Eterniseed › Πρόγραμμα σπουδών › Αριθμοί
Αριθμοί 29-30 — με τον Ιωάννη Καλβίνο
Άνοιγμα
Εισαγωγή
Σήμερα στρεφόμαστε στην προσεκτική έκθεση του Ιωάννη Καλβίνου για τα κεφάλαια 29 και 30 των Αριθμών. Ο Καλβίνος καθοδηγεί τους αναγνώστες μέσα από τις λεπτομερείς θυσιαστικές οδηγίες για τις καθορισμένες εορτές του Ισραήλ και στη συνέχεια πραγματεύεται τη δεσμευτική φύση των όρκων που γίνονται από πρόσωπα υπό εξουσία. Το σχόλιό του τονίζει τις ακριβείς απαιτήσεις του Θεού για τη λατρεία και την προστασία της τάξης του οίκου. Καθώς ακούμε τα λόγια του Καλβίνου, καλούμαστε να εξετάσουμε πώς αυτές οι αρχαίες διατάξεις αποκαλύπτουν τον αμετάβλητο χαρακτήρα του Θεού και τη σοβαρότητα με την οποία δέχεται τις δεσμεύσεις μας. Είθε αυτή η μελέτη να ενισχύσει την ευλάβειά μας προς τον Κύριο που και προστάζει και συγχωρεί.
Διαβάστε
Ανάγνωση
Προετοιμαστείτε να διαβάσετε τα κεφάλαια 29 και 30 των Αριθμών αργά και προσευχητικά. Το κεφάλαιο 29 καταγράφει τις ακριβείς προσφορές που απαιτούνται για την Εορτή των Σαλπίγγων, την Ημέρα του Εξιλασμού και την Εορτή των Σκηνών. Το κεφάλαιο 30 εκθέτει τους κανόνες που διέπουν τους όρκους, ιδίως εκείνους που γίνονται από θυγατέρες και συζύγους. Καθώς διαβάζετε, παρατηρήστε τη προσεκτική δομή της λατρείας και τα προστατευτικά όρια που τίθενται γύρω από τις προφορικές δεσμεύσεις. Ζητήστε από το Πνεύμα να ανοίξει την καρδιά σας ώστε να δεχθείτε αυτές τις οδηγίες με ταπείνωση και πίστη.
Μελετήστε
Μελέτη
Ο Καλβίνος ανοίγει τις παρατηρήσεις του για τον έβδομο μήνα διακρίνοντας το μνημόσυνο των σαλπίγγων από την τακτική προσφορά της νέας σελήνης.
1 Και εν τω εβδόμω μηνί. Έχω ήδη παρατηρήσει ότι οι εορτές δεν πραγματεύονται εδώ γενικώς, αλλά μόνον οι θυσίες, με τις οποίες έπρεπε να κοσμηθεί ο εορτασμός τους. Εν αρχή του εβδόμου μηνός ήταν το μνημόσυνο, όπως εκαλείτο, της σαλπιγγοκρουσίας. Επειδή ήταν ελάσσων εορτή, ο Μωυσής προστάζει να θανατωθεί μόνον ένας μόσχος· ο αριθμός όμως ηυξήθη για άλλους λόγους, διότι έχομεν ήδη ιδεί ότι την πρώτην εκάστου μηνός εθυσιάζοντο δύο μόσχοι. Η ημέρα αύτη λοιπόν είχε τρία μεγαλύτερα θύματα, ενώ ο αριθμός των άλλων διπλασιάσθη, ώστε ήσαν δύο κριοί και δεκατέσσερα αρνία. Ούτω λοιπόν ο Θεός καθιέρωσε διπλώς την ημέραν ταύτην εις Εαυτόν, ώστε μία εορτή να μη μειώση τίποτε από την άλλην· αλλιώς θα εφαίνετο ότι κατήργησε ό,τι είχε προστάξει άπαξ. Το μνημόσυνον των σαλπίγγων δεν ήτο λοιπόν κατάργησις της νέας σελήνης, αλλά ετήρουν αμφότερας τας διατάξεις συγχρόνως.Ο Καλβίνος στρέφεται κατόπιν εις την δεκάτην ημέραν και την ταυτίζει ως την Ημέραν του Εξιλασμού.
7. Και θα έχετε την δεκάτην ημέραν. Αύτη ήτο η ημέρα του Εξιλασμού. Διότι αν και ποτέ δεν προσήρχοντο ενώπιον του Θεού χωρίς ικεσίαν υπέρ συγχωρήσεως, τότε κατά ιδιαίτερον τρόπον ωμολογούν τας αμαρτίας των, διότι ετάχθη νηστεία εις ένδειξιν της ενοχής των. Διότι ούτω γράφεται εν Λευιτικώ 23:29,Την δέκατην πέμπτην ημέραν ο Καλβίνος εξετάζει την Εορτή των Σκηνών και τας βαθμιαίως μειουμένας ημερησίας προσφοράς της.
12. Και την δέκατην πέμπτην ημέραν. Μεταξύ των εορτών των αύτη ήτο η κυρία, εις την οποίαν κατώκουν εν σκηναίς επί επτά ημέρας· διότι ενώ εν τω Πάσχα ανεμίμνησκον την νύκτα κατά την οποίαν εξήλθον ελεύθεροι από τας πληγάς της Αιγύπτου, δια της κατοικήσεως εν σκηναίς περιελάμβανον ολόκληρα τα τεσσαράκοντα έτη καθ' α οι πατέρες των εν τη ερήμω εδοκίμασαν την αδιάλειπτον και τέλειον αγαθότητα του Θεού. Η πανήγυρις εκείνη επίσης ωφέλει εις άλλον παρόντα σκοπόν, ήτοι ευχαριστίαν προς τον Θεόν δια την συγκομιδήν της σοδειάς. Ένεκα τούτου προσέφερον θυσίας καθ' εκάστην ημέραν και εις μεγαλύτερον αριθμόν: την πρώτην ημέραν δεκατρείς μόσχους, δύο κριούς και δεκατέσσερα αρνία· την δευτέραν δώδεκα μόσχους· την τρίτην ένδεκα· την τετάρτην δέκα· την πέμπτην εννέα· την έκτην οκτώ· τέλος την εβδόμην επτά· και την ογδόην ένα. Ούτε αμελώς ο Μωυσής δαπανά τόσας λέξεις εις την απαρίθμησιν· πρώτον, ίνα μηδέν γίνηται ειμή κατ' εντολήν του Θεού· δεύτερον, μήπως η τοσαύτη δαπάνη γίνη δυσάρεστος ή επαχθής, την οποίαν θα ηυχαρίστουν να αποφύγουν. Διά τούτο, ίνα υπακούουν προθύμως εις την εντολήν του Θεού, επαναλαμβάνει επιμελώς ποία θύματα ο Θεός ήθελεν να προσφέρονται καθημερινώς εις Αυτόν. Αλλά διατί η κατανομή ήτο τόσον άνισος, ομολογώ ότι δεν είναι σαφές εις εμέ, και είναι προτιμότερον να ομολογήσω την άγνοιάν μου παρά να εξαφανισθώ εις απλάς καπνούς δια λίαν λεπτών θεωριών. Η ιδέα αύτη βεβαίως ούτε περιέργος είναι ούτε απορριπτέα, ήτοι ότι, μειούμενου καθ' ημέραν του αριθμού, κατέληγον τέλος την εβδόμην ημέραν εις τον αριθμόν επτά, ο οποίος είναι σύμβολον τελειότητος· διότι η ογδόη προσετέθη απλώς ως συμπλήρωμα. Τέλος ο Μωυσής προσθέτει ότι εις την διαρκή θυσίαν, ως και εις τας εκτάκτους ταύτας, οφείλουν να προσκολλώνται εις ό,τι ο Θεός προστάζει, ώστε να μη μεταβάλληται ουδέν κατά την φαντασίαν του ανθρώπου. Τας θυσίας αι οποίαι εξαρτώνται από τας Εντολάς του Δευτέρου Πίνακος, ανεβαλλόμην εκ προθέσεως εις την οικείαν θέσιν των.Ο Καλβίνος ολοκληρώνει το κεφάλαιον υπογραμμίζων την αναγκαιότητα της ακριβούς τηρήσεως των διαταγών του Θεού δια πάσαν θυσίαν.
39. Ταύτα θα ποιήτε εις τον Κύριον εις τας τεταγμένας εορτάς σας, εκτός των όρκων σας, και των εκουσίων προσφορών σας, δια τας ολοκαυτώσεις σας, και δια τας προσφοράς σίτου σας, και δια τας σπονδάς σας, και δια τας θυσίας ειρήνης σας.
Σκεφτείτε
Συλλογισμός
Ο Καλβίνος εισάγει το θέμα των όρκων εξηγώντας την αρχή ότι όσοι τελούν υπό εξουσίαν δεν δύνανται να δεσμεύσουν εαυτούς ανεξαρτήτως.
1 Και ελάλησεν ο Μωυσής. Ο Μωυσής διδάσκει εν τω κεφαλαίω τούτω ότι οι όρκοι οι γινόμενοι υπό προσώπων μη ελευθέρων δεν ήσαν έγκυροι ενώπιον του Θεού· και αν και ουδεμία μνεία γίνεται περί αρρένων τέκνων, όμως, επειδή η κατάστασις αυτών ήτο η αυτή, φαίνεται ότι δια συνεκδοχής πρέπει να συμπεριληφθούν μετά των θυγατέρων και των συζύγων, εκτός εάν ίσως ο Θεός ηθέλησε να λάβη υπ' όψιν το ασθενέστερον φύλον. Αλλά επειδή επιτρέπει εις τας γυναίκας, αι οποίαι δεν ήσαν υπό την εξουσίαν του πατρός των, να κάμνουν όρκους παρά την φύσιν των, ούτε κάμνει τούτο πρόφασιν ελαφρότητος ή απερισκέπτου σκέψεως, φαίνεται ότι ο προτεινόμενος σκοπός ήτο να διατηρηθή απαραβίαστον το δικαίωμα του πατρός επί των τέκνων αυτού ως και του ανδρός επί της συζύγου.Ο Καλβίνος εφαρμόζει κατόπιν την αρχήν ταύτην εις τας θυγατέρας και τας συζύγους, δεικνύων πώς η σιωπή λειτουργεί ως συγκατάνευσις.
3. Εάν γυνή επίσης κάμη όρκον. Προχωρεί τώρα εις το σημείον περί του οποίου προέτεινε να πραγματευθή, ήτοι ότι οι όρκοι γινόμενοι υπό προσώπων μη κυρίων εαυτών δεν ισχύουν· και μνημονεύει δύο περιπτώσεις. Διότι, πρώτον, διδάσκει ότι εάν θυγάτηρ, ενώ ζη μετά του πατρός της, κάμη όρκον τινα άνευ γνώσεως αυτού, ούτος είναι άκυρος. Θέτει τον αυτόν κανόνα, εάν ο πατήρ, ακούσας τον όρκον, τον αποδοκιμάση· αλλά εάν σιωπήση, δηλούται ότι η σιωπή αυτού ισοδυναμεί προς συγκατάνευσίν. Ένθεν συνάγομεν ότι πάντες όσοι κατέχουν εξουσίαν δεν εκπληρούν το καθήκον αυτών εκτός εάν εκφράζουν ειλικρινώς και συνετώς την αντίθεσίν των οσάκις τι δυσαρεστεί αυτούς· διότι η συνενοχή αυτών είναι είδος σιωπηράς εγκρίσεως. Δεύτερον, πραγματεύεται περί των εγγάμων γυναικών, των οποίων τους όρκους, γινομένους εν απουσία ή μετά της αποδοκιμασίας των ανδρών αυτών, προστάζει να είναι άνευ ισχύος· αλλά εάν οι άνδρες εγνώριζον αυτούς και εσιώπων, υποχρεώνει την εκπλήρωσιν αυτών. Διότι πολλαί απάται ηδύναντο ούτω να προκύψουν· επειδή είναι σύνηθες εις πολλούς, όταν θέλουν να ευχαριστήσουν τας συζύγους αυτών, να κρύπτουν την γνώμην αυτών προς το παρόν, αλλά, όταν έλθη ο καιρός της πραγματικής εκπληρώσεως, να αποφεύγουν ό,τι ηδύνατο να έχη υποσχεθή. Αλλά εάν δεν χρησιμοποιήσουν το προνόμιον αυτών εν καιρώ, ο Θεός θέλει αυτούς να φέρουν την τιμωρίαν της δουλοπρεπούς επιεικείας και προσποιήσεως αυτών· αλλά επειδή αι γυναίκες συχνάκις ωθούνται εις απάτην υπό της ελαφρότητος και της αστάθειας αυτών, ο κίνδυνος ούτος επίσης προλαμβάνεται. Δύναται επίσης να συμβή ότι γυνή, υποκειμένη εις τον άνδρα αυτής, κάμνει όρκον εν τω αιφνιδίω ζήλω της θερμότητος αυτής, και όταν ούτος αποθάνη, ανακαλεί αυτόν υπό το εύσχημον πρόσχημα ότι δεν ήτο τότε ελευθέρα και κυρία εαυτής· το αυτό δύναται να συμβή όταν γυνή διαζευχθείσα δεσμεύση εαυτήν, και έπειτα όταν νυμφευθή, φαίνηται εις εαυτήν ότι απελευθερώθη. Επειδή τα παραδείγματα της πονηράς ταύτης μεταβολής γνώμης είναι υπερβολικά συχνά, δεν είναι παράδοξον ότι η ιδιαιτέρα αύτη πρόνοια πρέπει να προστεθή, ίνα προληφθούν απάται. Διά τούτο ο Θεός δηλοί ότι ο χρόνος καθ' ον εγένετο ο όρκος πρέπει να λαμβάνηται υπ' όψιν, ώστε αι γυναίκες να είναι ουδέν ολιγώτερον υπεύθυνοι ή ως εάν η κατάστασις αυτών είχεν παραμείνει η αυτή. Καταδικάζει λοιπόν εις την εκπλήρωσιν του όρκου αυτών εκείνας τας γυναίκας αι οποίαι ηλευθερώθησαν από την εξουσίαν του πατρός αυτών δια του γάμου, και επίσης αι οποίαι ηλευθερώθησαν δια θανάτου ή διαζυγίου· όμως εκ του τελευταίου εδαφίου του κεφαλαίου φαίνεται ότι δύο εξαιρέσεις, τροποποιούσαι τον γενικόν νόμον, πραγματεύονται εδώ ιδιαιτέρως.
Απαντήστε
Απόκριση
1. Πώς η ακρίβεια του θυσιαστικού ημερολογίου του Ισραήλ προκαλεί την επιπολαιότητα με την οποίαν ενίοτε προσεγγίζομεν την λατρείαν σήμερον;
2. Κατά ποίους τρόπους οι σύγχρονοι πιστοί δυνατόν να υποτιμούν το βάρος των προφορικών δεσμεύσεων;
3. Πού αισθάνεσθε ότι ο Κύριος προσκαλεί μεγαλυτέραν τάξιν και υπευθυνότητα εις τον ίδιον οίκον σας ή εις τους προσωπικούς όρκους σας;
Προσευχηθείτε
Προσευχή
Ὦ Κύριε Θεέ, ὁ καθιερώσας τὰς ὡρισμένας ἑορτὰς καὶ προσφορὰς ἐν ταῖς ἐποχαῖς αὐτῶν καὶ διατάξας ἐξουσίαν ἐντὸς τῆς οἰκογενείας τῆς διαθήκης, χάρισον ἡμῖν χάριν ὅπως ἀποδώσωμεν τὰς εὐχὰς ἡμῶν μετὰ ἀκεραιότητος καὶ προσφέρωμεν πᾶσαν θυσίαν ἐν τῇ τάξει ἣν σὺ διέταξας. Διὰ τοῦ καθαριστικοῦ αἵματος τοῦ Υἱοῦ σου, συγχώρησον τὰς προπετεῖς ἡμῶν λέξεις καὶ τὰς ἀμελεῖς καρδίας, καὶ διὰ τοῦ Πνεύματός σου στήριξον ἡμᾶς ἐν ταπεινῇ ὑποταγῇ εἰς τὸ κυρίαρχον θέλημά σου. Οὕτως εἴθε αἱ ζωαὶ ἡμῶν νὰ ἀντανακλῶσι τὴν πιστότητα τῆς διαθήκης σου, πρὸς ἔπαινον τοῦ ἐνδόξου ὀνόματός σου. Ἀμήν.
Πηγή & Επαλήθευση
Οι παραθέσεις εδώ προέρχονται από έκδοση δημόσιου τομέα και καθεμία επαληθεύεται μηχανικά ως ακριβές υποσύνολο του κειμένου της πηγής.
Δείτε το πρωτότυπο, την πλήρη μετάφρασή μας και την εξέταση →