← Πρόγραμμα σπουδών

Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί

Κάθηται Υπεράνω των Χερουβίμ· Χαίρετε, Πάσαι αι Γαίαι: Ψαλμοί 99 και 100

Ψαλμοί 99-100Υπόμνημα επί των Ψαλμών εκ Πρωτογόνων και Μεσαιωνικών Συγγραφέων (Neale & Littledale)20 λεπ
Άνοιγμα
Ο Ψαλμός 99 είναι ο τελευταίος από τους έξι βασιλικούς Ψαλμούς και διακηρύττει τη Βασιλεία του Θεού στην ακαταμάχητη δύναμή της — «Ο Κύριος είναι βασιλιάς ας είναι ο λαός ποτέ τόσο ανυπόμονος αυτός κάθεται μεταξύ των χερουβίμ ας είναι η γη ποτέ τόσο ανήσυχη» ο Ψαλμός 100 ακολουθεί ως η δοξολογία ολόκληρης της σειράς το Αγαλλιάσθε η μεγάλη παγκόσμια πρόσκληση «Ω να χαίρεστε στον Κύριο όλες οι γαίες» η Χριστιανική Ανατολή διαβάζει τον ενενηκοστό ένατο ως ύμνο της Αναλήψεως και ενθρονίσεως του Κυρίου Ιησού ο οποίος πέρασε όχι μόνο στους ουρανούς αλλά πάνω από τα ίδια τα χερουβίμ και σεραφίμ στον θρόνο του Θεού και ακούει στον εκατοστό την κλήση όλων των εθνών σε μία ποίμνη τα περιπλανώμενα έθνη συγκεντρωμένα από τον Καλό Ποιμένα και την τολμηρή και χαρούμενη είσοδο των λυτρωμένων στις αυλές ενός βασιλιά ο οποίος έχει αποθέσει τους τρόμους της θεότητός του και έγινε μικρό παιδί στη σάρκα μας μαζί κινούνται από την τρομερή αγιότητα του θρόνου — «πέστε κάτω μπροστά στο υποπόδιό του γιατί αυτός είναι άγιος» — στο χαρούμενο χορό όλων των γαιών και μας διδάσκουν πώς ο ίδιος Κύριος μπορεί να είναι και ο άγιος πάνω από τα χερουβίμ και ο πράος ποιμένας του οποίου η υπηρεσία είναι τέλεια ελευθερία.
Διαβάστε
Ανάγνωσε τον Ψαλμό 99. «Ο Κύριος είναι Βασιλεύς, ας είναι ο λαός ποτέ τόσο ανυπόμονος: Αυτός κάθεται μεταξύ των χερουβίμ, ας είναι η γη ποτέ τόσο ανήσυχος. Ο Κύριος είναι μέγας εν Σιών: και υψηλός υπεράνω πάντων των λαών. Αυτοί θα δώσουν ευχαριστία εις το Όνομά Σου: το οποίο είναι μέγα, θαυμαστό, και άγιο.» Η βασιλική Του δύναμη αγαπά την κρίση· Αυτός έχει εκτελέσει δικαιοσύνη εν Ιακώβ. Τότε δύο φορές η πρόσκληση προς λατρεία: «Ω μεγάλυνε τον Κύριον τον Θεόν ημών, και πέσε κάτω ενώπιον του υποποδίου Του, διότι Αυτός είναι άγιος.» Αυτό θυμάται τους μεγάλους μεσολαβητές — «Μωυσής και Ααρών μεταξύ των ιερέων Του, και Σαμουήλ μεταξύ εκείνων που επικαλούνται το Όνομά Του: αυτοί επικαλέστηκαν τον Κύριον, και Αυτός τους άκουσε» — και κλείνει, «Ω μεγάλυνε τον Κύριον τον Θεόν ημών, και προσκύνησε Αυτόν επί του αγίου λόφου Του: διότι ο Κύριος ο Θεός ημών είναι άγιος.» Τώρα ανάγνωσε τον Ψαλμό 100, τον Ύμνο της Χαράς. «Ω χαίρε εν τω Κυρίω, πάσαι αι γαί: υπηρετείτε τον Κύριον εν ευφροσύνη, και έλθετε ενώπιον της παρουσίας Του μετά άσματος. Βεβαιωθείτε ότι ο Κύριος Αυτός είναι Θεός: Αυτός είναι που μας εποίησε, και όχι ημείς εαυτούς· ημείς είμεθα ο λαός Του, και τα πρόβατα της βοσκής Του. Ω πορεύεστε εις τας πύλας Του μετά ευχαριστίας, και εις τας αυλάς Του μετά αίνου: ευχαριστείτε Αυτόν, και ομιλείτε καλώς περί του Ονόματός Του. Διότι ο Κύριος είναι ελεήμων, το έλεός Του είναι αιώνιον: και η αλήθεια Του διαμένει από γενεάς εις γενεάν.»
Μελετήστε
Ο Ψαλμός 99 ψάλλει για τον Κύριο που είναι ενθρονισμένος πάνω από τα Χερουβίμ — και η Χριστιανική Ανατολή, στον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ακούει σε αυτόν την Ανάληψη που φτάνει στην ίδια την κορυφή της. Δεν ήταν αρκετό, διδάσκει ο Χρυσόστομος, για τον Κύριο απλώς να εισέλθει στον ουρανό ή να σταθεί ανάμεσα στους αγγέλους: αλλά πέρασε μέσα από τους ουρανούς, ανέβηκε πάνω από τα Χερουβίμ, υψώθηκε πέρα από τα Σεραφίμ, και δεν σταμάτησε μέχρι να φτάσει στον θρόνο του ίδιου του Κυρίου. Ο Άγιος Ειρηναίος, με τη σειρά του, διαβάζει τον Ψαλμό ως προφητεία τόσο της οργής που έπεσε στην Εκκλησία μετά την Ανάληψη όσο και του σεισμού ολόκληρης της γης κατά την επιστροφή του Κυρίου, παραθέτοντας τον στίχο πλήρως — εκείνοι που είπαν ότι ο Κύριος βασίλευσε, ας οργιστεί ο λαός. Και όταν ο Ψαλμός μας προστάζει «προσκυνήστε το υποπόδιό Του», ο Μακάριος Αυγουστίνος — σεβαστός στην Ανατολή και τη Δύση εξίσου — βρίσκει σε αυτό το υποπόδιο την Ιερά Ανθρωπότητα του Χριστού. Ομολογεί τη δική του ιερή απορία — πώς μπορεί να προσκυνήσει τη γη; — και την επιλύει στη σάρκα που ο Κύριος πήρε από την Παρθένο: διότι πήρε γη από τη γη, διότι η σάρκα είναι από τη γη, και πήρε σάρκα από τη σάρκα της Μαρίας. Επειδή ο Κύριος μας έδωσε αυτή ακριβώς τη Σάρκα να φάμε για τη σωτηρία μας, ο Αυγουστίνος φτάνει σε ένα συμπέρασμα ταυτόχρονα τολμηρό και ακριβές: όχι μόνο δεν αμαρτάνουμε προσκυνώντας, αλλά αμαρτάνουμε αν δεν προσκυνήσουμε.
Σκεφτείτε
Μακάριος Αυγουστίνος ολοκληρώνει τη διδασκαλία του για το υποπόδιο με έναν λόγο που μας φυλάττει από την ειδωλολατρία ενώ μας έλκει στην προσκύνηση. Όταν προσκυνάς ενώπιον εκείνης της αγίας γης, λέγει, μη σταθείς στη γη αυτή καθ’ εαυτήν: μη βλέπε αυτήν ως γη, αλλά εκείνον τον Άγιον ου το υποπόδιον προσκυνείς, διότι δι’ Αυτόν προσκυνείς. Προσκυνούμεν την σάρκα του Κυρίου ουχί ως κτίσμα μόνον, αλλά ως αχωρίστως ηνωμένην μετά της αιωνίου Θεότητος — τον ζώντα Λόγον εν τη αληθινή Κιβωτώ της Διαθήκης εναποτεθειμένον, την ανθρωπότητα του Κυρίου Ιησού. Και τότε ο Ψαλμός 100 ανοίγει την προσκύνησιν ταύτην εις πάσας τας γαίας. Οι Πατέρες σημειούν ότι «Αυτός εποίησεν ημάς και ουχί ημείς» — και ότι ο αυτός Δημιουργός εγένετο, δι’ ημάς, βρέφος μικρόν εν φάτνη ως θνητόν νήπιον ανακλινόμενον, αποτιθέμενος τους τρόμους της Θεότητος Αυτού ώστε να δυνηθώμεν να εισέλθωμεν μετά παρρησίας ενώπιον Αυτού μετά ύμνου, ως τέκνα τρέχοντα εις την αγκαλιάν φιλόστοργου Πατρός μάλλον ή εις την ερευνητικήν εξέτασιν κριτού. Ούτω Μακάριος Αυγουστίνος νουθετεί πάντα αμαρτωλόν — ημάς πρώτους απάντων, υπέρ ων ο Χριστός απέθανεν — να μη φρονώμεν ταπεινώς περί του Κυρίου ον αι ιδίαι ημών αμαρτίαι εσταύρωσαν, διότι και εν μέσω των σημείων του Πάθους Αυτού είναι Θεός: εκρέμασαν αυτόν επί ξύλου, διεπέρασαν αυτόν δια ήλων, επλήγωσαν αυτόν λόγχη, έθεσαν φρουρούς επί του τάφου αυτού, είναι Θεός. Ο Άγιος υπεράνω των Χερουβίμ και ο πράος Ποιμήν του Ψαλμού 100 είναι εις και ο αυτός.
Απαντήστε
Ας κρατήσουν αυτοί οι δύο Ψαλμοί μαζί τον σεβασμό και τη χαρά της λατρείας. Ο Ψαλμός 99 σε τοποθετεί ενώπιον του θρόνου πάνω από τα χερουβίμ και λέει «Πέστε κάτω ενώπιον του υποποδίου Του διότι Αυτός είναι άγιος». Μην αφήσεις την προσευχή σου να γίνει άνετη ή οικεία με λανθασμένο τρόπο· πλησιάζεις τον Άγιο τον τριπλά άγιο ενώπιον του οποίου ο Μωυσής και ο Ααρών και ο Σαμουήλ οι ίδιοι ανέκραξαν — και πλησιάζεις μέσω της ιδίας της Σαρκός που πήρε από την Παρθένο και σου δίνει να φάς ώστε η λατρεία να μην είναι ειδωλολατρία αλλά χρέος αγάπης. Εντούτοις ο Ψαλμός 100 δεν θα αφήσει αυτόν τον σεβασμό να σκληρύνει σε τρόμο. «Αλαλάξατε τω Κυρίω πάσα η γη· δουλεύσατε τω Κυρίω εν ευφροσύνη». Η υπηρεσία Του δεν είναι η πικρή δουλεία ενός δούλου αλλά η ελεύθερη υπηρεσία ενός υιού όπου η αγάπη και όχι η ανάγκη επιτελεί την υπηρεσία· ας σε κάμει η αγάπη δούλο διότι η αλήθεια σε έκανε ελεύθερο. Έτσι εισέλθετε εις τας πύλας Αυτού εν ευχαριστία και εις τας αυλάς Αυτού εν αινέσει. Προσέλθετε με παρρησία διότι ο Άγιος πάνω από τα χερουβίμ είναι ο ίδιος Κύριος που έγινε μικρό παιδί για χάρη σου και κρεμάσθηκε επί ξύλου για χάρη σου — και είναι Θεός. Λάτρευσέ Τον με τρόμο και με χαρά ταυτοχρόνως και θα έχεις μάθει τι και οι δύο Ψαλμοί μαζί δίδασκαν.
Προσευχηθείτε
Ω Κύριε ο Θεός ημών, άγιος και ενθρονισμένος υπεράνω των χερουβίμ, ο οποίος διήλθες τους ουρανούς και πέραν των σεραφίμ προς τον θρόνον τον υψηλόν, και όμως έλαβες γην εκ της γης ημών, σάρκα εκ της σαρκός της Παρθένου, ώστε να προσκυνώμεν το υποπόδιόν Σου και να μη αμαρτάνωμεν· δίδαξον ημάς να πίπτωμεν ενώπιόν Σου εν αγίω φόβω, διότι Συ είσαι άγιος, τρις άγιος. Και δίδαξον ημάς επίσης να χαιρώμεθα, διότι Συ είσαι ο αυτός Κύριος ο οποίος εποίησεν ημάς, και ουχί ημείς εαυτούς, και ο οποίος εγένετο μικρόν παιδίον εν τη σαρκί ημών ώστε να δυνάμεθα να προσέρχωμεθα ενώπιον της παρουσίας Σου μετά ύμνου. Ποίησον την λατρείαν ημών προς Σε μη δουλικήν δουλείαν αλλά την χαρούμενον και ελευθέραν λατρείαν υιών, ώστε η αγάπη και ουχί η ανάγκη να Σε λατρεύη εν ημίν, και ώστε η αλήθεια η οποία ηλευθέρωσεν ημάς να καταστήση ημάς προθύμους υπηρέτας Σου. Συνάγαγε ημάς, έθνη πλανώμενα όντα, εις την μίαν ποίμνην του Καλού Ποιμένος, και εισάγαγε ημάς διά των πυλών της Εκκλησίας Σου μετά ευχαριστίας εις τας αιωνίους αυλάς. Διότι Συ είσαι ελεήμων, το έλεός Σου είναι αιώνιον, και η αλήθεια Σου διαμένει από γενεάς εις γενεάν· και εις Σε αναπέμπομεν δόξαν, μετά του αιωνίου Πατρός Σου και του παναγίου και αγαθού και ζωοποιού Πνεύματός Σου, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Υπόμνημα επί των Ψαλμών εκ Πρωτογόνων και Μεσαιωνικών Συγγραφέων (Neale & Littledale) · Δημόσιος τομέας

Πηγή & Επαλήθευση

Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.

Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →