Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ιώβ
Ιώβ 35-36 — με τον Ματθαίο Χένρι
Άνοιγμα
Στο σημερινό μάθημα ο Ματθαίος Χένρι μας καθοδηγεί μέσα από τις μετρημένες απαντήσεις του Ελιού προς τον Ιώβ, αποκαλύπτοντας πώς η θεία σοφία συναντά την ανθρώπινη παράπονο. Ακούμε την σταθερή πρόσκληση να εμπιστευθούμε τη δικαιοσύνη του Θεού ακόμη και όταν οι απαντήσεις φαίνονται καθυστερημένες. Η προσεκτική ερμηνεία του Χένρι μας βοηθά να δούμε ότι κάθε λέξη που λέγεται σε θλίψη έχει βάρος και προσκαλεί σε βαθύτερη παράδοση. Καθώς ανοίγουμε αυτά τα κεφάλαια προετοιμάζουμε τις καρδιές μας να δεχθούμε διόρθωση και παρηγοριά εξίσου. Είθε το Πνεύμα να χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του Χένρι για να σταθεροποιήσει τις δικές μας ερωτήσεις και να μας φέρει πιο κοντά στον δίκαιο Δημιουργό που ακούει κάθε κραυγή.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Στρέψου τώρα στα κεφάλαια 35 και 36 του Ιώβ. Διάβασε αργά, επιτρέποντας στα επιχειρήματα του Ελιού να ξεδιπλωθούν. Πρόσεξε τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις στο μεγαλείο του Θεού και τη ήπια αλλά σταθερή διόρθωση που προσφέρεται στον Ιώβ. Άφησε το κείμενο να εγκατασταθεί στο πνεύμα σου πριν στραφούμε στο σχόλιο του Χένρι. Αφιέρωσε χρόνο για να σημειώσεις φράσεις που ξεσηκώνουν τις δικές σου ερωτήσεις σχετικά με την οδύνη και τη θεία σιωπή.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Χένρι ανοίγει προσδιορίζοντας τα κακά λόγια που ο Ελιού καταλογίζει στον Ιώβ.
Ι. Τα κακά λόγια που ο Ελιού καταλογίζει στον Ιώβ, εδ. 2, 3. Για να αποδείξει την κακία τους απευθύνεται στον ίδιο τον Ιώβ και στις δικές του νηφάλιες σκέψεις, στον στοχασμό: Νομίζεις ότι αυτό είναι σωστό; Αυτό υποδηλώνει την πεποίθηση του Ελιού ότι η επίπληξη που δίνει τώρα ήταν δίκαιη, γιατί μπορούσε να παραπέμψει την κρίση της ακόμη και στον ίδιο τον Ιώβ. Εκείνοι που έχουν την αλήθεια και την ισότητα με το μέρος τους αργά ή γρήγορα θα έχουν με το μέρος τους τη συνείδηση κάθε ανθρώπου. Υποδηλώνει επίσης την καλή γνώμη του για τον Ιώβ, ότι σκεφτόταν καλύτερα από ό,τι μιλούσε, και ότι, αν και είχε μιλήσει λανθασμένα, όταν αντιλαμβανόταν το λάθος του, δεν θα επέμενε σε αυτό. Όταν έχουμε πει, στη βιασύνη μας, κάτι που δεν ήταν σωστό, μας ταιριάζει να παραδεχθούμε ότι οι δεύτερες σκέψεις μας μας πείθουν ότι ήταν λάθος. Δύο πράγματα ο Ελιού εδώ επιπλήττει τον Ιώβ για: 1. Για το ότι δικαίωνε τον εαυτό του περισσότερο από τον Θεό, που ήταν το πράγμα που τον προκάλεσε πρώτα, κεφ. λβ΄. 2. 'Έχεις, στην ουσία, πει, Η δικαιοσύνη μου είναι περισσότερο από του Θεού', δηλαδή, 'Έχω κάνει περισσότερα για τον Θεό από ό,τι έκανε ποτέ αυτός για μένα; έτσι ώστε, όταν οι λογαριασμοί ισορροπηθούν, θα εμφανιστεί οφειλέτης μου.' Σαν να νόμιζε ο Ιώβ ότι οι υπηρεσίες του είχαν πληρωθεί λιγότερο από ό,τι άξιζαν και οι αμαρτίες του τιμωρήθηκαν περισσότερο από ό,τι άξιζαν, που είναι μια πιο άδικη και πονηρή σκέψη για οποιονδήποτε άνθρωπο να φιλοξενεί και ιδιαίτερα να εκφράζει. Όταν ο Ιώβ επέμενε τόσο πολύ στην ακεραιότητά του και στη σκληρότητα των χειρισμών του Θεού μαζί του, έλεγε στην ουσία, Η δικαιοσύνη μου είναι περισσότερο από του Θεού; ενώ, αν και είμαστε ποτέ τόσο καλοί και οι θλίψεις μας ποτέ τόσο μεγάλες, είμαστε υπεύθυνοι για αδικία και ο Θεός δεν είναι. 2. Για το ότι αρνιόταν τα οφέλη και τα πλεονεκτήματα της θρησκείας επειδή υπέφερε αυτά τα πράγματα: Τι όφελος θα έχω αν καθαριστώ από την αμαρτία μου; εδ. 3. Αυτό συλλέγεται από το κεφ. θ΄. 30, 31. Αν και κάνω τα χέρια μου ποτέ τόσο καθαρά, τι πιο κοντά είμαι; Θα με βυθίσεις στην τάφρο. Και κεφ. ι΄. 15, Αν είμαι πονηρός, αλίμονο σε μένα; αλλά, αν είμαι δίκαιος, είναι όλα το ίδιο. Ο ψαλμωδός, όταν συνέκρινε τις δικές του θλίψεις με την ευημερία των ασεβών, πειράχθηκε να πει, Αληθώς καθάρισα την καρδιά μου μάταια, Ψαλμ. ογ΄. 13. Και, αν ο Ιώβ είπε έτσι, έλεγε στην ουσία, Η δικαιοσύνη μου είναι περισσότερο από του Θεού (εδ. 9); γιατί, αν δεν κέρδιζε τίποτα από τη θρησκεία του, ο Θεός ήταν περισσότερο υπόχρεος σε αυτόν από ό,τι αυτός στον Θεό. Αλλά, αν και υπήρχε κάποιο χρώμα για αυτό, δεν ήταν δίκαιο να καταλογίσει αυτά τα λόγια στον Ιώβ, όταν ο ίδιος τα είχε κάνει τα πονηρά λόγια των ευημερούντων αμαρτωλών (κεφ. κα΄. 15, Τι όφελος θα έχουμε αν προσευχηθούμε σε αυτόν;) και τα είχε αμέσως αποκηρύξει. Η βουλή των ασεβών είναι μακριά από εμένα, κεφ. κα΄. 16. Δεν είναι δίκαιος τρόπος συζήτησης να καταλογίζουμε στους ανθρώπους εκείνες τις συνέπειες των απόψεών τους που ρητά αποκηρύσσουν.Ο Χένρι συνεχίζει δείχνοντας πώς ο Ελιού λύνει τη δυσκολία των κραυγών των καταπιεσμένων.
ΙΙ. Πώς ο Ελιού λύνει τη δυσκολία. Αν οι κραυγές των καταπιεσμένων δεν ακούγονται, το σφάλμα δεν είναι στον Θεό; είναι έτοιμος να τις ακούσει και να τις βοηθήσει. Αλλά το σφάλμα είναι στον εαυτό τους; ζητούν και δεν έχουν, αλλά είναι επειδή ζητούν λανθασμένα, Ιακώβου δ΄. 3. Κραυγάζουν εξαιτίας του βραχίονα του ισχυρού, αλλά είναι μια κραυγή παραπόνου, μια κραυγή θρήνου, όχι μια μετανοημένη προσευχητική κραυγή, η κραυγή της φύσης και του πάθους, όχι της χάριτος. Δες Ωσηέ ζ΄. 14, Δεν έκλαψαν προς εμένα με την καρδιά τους όταν ούρλιαζαν στα κρεβάτια τους. Πώς λοιπόν μπορούμε να περιμένουμε ότι θα απαντηθούν και θα ανακουφιστούν;Ο Χένρι τότε απαντά στο απελπισμένο λόγι του Ιώβ σχετικά με το ότι δεν βλέπει τον Θεό.
ΙΙ. Η απάντηση που δίνει ο Ελιού σε αυτό το απελπισμένο λόγι που είχε πει ο Ιώβ, που είναι αυτό, 1. Ότι, όταν κοίταζε προς τον Θεό, δεν είχε δίκαιο λόγο να μιλά έτσι απελπισμένα: Η κρίση είναι ενώπιόν του, δηλαδή, 'Γνωρίζει τι έχει να κάνει, και θα κάνει όλα με άπειρη σοφία και δικαιοσύνη; έχει ολόκληρο το σχέδιο και το πρότυπο της πρόνοιας ενώπιόν του, και γνωρίζει τι θα κάνει, που εμείς δεν γνωρίζουμε, και επομένως δεν καταλαβαίνουμε τι κάνει. Υπάρχει μια ημέρα κρίσεως ενώπιόν του, όταν όλες οι φαινομενικές διαταραχές της πρόνοιας θα τακτοποιηθούν και τα σκοτεινά κεφάλαιά της θα ερμηνευτούν. Τότε θα δεις το πλήρες νόημα αυτών των σκοτεινών γεγονότων, και την τελική περίοδο αυτών των ζοφερών γεγονότων; τότε θα δεις το πρόσωπό του με χαρά; επομένως εμπιστεύσου σε αυτόν, στηρίξου σε αυτόν, περίμενε αυτόν, και πίστευε ότι το αποτέλεσμα θα είναι καλό στο τέλος.' Όταν σκεφτόμαστε ότι ο Θεός είναι άπειρα σοφός, και δίκαιος, και πιστός, και ότι είναι Θεός κρίσεως (Ησ. λ΄. 18), δεν θα δούμε λόγο να απελπιζόμαστε για ανακούφιση από αυτόν, αλλά όλο τον λόγο στον κόσμο να ελπίζουμε σε αυτόν, ότι θα έρθει στον κατάλληλο χρόνο, στον καλύτερο χρόνο. 2. Ότι αν δεν είχε δει ακόμη τέλος των θλίψεών του, ο λόγος ήταν επειδή δεν εμπιστευόταν έτσι τον Θεό και δεν περίμενε αυτόν (εδ. 15): 'Επειδή δεν είναι έτσι, επειδή δεν εμπιστεύεσαι έτσι σε αυτόν, επομένως η θλίψη που ήρθε αρχικά από αγάπη έχει τώρα δυσαρέσκεια αναμεμειγμένη με αυτήν. Τώρα ο Θεός σε επισκέφθηκε στην οργή του, παίρνοντας πολύ άσχημα ότι δεν μπορείς να βρεις στην καρδιά σου να τον εμπιστευθείς, αλλά φιλοξενείς τέτοιες σκληρές αμφιταλαντευόμενες σκέψεις γι' αυτόν.' Αν υπάρχουν οποιεσδήποτε αναμίξεις θείας οργής στις θλίψεις μας, μπορούμε να ευχαριστήσουμε τον εαυτό μας; είναι επειδή δεν συμπεριφερόμαστε σωστά κάτω από αυτές; τσακωνόμαστε με τον Θεό, και είμαστε ευέξαπτοι και ανυπόμονοι, και δύσπιστοι για τη θεία Πρόνοια. Αυτή ήταν η περίπτωση του Ιώβ. Η ανοησία του ανθρώπου διαστρέφει τον δρόμο του, και τότε η καρδιά του αγανακτεί εναντίον του Κυρίου, Παρ. ιθ΄. 3. Ωστόσο ο Ελιού σκέφτεται ότι ο Ιώβ, όντας σε μεγάλη ανάγκη, δεν γνώριζε και δεν σκεφτόταν αυτό όπως έπρεπε, ότι ήταν δικό του σφάλμα που δεν είχε ακόμη απελευθερωθεί. Συμπεραίνει επομένως ότι ο Ιώβ ανοίγει το στόμα του μάταια (εδ. 16) παραπονούμενος για τις θλίψεις του και κραυγάζοντας για ανακούφιση, ή δικαιώνοντας τον εαυτό του και ξεκαθαρίζοντας την αθωότητά του; είναι όλα μάταια, επειδή δεν εμπιστεύεται τον Θεό και δεν περιμένει αυτόν, και δεν έχει τη δέουσα εκτίμηση προς αυτόν στις θλίψεις του. Είχε πει πολλά, είχε πολλαπλασιάσει λόγια, αλλά όλα χωρίς γνώση, όλα χωρίς σκοπό, επειδή δεν ενθάρρυνε τον εαυτό του στον Θεό και δεν ταπεινωνόταν ενώπιόν του. Είναι μάταιο για εμάς είτε να απευθυνόμαστε στον Θεό είτε να αθωώνουμε τον εαυτό μας αν δεν μελετάμε να απαντήσουμε στον σκοπό για τον οποίο στέλνεται η θλίψη, και μάταιο να προσευχόμαστε για ανακούφιση αν δεν εμπιστευόμαστε τον Θεό; γιατί ας μην νομίζει εκείνος ο άνθρωπος που δυσπιστεί στον Θεό ότι θα λάβει οτιδήποτε από αυτόν, Ιακώβου α΄. 7. Ή αυτό μπορεί να αναφέρεται σε όλα όσα είχε πει ο Ιώβ. Έχοντας δείξει το παράλογο ορισμένων αποσπασμάτων στον λόγο του, συμπεραίνει ότι υπήρχαν πολλά άλλα αποσπάσματα που ήταν με παρόμοιο τρόπο καρποί της άγνοιάς του και του λάθους του. Δεν καταδίκασε, όπως οι άλλοι φίλοι του, για υποκριτή, αλλά τον κατηγόρησε μόνο για την αμαρτία του Μωυσή, μιλώντας απερίσκεπτα με τα χείλη του όταν το πνεύμα του προκλήθηκε. Όταν σε οποιαδήποτε στιγμή κάνουμε έτσι (και ποιος είναι εκείνος που δεν προσβάλλει εν λόγω;) είναι έλεος να μας το πουν, και πρέπει να το δεχθούμε υπομονετικά και ευγενικά όπως έκανε ο Ιώβ, όχι επαναλαμβάνοντας, αλλά ανακαλώντας, ό,τι έχουμε πει λανθασμένα.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Χένρι καταλήγει εισάγοντας την περαιτέρω ομιλία του Ελιού για τις δίκαιες χειρισμούς του Θεού.
Ο Ελιού, έχοντας σε μεγάλο βαθμό επιπλήξει τον Ιώβ για μερικές από τις απερίσκεπτες ομιλίες του, τις οποίες ο Ιώβ δεν είχε τίποτα να πει για την υπεράσπισή τους, έρχεται εδώ πιο γενικά να τον διορθώσει στις αντιλήψεις του για τους χειρισμούς του Θεού μαζί του. Οι άλλοι φίλοι του είχαν σταθεί ότι, επειδή ήταν πονηρός άνθρωπος, επομένως οι θλίψεις του ήταν τόσο μεγάλες και τόσο μακρές. Αλλά ο Ελιού μόνο διατηρούσε ότι η θλίψη στάλθηκε για τη δοκιμασία του, και ότι επομένως παρατάθηκε επειδή ο Ιώβ δεν ήταν, ακόμη, πλήρως ταπεινωμένος κάτω από αυτήν, ούτε είχε προσαρμοστεί δεόντως σε αυτήν. Προβάλλει πολλούς λόγους, παρμένους από τη σοφία και τη δικαιοσύνη του Θεού, τη φροντίδα του για τον λαό του, και ιδιαίτερα το μεγαλείο και την παντοδύναμη δύναμή του, με τα οποία, σε αυτό και στο επόμενο κεφάλαιο, τον πείθει να υποταχθεί στο χέρι του Θεού. Εδώ έχουμε, Ι. Το προοίμιό του, εδ. 2-4. ΙΙ. Την περιγραφή που δίνει για τις μεθόδους της πρόνοιας του Θεού προς τα τέκνα των ανθρώπων, ανάλογα με το πώς συμπεριφέρονται, εδ. 5-15. ΙΙΙ. Την καλή προειδοποίηση και την καλή συμβουλή που δίνει στον Ιώβ επ' αυτού, εδ. 16-21. ΙV. Την απόδειξή του για την κυριαρχία και την παντοδυναμία του Θεού, την οποία δίνει παραδείγματα στις λειτουργίες της κοινής πρόνοιας, και που είναι λόγος για τον οποίο όλοι πρέπει να υποταχθούμε σε αυτόν στους χειρισμούς του μαζί μας, εδ. 22-33. Αυτό το συνεχίζει και το επεκτείνει στο επόμενο κεφάλαιο.
Απαντήστε
Απόκριση
Πού στις παρούσες περιστάσεις σου μπορεί να πειραχθείς να αμφισβητήσεις το όφελος της δικαιοσύνης; Πώς η ανάμνηση του άπειρου ύψους του Θεού πάνω από τις αμαρτίες και τις υπηρεσίες μας αλλάζει τον τρόπο που προσεύχεσαι; Σε ποια περιοχή σε προσκαλεί το Πνεύμα να εμπιστευθείς ότι η κρίση παραμένει ενώπιόν του ακόμη και όταν η ανακούφιση καθυστερεί;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ουράνιε Πατέρα, σε κάθε εποχή θλίψης στρέψε τα μάτια μας προς την αμετάβλητη δικαιοσύνη Σου, ώστε να θυμόμαστε ότι είσαι υπεράνω όλων και ποτέ άδικος στις ενέργειές Σου. Ησύχασε τις καρδιές μας με το Πνεύμα Σου, ώστε να Σε αναζητούμε ως τον Δημιουργό μας αντί να αντιμαχόμαστε τις σοφές κρίσεις Σου, και χάρισέ μας ταπεινή εμπιστοσύνη ότι η αναμονή σε Σένα δεν είναι ποτέ μάταιη. Ενδυνάμωσέ μας να προσευχόμαστε με ειλικρίνεια και να αναπαυόμαστε στην ελπίδα του ευαγγελίου ότι το έλεός Σου συντηρεί όσους Σε επικαλούνται. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →