Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Ψαλμοί
Ψαλμοί 123-124 — με τον Μπάρνς
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Στην ήσυχη πειθαρχία της καθημερινής ανάγνωσης της Γραφής στρεφόμαστε πάλι στις Σημειώσεις της Βίβλου του Άλμπερτ Μπάρνς, έναν σταθερό σύντροφο για γενιές πρεσβυτεριανών και ευαγγελικών πιστών. Σήμερα οι σημειώσεις μας οδηγούν στους Ψαλμούς 123 και 124, δύο σύντομα Άσματα των Αναβαθμών που εκφράζουν την εξάρτηση της εκκλησίας από τον Κύριο εν μέσω χλευασμού και αιφνίδιου κινδύνου. Η προσεκτική ερμηνεία του Μπάρνς κρατά τα μάτια μας στραμμένα στον Θεό που κατοικεί στους ουρανούς και του οποίου το όνομα μόνο φέρνει απελευθέρωση. Καθώς ακούμε, ας σημαδέψει τις καρδιές μας η ίδια ευλαβική προσοχή που χαρακτήριζε τον ψαλμωδό.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Με ανοιχτές Βίβλους διαβάζουμε τώρα τους Ψαλμούς 123 και 124 από την αρχή μέχρι το τέλος, επιτρέποντας στους μετρημένους ρυθμούς αυτών των προσκυνητικών τραγουδιών να εγκατασταθούν στον νου. Ακούστε την επαναλαμβανόμενη κραυγή για έλεος, τις ζωντανές εικόνες κινδύνου και την τελική απόδοση όλης της σωτηρίας στον Ποιητή του ουρανού και της γης. Διαβάστε αργά, κάνοντας παύση μετά από κάθε στίχο, ώστε το Πνεύμα να εφαρμόσει τον λόγο στην παρούσα ανάγκη μας.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Μπάρνς ανοίγει την ερμηνεία του Ψαλμού 123 κατευθύνοντας την προσοχή στον πρώτο στίχο.
Στίχος 1. Προς εσένα - Προς τον Θεό. Υψώνω τα μάτια μου - Με ικεσία και προσευχή. Η φύση μας ωθεί να κοιτάξουμε ψηλά όταν απευθυνόμαστε στον Θεό, σαν να κατοικεί πάνω από εμάς. Είναι η φυσική παρόρμηση της καρδιάς ότι αυτός πρέπει να είναι το πιο υψωμένος από όλα τα όντα, κατοικώντας πάνω από όλα. Βλέπε Ψαλμούς 121:1. Ω εσύ που κατοικείς στους ουρανούς - Του οποίου η κατοικία - η ιδιαίτερη κατοικία - είναι στον ουρανό - πάνω από τον ουρανό. Αυτό συμφωνεί με τα κοινά αισθήματα των ανθρώπων και την κοινή περιγραφή του Θεού στη Βίβλο, αν και είναι αληθές επίσης ότι ο Θεός είναι παντού. Συγκρίνετε Ψαλμούς 2:4· Ψαλμούς 11:4.Στη συνέχεια ξεδιπλώνει το νόημα της προσεκτικής στάσης των δούλων στον στίχο δύο.
Σε ένα τέτοιο έθιμο αναφέρεται ο ψαλμωδός· και η ιδέα είναι ότι τα μάτια του ήταν στραμμένα στον Θεό, στις θλίψεις του, με βαθιά σιωπή και με βαθιά προσοχή, παρόμοια με εκείνη των δούλων που περιμένουν ακίνητοι τον κύριό τους και πιάνουν την παραμικρή ένδειξη του θελήματός του - μια κίνηση του κεφαλιού ή του χεριού - ή οτιδήποτε θα έδειχνε την ευαρέσκειά του. Μέχρις ότου ελεήσει εμάς - Δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε παρά να περιμένουμε. Δεν έχουμε άλλο πόρο. Δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε αν απομακρυνθούμε από αυτόν. Η μόνη μας ελπίδα και προσδοκία είναι εκεί, και αν ποτέ βρούμε ανακούφιση, πρέπει να είναι εκεί. Η βεβαιότερη - η μόνη - ελπίδα ανακούφισης είναι να περιμένουμε στον Θεό· και είναι ο σκοπός των ψυχών μας να το κάνουμε αυτό μέχρι να βρούμε βοήθεια και απελευθέρωση. Αυτή είναι η στάση στην οποία προσφέρεται η θερμή προσευχή στον επόμενο στίχο.Προχωρώντας στον Ψαλμό 124, ο Μπάρνς αρχίζει τον νέο ψαλμό επαναλαμβάνοντας την αποφασιστική προϋπόθεση της παρουσίας του Κυρίου.
Στίχος 1. Αν δεν ήταν ο Κύριος που ήταν με το μέρος μας - Εκτός αν ήταν ο Γιαχβέ που ήταν μαζί μας. Η ιδέα είναι ότι κάποιος ήταν μαζί τους και τους είχε ελευθερώσει, και ότι η φύση της παρέμβασης ήταν τέτοια που δεν μπορούσε να αποδοθεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον Γιαχβέ. Έφερε αναμφισβήτητη μαρτυρία ότι ήταν έργο του. Η απελευθέρωση ήταν τέτοιου είδους που μπορούσε να επιτευχθεί μόνο από αυτόν. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν συχνά στη ζωή, όταν η παρέμβαση υπέρ μας είναι τόσο αξιοσημείωτη που δεν μπορούμε να την αποδώσουμε σε κανέναν άλλον παρά μόνο στον Θεό. Τώρα ας πει ο Ισραήλ - Ας πει καλά και αληθινά. Ο κίνδυνος ήταν τόσο μεγάλος, η αδυναμία τους ήταν τόσο φανερή, και η απελευθέρωση ήταν τόσο σαφώς έργο του Θεού, ώστε ήταν σωστό να πει ότι αν αυτό δεν είχε συμβεί, η καταστροφή θα ήταν αναπόφευκτη και ολοκληρωτική.Στη συνέχεια ιχνηλατεί την τελική εικόνα διαφυγής του ψαλμωδού στον στίχο επτά.
Στίχος 7. Η ψυχή μας διέφυγε - Διαφύγαμε· η ζωή μας διαφυλάχθηκε. Ως πτηνό από την παγίδα των κυνηγών - Με το σπάσιμο της παγίδας ή της θηλιάς. Το πτηνό είναι μπλεγμένο, αλλά το δίχτυ σπάει και το πτηνό διαφεύγει. Βλέπε τις σημειώσεις στους Ψαλμούς 91:3. Η παγίδα σπάστηκε... - Δεν ήταν αρκετά ισχυρή για να συγκρατήσει το παλεύον πτηνό, και ο αιχμάλωτος ξέφυγε. Έτσι φαινόταν ότι πιαστήκαμε. Ο εχθρός φαινόταν να μας έχει εντελώς στην εξουσία του, αλλά η διαφυγή ήρθε σε εμάς όπως συμβαίνει στο πτηνό όταν βρίσκει το δίχτυ να σπάει ξαφνικά και το ίδιο πάλι ελεύθερο.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Μπάρνς κλείνει την πραγματεία του Ψαλμού 123 ζυγίζοντας τη χαρακτηριστική δοκιμασία της περιφρόνησης από εκείνους που είναι πάνω μας σε βαθμό.
Η ευσέβεια εμποδίζεται και συσκοτίζεται συχνότερα από αυτό παρά από διωγμό. Είναι πιο σπάνιο η ευσέβεια να λάμπει φωτεινά όταν οι επιπόλαιοι και οι κοσμικοί συνοφρυώνονται απέναντί της παρά όταν οι άρχοντες προσπαθούν να την συντρίψουν με δύναμη. Η εκκλησία έχει εκπληρώσει το καθήκον της καλύτερα στον κλίβανο του διωγμού παρά στις «ευτυχισμένες» σκηνές του κόσμου.Τελειώνει ολόκληρο το μάθημα αγκυρώνοντας κάθε απελευθέρωση στο όνομα του Δημιουργού του ουρανού και της γης.
Στίχος 8. Η βοήθειά μας είναι στο όνομα του Κυρίου - Στον Κύριο· στον μεγάλο Γιαχβέ. Βλέπε Ψαλμούς 121:2. Ο οποίος έκανε τον ουρανό και την γη - Ο μεγάλος Δημιουργός· ο αληθινός Θεός. Οι απελευθερώσεις μας μας οδήγησαν σε αυτόν. Είναι τέτοιες που μπορούν να αποδοθούν μόνο σε αυτόν. Δεν θα μπορούσαν να προέλθουν από εμάς τους ίδιους· από τους συνανθρώπους μας· από αγγέλους· από κανένα ή όλα τα δημιουργημένα όντα. Συχνά στη ζωή, όταν ελευθερωνόμαστε από κίνδυνο, μπορούμε να αισθανθούμε αυτό· πάντα μπορούμε να αισθανθούμε αυτό, και πρέπει να αισθανθούμε αυτό, όταν σκεφτόμαστε την απολύτρωση των ψυχών μας. Αυτό είναι έργο που εμείς οι ίδιοι δεν θα μπορούσαμε ποτέ να επιτελέσουμε· που δεν θα μπορούσε να γίνει για εμάς από τους συνανθρώπους μας· που κανένας άγγελος δεν θα μπορούσε να επιτελέσει· που όλη η δημιουργία μαζί δεν θα μπορούσε να εργαστεί· που δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί από κανέναν άλλον παρά μόνο από αυτόν που «έκανε τον ουρανό και την γη»· από αυτόν που δημιούργησε όλα τα πράγματα. Βλέπε Κολοσσαείς 1:13-17.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πού στις παρούσες περιστάσεις μου πειράζομαι περισσότερο να αποστρέψω το βλέμμα από τον Κύριο για βοήθεια;
2. Πώς η μνήμη των παρελθουσών απελευθερώσεων ενισχύει την απόφασή μου να περιμένω μόνο στον Θεό;
3. Με ποιους τρόπους μπορεί ο Κύριος να με καλεί να υποφέρω χλευασμό για χάρη του Χριστού με ήσυχη εμπιστοσύνη;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ω Κύριε, που κατοικείς στους ουρανούς, υψώνουμε τα μάτια μας μόνο σε εσένα αυτή την ημέρα. Φύλαξέ μας από κάθε βλέμμα προς ανθρώπινη δύναμη ή κοσμική εύνοια. Δίδαξέ μας την ήσυχη στάση των δούλων που περιμένουν την παραμικρή σου λέξη, και χάρισέ μας χάρη να υπομείνουμε την περιφρόνηση των υπερήφανων χωρίς γογγυσμό. Σε ευλογούμε που η βοήθειά μας στέκεται στο όνομά σου, το όνομα εκείνου που έκανε τον ουρανό και την γη. Ελευθέρωσε την εκκλησία σου πάλι από κάθε παγίδα, και ας υψωθεί το τραγούδι μας με τον ψαλμωδό: Ευλογητός ο Κύριος, που δεν μας έδωσε ως λεία στα δόντια τους. Στο ισχυρό όνομα του Ιησού προσευχόμαστε. Αμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →