς εσένα υψώνω τα μάτια μου. Είναι καλό να έχεις κάποιον να κοιτάς ψηλά. Ο Ψαλμωδός κοίταξε τόσο ψηλά που δεν μπορούσε να κοιτάξει ψηλότερα. Όχι στους λόφους, αλλά στον Θεό των λόφων κοίταξε. Πίστευε σε έναν προσωπικό Θεό και δεν γνώριζε τίποτα από τον σύγχρονο πανθεϊσμό που δεν είναι τίποτα περισσότερο από αθεϊσμό που φοράει ένα φύλλο συκής. Τα υψωμένα μάτια φυσικά και ενστικτωδώς αντιπροσωπεύουν την κατάσταση της καρδιάς που εστιάζει την επιθυμία, την ελπίδα, την εμπιστοσύνη και την προσδοκία στον Κύριο. Ο Θεός είναι παντού, κι όμως είναι πιο φυσικό να τον σκεφτόμαστε ως πάνω από εμάς, σε εκείνη τη χώρα της δόξας που βρίσκεται πέρα από τους ουρανούς.Συνεχίζει αναλογιζόμενος την κατοικία του Κυρίου στους ουρανούς.
Στίχος 2. 'Ω εσύ που κατοικείς στους ουρανούς', απλώς εκφράζει την απλοϊκή ιδέα ενός παιδιού του Θεού σε στενοχώρια: Ο Θεός υπάρχει, ο Θεός είναι στον ουρανό, ο Θεός κατοικεί σε ένα μέρος, και ο Θεός είναι πάντα ο ίδιος, γι' αυτό θα τον κοιτάξω. Όταν δεν μπορούμε να κοιτάξουμε κανέναν βοηθό στο επίπεδό μας, είναι πολύ σοφό να κοιτάξουμε πάνω από εμάς· στην πραγματικότητα, αν έχουμε χίλιους βοηθούς, τα μάτια μας πρέπει να είναι ακόμα προς τον Κύριο. Όσο ψηλότερα είναι ο Κύριος τόσο καλύτερα για την πίστη μας, αφού αυτό το ύψος αντιπροσωπεύει δύναμη, δόξα και υπεροχή, και αυτά θα είναι όλα δεσμευμένα για λογαριασμό μας. Πρέπει να είμαστε πολύ ευγνώμονες για τα πνευματικά μάτια· οι τυφλοί αυτού του κόσμου, όσο πολλή ανθρώπινη μάθηση κι αν κατέχουν, δεν μπορούν να δουν τον Θεό μας, γιατί σε ουράνια θέματα στερούνται όρασης.Προχωρώντας στον Ψαλμό 124, ο Σπέρτζεον εξετάζει την αρχική δήλωση της θείας παρέμβασης.
Στίχος 2. Στίχ. 1. Αν δεν ήταν ο Κύριος που ήταν με το μέρος μας, τώρα μπορεί να πει ο Ισραήλ. Η αρχική πρόταση είναι απότομη και παραμένει ένα απόσπασμα. Με ένα τέτοιο ξεκίνημα η προσοχή διεγέρθηκε καθώς και το συναίσθημα εκφράστηκε: και αυτός είναι πάντα ο τρόπος της ποιητικής φωτιάς να ξεσπά σε ανεξέλεγκτη φλόγα. Οι πολλές λέξεις με πλάγια γραφή στην εξουσιοδοτημένη μας έκδοση θα δείξουν στον αναγνώστη ότι οι μεταφραστές έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για να επιδιορθώσουν το απόσπασμα, το οποίο, ίσως, θα ήταν καλύτερο να είχε αφεθεί στην σπασμένη του μεγαλοπρέπεια, και τότε θα έτρεχε ως εξής: 'Αν δεν ήταν ο Ιεχωβά! Ήταν για εμάς, ω ας πει ο Ισραήλ! Αν δεν ήταν ο Ιεχωβά! Αυτός που ήταν για εμάς όταν οι άνθρωποι σηκώθηκαν εναντίον μας.' Ο ένδοξος Κύριος έγινε σύμμαχός μας· πήρε το μέρος μας και σύναψε συνθήκη μαζί μας.
Σκεφτείτε
Σκέψου
Ο Σπέρτζεον καταλήγει πιέζοντας την κλήση για ευγνώμονα λατρεία και διαρκή εμπιστοσύνη.
Στίχος 3. Αν ο Ιεχωβά δεν ήταν ο προστάτης μας, πού θα ήμασταν; Τίποτα άλλο εκτός από τη δύναμη και τη σοφία του δεν θα μπορούσε να μας φυλάξει από την πανουργία και την κακία των αντιπάλων μας· επομένως, ας το πουν όλοι οι άνθρωποί του και ας του αποδώσουν ανοιχτά την τιμή της διατηρητικής του αγαθότητας. Εδώ υπάρχουν δύο 'αν', κι όμως δεν υπάρχει 'αν' στο θέμα. Ο Κύριος ήταν με το μέρος μας, και εξακολουθεί να είναι ο υπερασπιστής μας, και θα είναι από τώρα και στο εξής, ακόμη και για πάντα. Ας αγαλλιάσουμε με αγία εμπιστοσύνη σε αυτό το χαρούμενο γεγονός: Είμαστε πολύ αργοί στην έκφραση της ευγνωμοσύνης μας, εξ ου και η επιφώνηση που πρέπει να αποδοθεί, 'Ω ας πει ο Ισραήλ'. Γκρινιάζουμε χωρίς να μας παρακινούν, αλλά η ευχαριστία μας χρειάζεται ένα κίνητρο, και είναι καλό όταν κάποιος θερμόκαρδος φίλος μας παρακινεί να πούμε αυτό που νιώθουμε. Φανταστείτε τι θα είχε συμβεί αν ο Κύριος μας είχε εγκαταλείψει, και μετά δείτε τι έχει συμβεί επειδή ήταν πιστός σε εμάς. Δεν είναι όλα τα υλικά ενός τραγουδιού απλωμένα μπροστά μας; Ας ψάλλουμε στον Κύριο.
Απαντήστε
Απάντησε
1. Πού έχεις πειραστεί να αναζητήσεις βοήθεια αντί να υψώσεις τα μάτια σου μόνο στον Κύριο;
2. Πώς η ανάμνηση παλαιότερων απελευθερώσεων διεγείρει νέα ευγνωμοσύνη και εμπιστοσύνη για δοκιμασίες που έρχονται ακόμα;
3. Σε ποια παρούσα κατάσταση καλείσαι να δηλώσεις, 'Αν δεν ήταν ο Κύριος που ήταν με το μέρος μας';
Προσευχηθείτε
Προσευχήσου
Κύριε τῶν οὐρανῶν, ὑψοῦμεν τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡμῶν πρὸς τὸν θρόνον σου καὶ ζητοῦμεν τὸ ἔλεός σου, διότι σὺ μόνος εἶ ἡ βοήθειά μας ὅταν πᾶν ἐπίγειον καταφύγιον ἀποτυγχάνει. Διὰ τῆς χάριτος τοῦ εὐαγγελίου, στερέωσον τὰς καρδίας ἡμῶν ἐν ἀκλονήτῳ ἐμπιστοσύνῃ ἐπὶ τὸν Χριστόν, ἵνα ἀναπαυθῶμεν ἐν τῇ βεβαίᾳ σου σωτηρίᾳ καὶ ψάλλωμεν τοὺς ἐπαίνους σου εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →