Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 125-126 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Τα σχόλια του Ιωάννη Καλβίνου στους Ψαλμούς συνεχίζουν να καθοδηγούν τους πιστούς προς σταθερή εμπιστοσύνη στην προστασία του Θεού και στους λυτρωτικούς σκοπούς του. Στην πραγματεία του για τους Ψαλμούς 125 και 126, ο Καλβίνος αναδεικνύει την αιώνια ασφάλεια εκείνων που ελπίζουν στον Κύριο και τη θαυμαστή χαρά που ακολουθεί περιόδους αιχμαλωσίας και θλίψης. Η προσεκτική ερμηνεία του μας υπενθυμίζει ότι ο ίδιος Θεός που περιβάλλει τον λαό του σαν τα βουνά γύρω από την Ιερουσαλήμ μετατρέπει επίσης το πένθος σε θερισμό. Καθώς ακούμε σήμερα τη φωνή του Καλβίνου, ας ενισχυθούν οι καρδιές μας για να υπομείνουμε τις δοκιμασίες με υπομονετική πίστη και να χαρούμε για τα μεγάλα έργα του Κυρίου υπέρ ημών.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρεφόμαστε τώρα στο ίδιο το κείμενο της Γραφής. Διαβάστε αργά τους Ψαλμούς 125 και 126, επιτρέποντας στις υποσχέσεις της θείας προστασίας και στη μαρτυρία της αποκαταστημένης χαράς να εγκατασταθούν στην καρδιά σας. Προσέξτε τις εικόνες του Όρους Σιών και των γύρω βουνών, την προειδοποίηση για το σκήπτρο του ασεβούς και τη μετάβαση από τα δάκρυα στα στάχυα. Ζητήστε από το Πνεύμα να σας προετοιμάσει να δεχθείτε τις γνώσεις του Καλβίνου σε αυτά τα άσματα των αναβαθμών.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει αντιπαραβάλλοντας αυτόν τον ψαλμό με τον προηγούμενο.
1. Εκείνοι που εμπιστεύονται στον Ιεχωβά είναι σαν το όρος Σιών. Ο παρών Ψαλμός διαφέρει από τον προηγούμενο σε αυτό -- ότι ενώ στον άλλο λέγεται ότι η Εκκλησία διαφυλάχθηκε από τη δύναμη του Θεού, χωρίς κανένα ανθρώπινο μέσο, το Άγιο Πνεύμα, σε αυτόν που έχουμε μπροστά μας, διδάσκει ότι στο μέλλον θα συνεχίσει πάντα σε τέλεια ασφάλεια, επειδή υπερασπίζεται από την ακατανίκητη δύναμη του Θεού. Όταν η Εκκλησία περιγράφεται εμβληματικά από τη θέση της πόλης της Ιερουσαλήμ, ο σκοπός του Προφήτη είναι να ενθαρρύνει κάθε έναν από τους πιστούς να πιστέψει ότι η ασφάλεια που υποσχέθηκε κοινά σε όλο τον εκλεκτό λαό ανήκει σε αυτόν. Αλλά παρουσιάζοντας στα μάτια μια ορατή εικόνα της Εκκλησίας, προσαρμόζεται στην αδρότητα εκείνων που, κρατούμενοι από τη νωθρότητα της σάρκας, συνεχίζουν να είναι εγκατεστημένοι στη γη. Πρέπει λοιπόν, πρώτα απ' όλα, να σημειωθεί ότι σε εκείνους που μπορεί να μην αντιλαμβάνονται επαρκώς με πίστη την κρυφή προστασία του Θεού, τα βουνά που περιβάλλουν την Ιερουσαλήμ παρουσιάζονται ως καθρέφτης, στον οποίο μπορούν να δουν, πέρα από κάθε αμφιβολία, ότι η Εκκλησία υπερασπίζεται εξίσου καλά από όλους τους κινδύνους, σαν να περιβαλλόταν από όλες τις πλευρές με όμοια τείχη και οχυρώσεις. Επιπλέον, είναι ωφέλιμο να γνωρίζουμε αυτό που μόλις άγγιξα -- ότι όποτε ο Θεός μιλά σε όλο τον λαό του συλλογικά, απευθύνεται επίσης σε καθέναν από αυτούς ιδιαίτερα. Καθώς όχι λίγες από τις υποσχέσεις επεκτείνονται γενικά σε ολόκληρο το σώμα της Εκκλησίας, πολλοί τις θεωρούν από απόσταση, ως μακριά από αυτούς, και δεν θα τολμήσουν να τις οικειοποιηθούν για τον εαυτό τους. Ο κανόνας που ορίζεται εδώ πρέπει επομένως να τηρείται, ότι ο καθένας εφαρμόζει στον εαυτό του ό,τι ο Θεός υπόσχεται στην Εκκλησία του κοινά. Ούτε ο Ψαλμωδός χωρίς λόγο κάνει την Ιερουσαλήμ αντιπροσώπευση της Εκκλησίας, γιατί το αγιαστήριο του Θεού και η κιβωτός της διαθήκης ήταν εκεί.Στο δεύτερο εδάφιο, ο Καλβίνος ερμηνεύει την εικόνα των βουνών.
Όσον αφορά την εξήγηση των λέξεων, πρέπει να παρατηρηθεί ότι τα δύο τελευταία ρήματα του πρώτου εδαφίου μπορούν να νοηθούν με δύο τρόπους. Και τα δύο μπορεί να κυβερνώνται από την Ιερουσαλήμ ως ονομαστική. Αλλά μερικοί κατανοούν το πρώτο ρήμα, λ' υμτ αλ, λο γιμμότ, δεν θα μετακινηθεί, μόνο ως λεγόμενο για την Ιερουσαλήμ και το δεύτερο ρήμα, γισβ, γεσέβ, θα κατοικήσει, ως αναφερόμενο στους πιστούς, έτσι ώστε σύμφωνα με αυτή την άποψη υπάρχει αλλαγή αριθμού, που είναι πολύ συνηθισμένη μεταξύ των Εβραίων -- ο ενικός αριθμός, γισβ, γεσέβ, χρησιμοποιείται αντί του πληθυντικού, γισββ, γεσέβου. Και σίγουρα η πρόταση θα μπορούσε να μεταφραστεί έτσι: Εκείνοι που εμπιστεύονται στον Ιεχωβά, όπως το όρος Σιών δεν θα μετακινηθεί, θα κατοικήσουν για πάντα, ή θα παραμείνουν σταθεροί, γιατί το ρήμα που μεταφράζεται ως κατοικώ λαμβάνεται με αυτή την έννοια. Αντιλαμβανόμαστε τώρα το νόημα του Προφήτη, που είναι ότι αν και ο κόσμος υπόκειται σε τόσες πολλές και τόσο ξαφνικές αλλαγές ώστε σχεδόν να παίρνει νέα όψη κάθε στιγμή, και αν και οι πιστοί αναμειγνύονται και τοποθετούνται στην ίδια εξωτερική κατάσταση με τους άλλους, ωστόσο η ασφάλειά τους παραμένει σταθερή υπό την ακατανίκητη προστασία του Θεού. Όχι ότι τους επιτρέπεται να κατοικούν αδιατάρακτοι και άνετα· αλλά επειδή η ασφάλειά τους υπό την κηδεμονία του Θεού δέχεται μάταιη επίθεση· τουλάχιστον δεν μπορούν ποτέ να πέσουν εντελώς, αν και μπορεί να σκοντάψουν. Ας προσέξουμε όμως ότι η λέξη χβμχγμ, χαμπτεχίμ, που σημαίνει εκείνοι που ελπίζουν ή περιμένουν, μεταφέρει μια σιωπηρή εντολή για σταθερότητα πίστης. Όποιος λοιπόν επιθυμεί να στηρίζεται από το χέρι του Θεού, ας στηρίζεται συνεχώς σε αυτό· και όποιος θα υπερασπίζεται από αυτό, ας αναπαύεται υπομονετικά κάτω από αυτό. Όταν ο Θεός μας επιτρέπει να μεταφερόμαστε συχνά εδώ κι εκεί, ή να οδηγούμαστε σαν άχυρο από τον άνεμο, αυτό συμβαίνει λόγω της δικής μας αστάθειας -- επειδή προτιμούμε να πετάμε στον αέρα παρά να στερεώνουμε το νου μας στον βράχο της βοήθειάς του. Η ομοιότητα που χρησιμοποιείται στο δεύτερο εδάφιο είναι άφθονα σαφής, διδάσκοντάς μας ότι καθώς η συνεχής αλυσίδα βουνών γύρω από την Ιερουσαλήμ παρουσιάζει την εμφάνιση τειχών, έτσι ο Θεός περιβάλλει τους πιστούς με τη δύναμή του, για να απομακρύνει από αυτούς κάθε βλάβη. [82] Παρόμοιες μορφές έκφρασης συναντώνται συχνά στις Γραφές· ο Θεός συχνά υπόσχεται να είναι τείχος και προτείχισμα στον λαό του. Αλλά ο Δαβίδ, ή όποιος ήταν ο συγγραφέας του ψαλμού, προχωρά ακόμη περισσότερο, δείχνοντας κάτω από το σχήμα των βουνών την κρυφή προστασία με την οποία ο Θεός υπερασπίζεται τον δικό του λαό, ώστε οι αδαείς και αδύναμοι στο νου που ακόμα κρατούνται στη γη από τη δική τους νωθρότητα κατανόησης, βοηθούμενοι από την όψη των βουνών, να υψώσουν το νου τους προς τη σύλληψη και τη θεώρηση των ουράνιων πραγμάτων.Ο Καλβίνος στη συνέχεια αναφέρεται στο σκήπτρο του ασεβούς.
3. Διότι το σκήπτρο του ασεβούς δεν θα αναπαυθεί στον κλήρο του δικαίου. Αυτό είναι, σαν να λέμε, μια διόρθωση της προηγούμενης πρότασης. Ο Ψαλμωδός είχε πει ότι το χέρι του Θεού ήταν απλωμένο από όλες τις πλευρές για να υπερασπιστεί την Εκκλησία του. Αλλά καθώς έχουμε την τάση να έλκουμε τις θείες υποσχέσεις προς το δικό μας όφελος, ερμηνεύοντάς τες ως εξασφάλιση της απαλλαγής μας από κάθε ταραχή, προειδοποιούμαστε εδώ ότι η κηδεμονία του Θεού δεν μας εξασφαλίζει από το να ασκούμαστε μερικές φορές με τον σταυρό και τις θλίψεις, και ότι επομένως οι πιστοί δεν πρέπει να υπόσχονται στον εαυτό τους μια λεπτή και εύκολη ζωή σε αυτόν τον κόσμο, αρκεί να μην εγκαταλείπονται από τον Θεό όταν έχουν ανάγκη από τη βοήθειά του. Ο ουράνιος Πατέρας τους, είναι αλήθεια, τους αγαπά πιο τρυφερά, αλλά θα τους έχει αφυπνισμένους από τον σταυρό, μήπως δοθούν υπερβολικά στις απολαύσεις της σάρκας. Εάν λοιπόν αγκαλιάσουμε αυτή τη διδασκαλία, αν και μπορεί να συμβεί να καταπιεζόμαστε από την τυραννία των ασεβών, θα περιμένουμε υπομονετικά μέχρι ο Θεός είτε να σπάσει το σκήπτρο τους, είτε να το αποτινάξει από τα χέρια τους. Είναι ένας σκληρός πειρασμός, το παραδέχομαι, να βλέπουμε τους ασεβείς να ασκούν σκληρότητα στην κληρονομιά του Κυρίου, και τους πιστούς να κείτονται εκτεταμένοι κάτω από τα πόδια τους· αλλά καθώς ο Θεός δεν χωρίς δίκαιο λόγο ταπεινώνει έτσι τον λαό του, πρέπει να παρηγορούνται από την εξέταση που προτείνεται στο κείμενο.Στρεφόμενος στον Ψαλμό 126, ο Καλβίνος τοποθετεί το άσμα στην επιστροφή από τη Βαβυλώνα.
1. Όταν ο Ιεχωβά επέστρεψε την αιχμαλωσία της Σιών, κ.λπ. Είναι αφύσικο και βεβιασμένο να υποθέσουμε, με μερικούς ερμηνευτές, ότι αυτό είναι μια πρόρρηση για ό,τι επρόκειτο να έρθει. Για το μέρος μου δεν έχω αμφιβολία ότι ο Ψαλμός συντέθηκε με την επιστροφή του εβραϊκού λαού από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας· και γι' αυτόν τον λόγο έχω μεταφράσει το ρήμα βσββ, μπεσούβ, στον παρελθόντα χρόνο. Τώρα, όποιος ήταν ο συγγραφέας του, [88] είτε ένας από τους Λευίτες είτε ένας από τους Προφήτες, βεβαιώνει ότι ο τρόπος της απελευθέρωσής τους ήταν πολύ θαυμαστός για να αποδοθεί στην τύχη, για να οδηγήσει τους πιστούς στο συμπέρασμα ότι η προφητεία του Ιερεμία, που είχε ορίσει εβδομήντα χρόνια ως τον όρο της αιχμαλωσίας, εκπληρώθηκε αληθινά. (Ιερεμίας 25:12, και Ιερεμίας 29:10.) Με το ρήμα όνειρο, που εκφράζει τον θαυμαστό χαρακτήρα του γεγονότος, μας διδάσκει ότι δεν υπάρχει χώρος για αχαριστία. Καθώς ο Θεός εργάζεται με συνηθισμένα μέσα, οι άνθρωποι, μέσω της κακίας των φύσεων τους, συνήθως ασκούν την ευφυΐα τους επινοώντας διάφορες αιτίες της απελευθέρωσης που πραγματοποιήθηκε, για να σκοτεινιάσουν τη χάρη του Θεού. Αλλά η επιστροφή του εβραϊκού λαού από την αιχμαλωσία της Βαβυλώνας, έχοντας υπάρξει ένα θαύμα τέτοιας λαμπρότητας που ήταν αρκετό να καταπιεί και να συγχύσει όλες τις σκέψεις των ανθρώπων, μας υποχρεώνει να ομολογήσουμε ότι ήταν ένα σημαντικό έργο του Θεού. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Προφήτης συγκρίνει αυτή την απελευθέρωση με ένα όνειρο. «Τόσο πολύ,» λέει ουσιαστικά, «είναι οποιοσδήποτε νους από το να κατανοήσει αυτό το απαράμιλλο όφελος του Θεού, ώστε η απλή σκέψη πάνω σε αυτό μας μεταφέρει με έκπληξη, σαν να ήταν όνειρο, και όχι ένα γεγονός που είχε ήδη συμβεί. Τι ασεβές, λοιπόν, θα είναι, να μην αναγνωρίσουμε τον συγγραφέα του.» Επιπλέον, δεν εννοεί ότι οι πιστοί ήταν τόσο αργοί στην κατανόηση ώστε να μην αντιλαμβάνονται ότι απελευθερώθηκαν από το χέρι του Θεού, αλλά μόνο ότι, κρίνοντας σύμφωνα με τη σαρκική αίσθηση και λογική, χτυπήθηκαν με έκπληξη· και ανησυχούσε μήπως, συλλογιζόμενοι μεταξύ τους για αυτή τη λύτρωση, ως για ένα συνηθισμένο πράγμα, κάνουν λιγότερο λογαριασμό της δύναμης του Θεού από ό,τι τους άρμοζε. Το ουσιαστικό σιβτ, σιμπάτ, μεταφρασμένο αιχμαλωσία, θα μπορούσε να αποδοθεί ως επαναφορά, όπως κάνουν μερικοί, που θα έδινε μεγαλύτερη κομψότητα στην έκφραση του Ψαλμωδού, καθώς σε αυτή την περίπτωση το σιβτ θα ήταν ουσιαστικό του ίδιου ρήματος που χρησιμοποιείται στην αρχή του εδαφίου. [89] Ωστόσο, καθώς αυτό κάνει μικρή διαφορά όσον αφορά το νόημα, αρκεί να το έχω σημειώσει στους αναγνώστες μου εν παρόδω.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος εφαρμόζει την υπόσχεση στην εμπειρία μας του πειρασμού.
Ο λόγος προστίθεται γιατί ο Θεός δεν θα επιτρέψει στους ασεβείς να θριαμβεύουν πάντα επί των δικαίων -- δηλαδή, μήπως ο δίκαιος, νικημένος από τον πειρασμό, εγκαταλείψει τον εαυτό του ολοκληρωτικά στην αμαρτία, ένας λόγος που πρέπει να σημειωθεί προσεκτικά. Εξ αυτού συμπεραίνουμε ότι ο Θεός, από την προθυμία του να ανέχεται την αδυναμία μας, μετριάζει τις αντιξοότητές μας. Αν και, λοιπόν, μπορεί να μην κατέχουμε μέσα μας επαρκή ποσότητα σθένους και σταθερότητας για να μας επιτρέψει να επιμείνουμε στο καθήκον μας για μια μόνο στιγμή, ωστόσο ας είναι παρούσα στο νου μας αυτή η σκέψη, Ότι ο Θεός θα φροντίσει ώστε, σπασμένοι όπως μπορεί να είμαστε από θλίψεις, να μην εγκαταλείψουμε την υπηρεσία του. Ακόμα κι αν μας θλίβει χωρίς διακοπή κατά τη διάρκεια όλου του μαθήματος της ζωής μας, ο σταυρός είναι αναμφίβολα πάντα ωφέλιμος για εμάς· γιατί βλέπουμε πόσο αδάμαστη είναι η επανάσταση της σάρκας μας, και με πόση σφοδρή ορμή βράζει συνεχώς· ναι, μάλλον πώς δεν παύει να κλοτσάει μέσα στις ίδιες τις θλίψεις με τις οποίες θα έπρεπε να μειωθεί σε υπακοή. Τόσο περισσότερο αναγκαίο λοιπόν είναι αυτό το μάθημα διδασκαλίας -- ότι ο Κύριος θέτει εγκαίρως όρια στους πειρασμούς μας, επειδή γνωρίζει ότι είμαστε πολύ αδύναμοι για να τους αντισταθούμε. Ούτε ο Προφήτης λέει απλώς ότι οι αδύναμοι κινδυνεύουν να αποτύχουν, αλλά ότι ακόμα και οι δίκαιοι, που υπηρετούν τον Θεό με αλήθεια και από την καρδιά, και που είναι αφοσιωμένοι στην καλλιέργεια μιας αγίας ζωής, κινδυνεύουν να βυθιστούν κάτω από το φορτίο. Όσο σθεναρός και αν είναι ο φόβος του Θεού στις καρδιές μας, ας θυμηθούμε ότι δεν είμαστε προικισμένοι με επαρκή δύναμη για να υπομείνουμε μέχρι το τέλος, εκτός αν ο Κύριος έχει μέριμνα για την αδυναμία μας. Εάν το Άγιο Πνεύμα κάνει αυτή τη δήλωση για τους καλύτερους αγωνιστές, τι θα συμβεί με τους νεοσύλλεκτους, που είναι ακόμα ατελώς εκπαιδευμένοι για τη μάχη; Είναι επίσης σωστό να σημειώσουμε τη μορφή ομιλίας που χρησιμοποιείται -- μήπως απλώσουν τα χέρια τους· με την οποία υπονοείται ότι οι επιθέσεις των πειρασμών είναι τόσο βίαιες, ώστε τα χέρια των δικαίων, που ήταν προηγουμένως, όπως μπορούμε να πούμε, δεμένα, και των οποίων οι κινήσεις ήταν επίσης πλαισιωμένες και ρυθμισμένες σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, τώρα, σαν να λέγαμε, αφεμένα ελεύθερα, εφαρμόζονται στην τέλεση αμαρτίας χωρίς περιορισμό.Ο Καλβίνος επεκτείνει τη μεταφορά της σποράς στη χριστιανική ζωή.
5. Εκείνοι που σπέρνουν με δάκρυα θα θερίσουν με χαρά. Αυτή η πρόταση, κατά τη γνώμη μου, δεν πρέπει λιγότερο να επεκταθεί στο μέλλον από ό,τι να νοηθεί για το παρελθόν. Η μεταφορά των Ιουδαίων στη Βαβυλώνα ήταν γι' αυτούς σαν σπορά· [94] ο Θεός, με την προφητεία του Ιερεμία, τους ενθάρρυνε να ελπίζουν στον θερισμό. Ωστόσο, δεν ήταν χωρίς πολύ μεγάλη βαρύτητα και αγωνία καρδιάς που σύρθηκαν σε τόσο μακρά συνεχιζόμενη αιχμαλωσία. Ήταν, σαν στον καιρό της σπάνεως ο φτωχός γεωργός, που ήδη βιώνει τα ροκανίσματα της πείνας, αναγκαζόταν να μειώσει τον εαυτό του από τη συνηθισμένη τροφή του για να προετοιμαστεί για το επόμενο έτος· και αν και αυτό είναι μια σκληρή και θλιβερή περίπτωση, ωστόσο παρακινείται να σπείρει από την ελπίδα του θερισμού. Οι Ιουδαίοι λοιπόν, όταν οδηγήθηκαν στην αιχμαλωσία, ήταν, αναμφίβολα, όχι λιγότερο λυπημένοι από εκείνον που, στον καιρό της σπάνεως, ρίχνει τον πολύτιμο σπόρο στο έδαφος· αλλά αργότερα ακολούθησε ένας χαρούμενος θερισμός, όταν απελευθερώθηκαν· γιατί ο Κύριος τους αποκατέστησε χαρά, σαν αυτή που βιώνεται σε μια πιο άφθονη αύξηση. [95] Ωστόσο, επίσης αντιλαμβάνομαι ότι ο Προφήτης προτρέπει τους πιστούς στην υπομονή σε σχέση με το μέλλον. Η αποκατάσταση της Εκκλησίας δεν είχε ακόμα ολοκληρωθεί, και ακόμα, για τους δύο λόγους που έχω καθορίσει λίγο πριν, εκείνη η περίοδος ήταν προφανώς ο καιρός της σποράς. Αν και το διάταγμα του βασιλιά προσκαλούσε ελεύθερα τους Ιουδαίους να επιστρέψουν, μόνο λίγοι από πολλούς επέστρεψαν, σταδιακά και φοβισμένα, σε μικρές ομάδες. Επιπλέον, εκείνοι που το έκαναν αυτό υποδέχθηκαν άσχημα και σκληρά από τους γείτονές τους, και σε τόσους πολλούς κόπους υποβλήθηκαν ώστε η προηγούμενη δουλεία τους φαινόταν εξίσου ανεκτή. Από όπου συμπεραίνουμε ότι είχαν ακόμα να υποφέρουν -- ο πλήρης καιρός του θερισμού δεν είχε φτάσει ακόμα· και, επομένως, ο Προφήτης, όχι χωρίς λόγο, τους προτρέπει να εργαστούν σθεναρά, και να επιμείνουν μέσα σε συνεχείς δυσκολίες χωρίς να λιποψυχήσουν, μέχρι να βρεθούν σε πιο ευνοϊκές συνθήκες. Όσον αφορά τις λέξεις, μερικοί μεταφράζουν. μσκ, μεσέχ, τιμή· και άλλοι, καλάθι ή σκεύος σπόρου. [96] Για την τελευταία μετάφραση δεν υπάρχει θεμέλιο. Εκείνοι που μεταφράζουν τιμή παραθέτουν προς υποστήριξη της εκδοχής τους εκείνο το απόσπασμα στο βιβλίο του Ιώβ 28:18 «Η τιμή της σοφίας είναι πάνω από ρουμπίνια.» Αλλά καθώς το ρήμα μσκ, μασάχ, από το οποίο προέρχεται αυτό το ουσιαστικό, σημαίνει να επεκτείνω ή να τραβήξω έξω, μπορεί ίσως, τόσο εδώ όσο και σε εκείνο το άλλο μέρος, να ληφθεί πιο κατάλληλα με την κυριολεκτική του σημασία. Στο κείμενο που παρατίθεται από τον Ιώβ είναι η βαθιά σοφία, και όχι η διανοητική οξύτητα, που επαινείται, και έτσι η επέκταση της σοφίας, δηλαδή μια συνεχής πορεία σοφίας, είναι, από το ότι είναι βαθιά θεμελιωμένη, καλύτερη από μαργαριτάρια. Παρομοίως, στο απόσπασμα μπροστά μας, το τράβηγμα του σπόρου εφαρμόζεται στους ίδιους τους γεωργούς, υπονοώντας ότι επεκτείνουν και παρατείνουν τη ζωή τους όταν σπέρνουν. Εάν, όμως, προτιμάται η λέξη τιμή, το νόημα θα είναι ότι όταν το σιτάρι είναι σπάνιο, ο σπόρος παραδίδεται στο έδαφος με δάκρυα, επειδή είναι πολύτιμος και δαπανηρός. Αυτή η διδασκαλία επεκτείνεται ακόμα περισσότερο. Η ζωή μας, σε άλλα μέρη της Γραφής, συγκρίνεται με τον καιρό της σποράς, και καθώς θα συμβαίνει συχνά ότι πρέπει να σπέρνουμε με δάκρυα, μας αρμόζει, μήπως η λύπη αποδυναμώσει ή χαλαρώσει την επιμέλειά μας, να υψώσουμε το νου μας στην ελπίδα του θερισμού. Επιπλέον, ας θυμηθούμε ότι όλοι οι Ιουδαίοι που μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στη Βαβυλώνα δεν έσπειραν· γιατί όπως πραγματικά μεταξύ τους, που είχαν σκληρύνει τον εαυτό τους εναντίον του Θεού και των Προφητών, είχαν περιφρονήσει όλες τις απειλές, έτσι έχασαν κάθε ελπίδα επιστροφής. Εκείνοι στους οποίους αυτή η απελπισία φώλιαζε καταναλώθηκαν στις δυστυχίες τους· αλλά εκείνοι που στηρίζονταν από την υπόσχεση του Θεού, καλλιεργούσαν στις καρδιές τους την ελπίδα του θερισμού, αν και σε καιρό ακραίας σπάνεως έριχναν τον σπόρο τους στο έδαφος, σαν να λέγαμε, στην τύχη. Προκειμένου λοιπόν η χαρά να διαδεχθεί τη σημερινή μας λύπη, ας μάθουμε να εφαρμόζουμε το νου μας στη θεώρηση του αποτελέσματος που ο Θεός υπόσχεται. Έτσι θα βιώσουμε ότι όλοι οι αληθινοί πιστοί έχουν κοινό συμφέρον σε αυτή την προφητεία, Ότι ο Θεός όχι μόνο θα σκουπίσει τα δάκρυα από τα μάτια τους, αλλά ότι θα διαχύσει επίσης απερίγραπτη χαρά μέσα από τις καρδιές τους.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού χρειάζεστε περισσότερο να θυμάστε ότι ο Κύριος περιβάλλει τον λαό του σαν τα βουνά γύρω από την Ιερουσαλήμ;
2. Πώς έχετε βιώσει την αλήθεια ότι ο Θεός περιορίζει τις δοκιμασίες μας ώστε να μην απομακρυνθούμε;
3. Σε ποια παρούσα εποχή «σποράς» σας προσκαλεί ο Κύριος να εμπιστευθείτε σε αυτόν για μελλοντικό θερισμό χαράς;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, καθὼς τὰ ὄρη κυκλοῦσι τὴν Ἱερουσαλήμ, οὕτω κύκλωσον τὸν λαόν σου τῆς διαθήκης σου διὰ τῆς κυριαρχικῆς σου προστασίας, ἵνα ἡμεῖς οἱ ἐμπιστευόμενοι εἰς σὲ μηδέποτε σαλευθῶμεν ὑπὸ τῆς ράβδου τῆς ἀνομίας. Ἀποκατάστησον τὰς τύχας ἡμῶν κατὰ τὴν χάριν σου, μετατρέπων τὴν ἐν δάκρυσιν σπορὰν ἡμῶν εἰς χαρμόσυνον θερισμόν, ἵνα τὰ πέρατα τῆς γῆς ἴδωσι τὴν πίστιν σου. Κράτησον ἡμᾶς σταθεροὺς ἐν ἐλπίδι ἕως ὅτου ἡμᾶς συνάξῃς ὁλοκλήρως πρὸς σεαυτόν.
Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →