Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιουδίθ
Ιουδίθ 15-16 — Eterniseed (Καθολικό με δευτεροκανόνια)
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Τα δέκατο πέμπτο και δέκατο έκτο κεφάλαια της Ιουδίθ είναι τα κεφάλαια της νίκης και του ύμνου. Οι άνδρες της Βαιτυλούα και του Ισραήλ καταδιώκουν τον φεύγοντα ασσυριακό στρατό, λεηλατούν το εγκαταλελειμμένο στρατόπεδο και επιστρέφουν στις πόλεις τους με τα λάφυρα. Ο αρχιερέας Ιωακίμ έρχεται από την Ιερουσαλήμ με τους πρεσβυτέρους του συμβουλίου για να ευλογήσει την Ιουδίθ, και ολόκληρη η σύναξη των γυναικών του Ισραήλ βγαίνει για να χορέψει και να ψάλει. Τότε η ίδια η Ιουδίθ, με τον λαό συγκεντρωμένο γύρω της, υψώνει τη φωνή της σε έναν μεγάλο ύμνο αίνου που η Εκκλησία έχει από καιρό δεχθεί ως έναν από τους κανονικούς ύμνους της Παλαιάς Διαθήκης και ως σκόπιμη προεικόνιση του Μαγνίφικατ της νέας Εύας. Η Εκκλησία διαβάζει σε αυτόν τον καταληκτικό ύμνο την πλήρη θεολογική συγκομιδή του βιβλίου: ο ταπεινός υψώνεται, ο υπερήφανος καταβάλλεται, ο Κύριος αναγνωρίζεται ως Κύριος της ιστορίας, και η αφιερωμένη γυναίκα ονομάζεται η μεγάλη δόξα του Ισραήλ. Το βιβλίο κλείνει με τη μακρά χηρεία της Ιουδίθ που συνεχίζεται για πολλά χρόνια στη Βαιτυλούα, την απελευθέρωση της πιστής υπηρέτριάς της, τη διανομή της περιουσίας της στους συγγενείς της και τον θάνατό της σε ηλικία εκατόν πέντε ετών περιτριγυρισμένη από τον λαό του οποίου την απελευθέρωση είχε επιτελέσει. Η Εκκλησία διαβάζει ακόμη και αυτό το ήσυχο τέλος ως σχολείο: τα μεγάλα έργα της πρόνοιας ακολουθούνται από τα μακρά συνηθισμένα χρόνια πιστότητας, και η αφιερωμένη ψυχή που έχει επιτελέσει ένα ιδιαίτερο έργο του Θεού επιστρέφει στη καθημερινή λειτουργία της προσευχής και της ελεημοσύνης μέχρι την ημέρα του δικού της θανάτου.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Αναγνώστε τα κεφάλαια 15 και 16 της Ιουδίθ ως ενιαίο τέλος του βιβλίου. Στο δέκατο πέμπτο κεφάλαιο, προσέξτε την ήττα των Ασσυρίων, τη λεηλασία του στρατοπέδου τους, τον πλούτο που έρχεται στον Ισραήλ από τον εγκαταλελειμμένο στρατό, την άφιξη του αρχιερέα Ιωακίμ από την Ιερουσαλήμ και την ευλογία που εκφωνεί στην Ιουδίθ: 'Εσύ είσαι η έπαρση της Ιερουσαλήμ, εσύ είσαι η μεγάλη δόξα του Ισραήλ, εσύ είσαι το μεγάλο καύχημα της φυλής μας.' Σημειώστε τον χορό των γυναικών του Ισραήλ με στεφάνια ελιάς, τη χορωδία γυναικών που ακολουθεί την Ιουδίθ και τους άνδρες που βαδίζουν με την πανοπλία τους και στέμματα στα κεφάλια τους. Στο δέκατο έκτο κεφάλαιο, ακούστε προσεκτικά τον ίδιο τον ύμνο: την εναρκτήρια επίκληση του Θεού ως δημιουργού όλων των πραγμάτων, την αφήγηση της ασσυριακής απειλής, την έκπληκτη διακήρυξη ότι ο Κύριος τους συνέτριψε με το χέρι μιας γυναίκας, τον στοχασμό πάνω στη μικρότητα κάθε ανθρώπινης έπαρσης μπροστά στην πνοή του Παντοδύναμου και τη βεβαιότητα στο τέλος ότι ο Κύριος ανταμείβει τους πιστούς με ειρήνη στον δικό του καιρό. Έπειτα προσέξτε το ήσυχο τέλος: τη μακρά χηρεία της Ιουδίθ, την απελευθέρωση της υπηρέτριάς της, τον θάνατό της και τις επτά ημέρες πένθους που τηρήθηκαν από τον οίκο του Ισραήλ.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο ύμνος της Ιουδίθ στο δέκατο έκτο κεφάλαιο κατέχει θέση στην προσευχή της Εκκλησίας από τους πρώτους αιώνες. Η λατινική παράδοση που ο άγιος Ιερώνυμος έδωσε στη Δυτική Εκκλησία τον διατήρησε στη Βουλγάτα ως ύμνο του νέου Ισραήλ, και η μεσαιωνική λειτουργία τον χρησιμοποίησε για την ακολουθία των μαριανών εορτών. Οι εναρκτήριοι στίχοι επικαλούνται τον Κύριο ως δημιουργό του ουρανού και της γης, πλάστη των υδάτων και των ανέμων, και αναγνωρίζουν ότι κανένα πλάσμα δεν μπορεί να αντισταθεί στη φωνή του. Οι μεσαίοι στίχοι αφηγούνται την απειλή: ο Ασσύριος ήρθε από τα βουνά του βορρά, το πλήθος του σαν τις ακρίδες, η αλαζονεία του σαν τη ζέστη, το καύχημά του ότι θα έκαιγε την επικράτεια του Ισραήλ, θα έσφαζε τους νέους άνδρες, θα έσπαζε τα βρέφη στο έδαφος, θα άρπαζε τις παρθένες για λάφυρα. Η αναστροφή τότε εισβάλλει στο τραγούδι: ο Κύριος τον ανέτρεψε με το χέρι μιας γυναίκας. Δεν έπεσε από γιους γιγάντων, ούτε από τους ισχυρούς άνδρες των τιτάνων, αλλά από την Ιουδίθ την κόρη του Μεραρί, η οποία τον αποδυνάμωσε με την ομορφιά του προσώπου της. Η Εκκλησία αναγνωρίζει σε αυτήν την εορτασμό της αναστροφής την ίδια λογική που θα εμψυχώσει το Μαγνίφικατ: η ψυχή μου μεγαλύνει τον Κύριο, διότι επέβλεψε στην ταπείνωση της δούλης του. Οι υπερήφανοι διασκορπίζονται στις φαντασίες της καρδιάς τους, οι ισχυροί καθαιρούνται από τον θρόνο τους και οι ταπεινοί υψώνονται. Η σύνδεση δεν είναι τυχαία. Ο εμπνευσμένος συγγραφέας του Λουκά κατασκευάζει σκόπιμα το Μαγνίφικατ ως εκπληρωτική ηχώ των ύμνων των ισραηλιτισσών γυναικών, και ο ύμνος της Ιουδίθ στέκεται μεταξύ των κυρίων αυτών των ηχών. Η Εκκλησία κρατά ότι το Μαγνίφικατ της Μαρίας δεν καταργεί αλλά ολοκληρώνει το τραγούδι της Ιουδίθ: η γυναίκα που κάποτε απέκοψε το κεφάλι του Ολοφέρνη για την απελευθέρωση μιας πολιορκημένης πόλης έχει γίνει η γυναίκα που φέρει στην κοιλιά της τον απελευθερωτή ολόκληρης της ανθρώπινης φυλής από το στρατόπεδο του θανάτου. Οι καταληκτικοί στίχοι του ύμνου είναι εντυπωσιακοί. Η Ιουδίθ δεν καλεί σε παρατεταμένο εορτασμό της δικής της πράξης. Καλεί τον λαό να φέρει τις προσφορές του στον ναό, να αποδώσει στον Κύριο τα δίκαια οφειλόμενα και να αναμένει την κρίση του στον κατάλληλο καιρό. Οι Πατέρες διάβασαν αυτό το τέλος ως το σχολείο κάθε χριστιανού νικητή επί των δυνάμεων του σκότους: η πράξη που έγινε παραπέμπεται πίσω στο θυσιαστήριο από το οποίο ήρθε η χάρη για να γίνει, και ο ύμνος αίνου ολοκληρώνεται με την επιστροφή στις συνηθισμένες υποχρεώσεις της διαθήκης. Το ήσυχο τέλος του βιβλίου τότε πραγματοποιεί αυτό που ο ύμνος έχει ψάλει. Η Ιουδίθ επιστρέφει στη Βαιτυλούα, παραμένει χήρα, απελευθερώνει την υπηρέτριά της, διανέμει την περιουσία της και ζει στην καθημερινή προσευχή και ελεημοσύνη του οίκου της για πολλές δεκαετίες. Πεθαίνει σε ηλικία εκατόν πέντε ετών και ολόκληρος ο οίκος του Ισραήλ πενθεί για αυτήν επτά ημέρες. Δεν ανεγείρεται κανένα μνημείο για αυτήν, δεν ιδρύεται δυναστεία από αυτήν, δεν γίνεται αποθέωση σε θεϊκές τιμές. Υπάρχει μόνο η μακρά πιστή ζωή της αφιερωμένης χήρας της οποίας η μία μεγάλη πράξη έχει διπλωθεί πίσω στον συνηθισμένο ρυθμό της νηστείας, της προσευχής και της ελεημοσύνης. Η Εκκλησία διαβάζει αυτό το τέλος ως βαθιά διδασκαλία στη μορφή της χριστιανικής αγιότητας. Το έργο στο οποίο ο Θεός καλεί κάθε ψυχή, όσο δραματικό και αν είναι στη συγκεκριμένη στιγμή του, τοποθετείται μέσα σε μια ζωή συνηθισμένης πιστότητας που συνεχίζεται για όσο ο Κύριος έχει ορίσει. Η χήρα που έσωσε τη Βαιτυλούα είναι η ίδια χήρα της οποίας η κρυφή προσευχή συνεχίζει να στηρίζει τον κόσμο. Η Υπεραγία Θεοτόκος Μαρία, της οποίας το Μαγνίφικατ ολοκληρώνει τον ύμνο της Ιουδίθ, ζει τα μακρά χρόνια της χηρείας της στο σπίτι του Ιωάννη του Αγαπημένου πριν την Κοίμησή της, και η Εκκλησία δέχεται τη συνεχιζόμενη μεσιτεία της ως το ίδιο το πρότυπο της αφιερωμένης ψυχής. Η Ιουδίθ της Βαιτυλούα είναι η εικόνα κάθε χριστιανού του οποίου το ιδιαίτερο έργο έχει τελειώσει και η συνηθισμένη πιστότητα συνεχίζεται.
Σκεφτείτε
Στοχασμός
Στοχαστείτε τον ύμνο της Ιουδίθ ως σχολείο αίνου. Αφού η απελευθέρωση έχει επιτελεστεί, η αφιερωμένη γυναίκα δεν στρέφεται σε αυτοεορτασμό αλλά σε έναν ύμνο που τοποθετεί ολόκληρη την πράξη στην τάξη της πρόνοιας. Η Εκκλησία διδάσκει ότι ο αίνος είναι η κατάλληλη απόκριση κάθε ψυχής που έχει λάβει απελευθέρωση από τον Θεό, και η μακρά παράδοση των ύμνων στην Παλαιά και την Καινή Διαθήκη — το Άσμα της Θαλάσσης, το Άσμα της Δεβόρρας, το Άσμα της Άννας, το Άσμα της Ιουδίθ, το Μαγνίφικατ, το Βενέδικτους, το Νυνκ Ντιμίττις — είναι το αιώνιο σχολείο στο οποίο η Εκκλησία μαθαίνει να αινεί. Όταν ο Κύριος απαντά σε μια προσευχή σας, συνθέτετε έναν ύμνο, έστω σύντομο, ή δέχεστε την απάντηση με σιωπηλή ικανοποίηση και προχωράτε; Στοχαστείτε επίσης το ήσυχο τέλος της ζωής της Ιουδίθ. Η μεγάλη πράξη ακολουθείται από μακρές δεκαετίες συνηθισμένης πιστότητας. Η αφιερωμένη χήρα δεν γίνεται διασημότητα στην πόλη της· επιστρέφει στις οικιακές εργασίες, την απελευθέρωση της υπηρέτριάς της, τη διανομή της περιουσίας της στους συγγενείς της, την καθημερινή προσευχή στη σκηνή της στην οροφή. Πού στη δική σας ζωή έχετε γίνει ανυπόμονος με τα συνηθισμένα χρόνια που ακολουθούν μια συγκεκριμένη στιγμή χάριτος; Έχετε θεωρήσει τον καθημερινό ρυθμό της προσευχής, της εργασίας και της ελεημοσύνης ως κατώτερη κλήση από τη δραματική πράξη, ή έχετε αναγνωρίσει σε αυτόν την βαθύτερη αγιότητα στην οποία πάντα απέβλεπαν οι άγιοι; Στοχαστείτε τέλος τη μακρά αντήχηση του ύμνου της Ιουδίθ στην προσευχή της Εκκλησίας. Κάθε φορά που το Μαγνίφικατ ψάλλεται στην εσπερινή ακολουθία κάθε μοναστηριού και καθεδρικού σε όλο τον κόσμο, το τραγούδι της Ιουδίθ ολοκληρώνεται στο τραγούδι της Μαρίας. Η Εκκλησία είναι μια ζωντανή συνέχεια των ύμνων των θυγατέρων της, και εσείς συμμετέχετε σε αυτήν τη συνέχεια κάθε φορά που ενώνεστε στην εσπερινή προσευχή.
Απαντήστε
Απόκριση
Ψάλτε το Μαγνίφικατ δυνατά απόψε από καρδιάς, αργά, κρατώντας ενώπιον του Θεού μία συγκεκριμένη απελευθέρωση που λάβατε από αυτόν τον περασμένο χρόνο. Έπειτα, στη σιωπή που ακολουθεί, ονομάστε δυνατά μία μικρή συνηθισμένη πιστότητα που θα αναλάβετε την ερχόμενη εβδομάδα — μια καθημερινή προσευχή, ένα οικιακό καθήκον, ένα έργο ελεημοσύνης — για να διπλώσετε την απελευθέρωση πίσω στον καθημερινό ρυθμό της ζωής σας κατά τον τρόπο της Ιουδίθ που επιστρέφει στη Βαιτυλούα.
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Παντοδύναμε και αιώνιε Θεέ, ο οποίος με το χέρι της Ιουδίθ της Βαιτυλούα ανέτρεψες τον υπερήφανο Ολοφέρνη και έδωσες στη φωνή της τον ύμνο που η Υπεραγία Θεοτόκος Μαρία θα εκπλήρωνε εν καιρώ στο Μαγνίφικατ της νέας διαθήκης, δέξου τον αίνο της Εκκλησίας σου για κάθε απελευθέρωση που έχεις επιτελέσει από τις ημέρες των πατριαρχών μέχρι την εποχή μας. Κάνε μας λαό που αινεί παρά καυχάται, που επιστρέφει στο θυσιαστήριο με τα λάφυρα, που διπλώνει τις ιδιαίτερες πράξεις μας πίσω στη μακρά πιστή λειτουργία των συνηθισμένων ημερών μας. Με τη μεσιτεία της Υπεραγίας Θεοτόκου Μαρίας, θυγατέρας της Σιών, δόξας της Ιερουσαλήμ, νέας Εύας και βασίλισσας κάθε αφιερωμένης ψυχής που την ακολουθεί, στήριξε σε εμάς την υπομονή του ύμνου και την πιστότητα της μακράς χηρείας. Διά Χριστού του Κυρίου ημών, ο οποίος ζει και βασιλεύει μαζί σου στην ενότητα του Αγίου Πνεύματος, ένας Θεός, εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ αποδόθηκαν στα αγγλικά από την Eterniseed από το πρωτότυπο δημόσιου τομέα με σύγκλιση πολλαπλών μοντέλων, ελέγχθηκαν ανεξάρτητα για πιστότητα στην πηγή και εξετάστηκαν από τετραμελή ομάδα διαφορετικών παρόχων. Κάθε παράθεση επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο αυτής της δημοσιευμένης απόδοσης.